'Le chevalier sans nom ' in Samedi Jeunesse nr. 89 - maart 1965 - :
'Sans quartier' uit 'Le Chevalier sans nom ' Carlos Laffront -1957-
Eenhoornjacht
‘Aan het einde van de Middeleeuwen wordt de voorstelling van de eenhoornlegende uitgebouwd tot een ingewikkelde allegorie. Het dier zoekt zijn toevlucht in de schoot van een -duidelijk als Maria gekarakteriseerde- maagd, gezeten in de hortus conclusus, een ommuurde kloostertuin. De jager is de aartsengel Gabriël, die op een jachthoorn blaast en vier honden voor zich uitdrijft, die de symbolen zijn van de vier goddelijke eigenschappen, die aandeel hadden aan het raadsbesluit van de verlossing, Veritas, Justitia, Misericordia en Pax. De betekenis van dit ingewikkelde bedenksel is niets anders dan de blije boodschap, waarbij Christus, na Gabriël’s vraag en Maria’s antwoord neerdaalt in haar maagdelijke schoot’
Uit:‘Symboliek en iconografie der christelijke kunst ‘ , Prof.Dr. Timmers, 1947.
Fabeldieren
De Eenhoorn is een fabeldier, het dier heeft ook een symbolische betekenis. Dat zegt C.G. Jung. ‘Zoals Leeuw en Eenhoorn kerkelijk allegorieën van Christus zijn, zo zijn ze alchemisch symbolen van Mercurius.’
‘Gaat het bij het christendom om het ontwikkelen van het dogma door bewustzijn, de alchemie en de astrologie trachten een brug te slaan naar de natuur, d.w.z. naar de onbewuste ziel.’
Het symbool dat de planeet Mercurius in de astrologie en de alchemie weergeeft, laat een samenstelling van symbolen zien: de Maan, de Zon en de Aarde. De Maan (de opstaande maansikkel) staat voor de ziel, de Zon (de hele cirkel) staat voor de Geest en het kruis
(onderaan de cirkel) staat voor de Aarde ofwel het lichaam. Bij het getal vier komt het spirituele in de stof, en op deze manier kunnen we spiritueel bewust worden. Dat wil zeggen: als we ons lagere denken leren overstijgen, ofwel het zichtbare met het onzichtbare integreren.
Pericopenboek betekenis
- Epistels en Evangelien volgens het Romeins Missaal, 1953-
De Heilige Barbara, een katholieke heilige van wie de gedachtenis wordt gevierd op 4 december. Heilige Barbara in het Pericopenboek 1952
- De Heilige Barbara en Kuifje - 'Het Geheim van de Eenhoorn' Doornik 1946 / 'Le secret de la Licorne' Tournai 1943 , ingevoegd vignet.
De originele versie van het avontuur in Le Soir liep van donderdag 11 juni 1942 t/m donderdag 14 januari 1943.
Originele plaatsing in 'Le Soir' 1942, strookjes 2-4 sept 1942
'Het geheim van de Eenhoorn' in de 'Katholieke Illustratie'
5 juni / 12 juni 1954 nrs. 23-24
'Het geheim van de Eenhoorn' in de 'Pep'
7 maart / 14 maart 1964 nrs. 10-11
14 “Voorbereiding – Bevrijding- Bestorming” Toespraak tot de Canadeese Senaat en het Lagerhuis te Ottawa, die over heel de wereld werd uitgezonden
30 December 1941
Het is met gevoelens van trots en aanmoediging, dat ik de uitnodiging heb aanvaard om hier in het Lagerhuis van Canada het parlement van de oudste Dominion van de Kroon toe te spreken. […]
Wij hebben de oorlog niet veroorzaakt en wij hebben hem niet gewild. Wij hebben alles ondernomen om hem te kunnen voorkomen. Wij zijn bij tijden zelfs zo ver gegaan om hem te ontwijken, dat wij, toen hij tenslotte uitbrak, daar bijkans door vernietigd zijn geworden. Maar dat kritieke moment zijn wij thans voorbij en elke maand, elk jaar die voorbijgaat, zullen wij de boosdoeners met even overvloedige, even scherpe en even vernietigende wapens bestoken als waarmede zij hun gehate overheersing trachten te bewerkstelligen.[…]
Ik zou hier op de voorgrond willen stellen, dat wij geen enkel ogenblik om een verzwakking van de furie of boosaardigheid van de vijand gevraagd hebben. Het moge waar zijn dat de volkeren van het Britse Gemenebest vredelievend zijn. Zij zien niet verlangend uit naar de rijke gebieden van welk land dan ook, maar zijn zijn stoer en gehard. Dat wij ons al die tijd een weg gebaand hebben door de eeuwen, over de zeeen, de bergen en de prarieen , is toch zeker een bewijs dat wij niet van suikergoed gemaakt zijn.[…]
Wij hebben niet om een wijziging van de spelregels verzocht. Wij zullen nimmer tot het peil van Duitsers of de Japanners afdalen, maar als iemand er plezier in heeft ruw op te treden dan kunnen wij wel degelijk partij geven . Hitler en diens Nazi-gangsters hebben de wind gezaaid; laat hen de storm oogsten. […]
Ik ben de hele week met de president van de Verenigde Staten samen geweest, met die grote man, die het lot heeft voorbeschikt voor dit hoogtepunt van ’s mensen lot. Wij hebben zorggedragen voor de verdragen en besluiten van meer dan dertig staten en landen om vereend en gezamenlijk en trouw aan elkaar de strijd voort te zetten, zonder enige andere gedachte dan de totale en uiteindelijke uitroeiing van de Hitler-tirannie, de Japanse razernij en de Mussolinie-mislukking.
Wij zullen niet rusten, geen halve maatregelen treffen, er zal compromis nog onderhandeling zijn. […]
Die grote oude bard, Harry Lauder –of beter Sir Harry Lauder en geen eer werd beter verdiend- zong een lied in de vorige oorlog, dat aldus begon: “als wij een terugblik werpen op de geschiedenis van het verleden, dan kunnen wij precies vertellen waar wij staan.”Laat ons daaarom een terugblik op het verleden werpen. Wij hebben ons geheel onvoorbereid in deze oorlog gestort, omdat wij de gelofte hadden afgelegd dat wij Polen zouden bijstaan, dat Hitler zo verraderlijk is binnengevallen en ondanks dapper verzet zo snel heeft neergeveld. Daarop volgden die wonderbaarlijke zeven maanden, die men aan deze zijde van de Atlantische oceaan de ‘schijn’-oorlog noemde. Maar plotseling barstte de explosie van de ingehouden Duitse kracht en voorbereiding los op Noorwegen, Denemarken, Nederland en Belgie los. Al deze absoluut onberispelijk neutrale landen, die tot het laatste ogenblik van Duitsland elke mogelijke waarborg en verzekering ontvangen hadden, werden onder de voet gelopen en overweldigd. Het verschrikkelijke bloedbad te Rotterdam, waar 30.000 personen om het leven kwamen, heeft de vreselijke barbaarsheid van de Duitse luchtmacht aangetoond, die evenals Warschau en later in Belgrado heeft uitgemunt in het bombarderen van vrijwel niet verdedigde steden.
Daar kwam nog de grote Franse catastrophe bij. […]
Welk een contrast vormde het gedrag van de dappere en stoutmoedige Nederlanders, die nog altijd als krachtige deelgenoten aan de strijd deelnemen ! Hun geeerbiedigde koningin en hun regering bevinden zich in Engeland, terwijl hun prinses en haar kinderen in Uw midden een schuilplaats en bescherming vonden. Het Nederlandse volk verdedigt zijn Rijk met hardnekkigen moed en vastberadenheid te land, op zee en in del ucht. Zijn onderzeeers brengen dagelijks de Japanse rovers, die de zee zijn overgestoken om de rijkdommen van Nederlands-Oost-Indie te stelen en zijn vruchtbaarheid en beschaving te exploiteren, zware verliezen toe. Het Britse Gemenebest en de Verenigde Staten zullen Nederland steun verlenen. Wij zullen deze nieuwe oorlog met Japan samen uitvechten. Wij hebben samen geleden en wij zullen samen overwinnen.[…]
De overweldigers, of zij Duitsers dan wel Japanners zijn, moeten overal als besmette personen beschouwd worden, die men zoveel mogelijk uit de weg moet gaan en geisoleerd moet laten. De overweldigers en tirannen moet worden bijgebracht, dat op hun vergankelijke triomfen een vreselijke vergelding volgen zal, dat zij de opgedrevenen zijn en hun zaak ten dode gedoemd is……
“if we have not found the heaven within,we have not found the heaven without”
― James Hilton, Lost Horizon 'Lost Horizon ' 1933 / 1937
'One of the most remarkable characteristics of human nature,' writes Lotze, 'is, alongside so much selfishness in specific instances, the freedom from envy which the past displays towards the future.'
The past carries with it a temporal index by which is referred to redemption. Like every generation that preceded us, we have been endowed with a weak Messianic power to which the past has a claim. That claim cannot be settled cheaply.- Propaganda 'A secret wish'-
Hergé : '..Onze eigen wereld...'
In een interview met Georges Remi – alias Hergé- getiteld 'Monsieur Hergé' antwoordde de Belgische striptekenaar op de vraag hoe het komt dat Kuifje zo realistisch is en met veel meer details dan ander stripverhalen.
“…Simpelweg omdat 't avontuur dat Kuifje beleeft voor mij de werkelijkheid is. Ik wil dat de lezers geloven in 't verhaal dat ik vertel. Ik wil er ook in geloven. En om het geloofwaardig te maken zijn vliegtuigen echt vliegtuigen, is 'n huis echt ’n huis, is 'n motor 'n motor en is 'n boom echt 'n boom. Zodat de personages hun avontuur beleven in onze wereld. Geen sprookjeswereld, geen dichterlijke wereld maar onze eigen wereld van alledag…” 'Monsieur Hergé'
Hergé Levenslijnen
In een biografie trof mij het fragment van een brief die Hergé in juli 1948 aan zijn toenmalige vrouw, Germaine Kieckens, geschreven heeft.
“...Kuifje is voor mij een kans geweest me uit te drukken, om mijn verlangen naar avonturen en geld, moed en gewiekstheid naar buiten te projecteren. Het verlangen dat ik hád. Het verlangen ook om uitdrukking te geven aan mijn kijk op de moderne wereld, zoveel lelijkheid, zoveel geschipper : de wapenhandelaren, de grote trusts die zonder wroeging mensenlevens opofferen. En een held zonder vrees of blaam die daartegen vecht. Oprecht en zuiver. En hij is niet onnozel en bovendien wint hij. En daaruit is het succes voortgekomen, dat is wat de kinderen en zelfs de grote mensen, het betere in de kinderen en de grote mensen […] herkennen in de held, wat ze via de held in zichzelf zoeken...” 'Hergé Levenslijnen', Philippe Goddin, p432
NAAR TIBET met KUIFJE
In 'De kostbaarste der zeldzaamheden', een artikel geschreven voor het boek dat werd uitgegeven bij voornoemde tentoonstelling, spreekt de filosoof Michel Serres van 'De drie reizen van Kuifje'.
Serres zegt dat Kuifje niet alleen de 'verre vreemde' dichtbij brengt, maar zelfs de uitgestotene weer tot verwant maakt.
...Hij vindt dus de humanitaire actie, de humanitaire reis uit, zoals wij die nu kennen...
...Echt revolutionair is het te zien dat het onzuiverste zuiver is...
...En juist daarom moet u zo'n reis ondernemen. In het land der zeldzaamheden, in de meest onwaarschijnlijke omstandigheden, op de hoogste toppen van de wereld zal u een bedreigde soort aantreffen, die weldra dreigt te verdwijnen, en waarover uw eigen oordeel zal veranderen: de menselijke soort.
De schoonste goedheid tooit zich soms met een zwart kleed. Het loont de moeite uw leven te wagen om dat te leren en te zien, het verloren en het teruggevonden paradijs, de thuiskomst van de uitgestotene.
Dan kantelt onze visie op de wereld, van links naar rechts en van voor naar achter. Alles wentelt om ons heen en wij wentelen mee. En als alles wordt omgedraaid en op zijn kop gezet, waarom zouden wij dan ook niet gaan leviteren? Michel Serres
'Shangri-La'
H. van Opstal ESSAY RG Het fenomeen Hergé
In 'Essay RG' -Delange 1994- schrijft Huib van Opstal dat film voor Hergé de voedingsbodem was voor de meeste van zijn ideeen.
We vinden op p69 in de marge naast 'a63 Inspiratiebronnen', een opsomming van films die Hergé zouden hebben geinspireerd.
Hier vond ik een eerste aanwijzing voor een spoor dat leidde naar het idee van het 'verloren paradijs'.
In de twintigste eeuw in de westerse literatuur ook wel bekend onder de term 'Shangri-La'. 'Shangri-La'
'The British Pathé'
Wanneer je op de British Pathé-site, een online filmarchief met meer dan 90.000 clips, de zoekopdracht: 'secret of Shangri-La' intypt, dan vind je er een 'newsreel' uit mei 1943. 'Secret of Shangri-La' Wikipedia : Doolittle Raid
'The War Illustrated'
Toets 'Shangri-La' in op de zoekfunctie van 'The War Illustrated'-site, en je vind er een verslag van deze eerste 'Raid op Tokyo', de verrassingsaanval waarvan Roosevelt het publiek vertelde, dat de toestellen waren vertrokken van een geheime lokatie: 'Shangri-La'! Opmerkelijk is het in mijn ogen, dat zowel de British-Pathé newsreel als het artikel in 'The War Illustrated', pas gepubliceerd werden meer dan één jaar, nadat de verrassingsaanval op Tokyo had plaatsgevonden. ' He flew from ' Shangri-La ' to bomb Tokyo '
AeroCinema
Om de redenen en achtergronden van deze geheimzinnigheid enigszins te kunnen ontrafelen, is het beslist de moeite waard om op de AeroCinema-site de clip 'America's secret plan 'Rainbow Five'' te bekijken. 'America's secret plan "Rainbow Five" '
Het Amerikaanse invasie-plan voor Europa
Le Soir van zaterdag 6 december 1941
Op 4 December 1941, enkele dagen vóór de Japanse aanval op Pearl Harbour, lekken geheime Amerikaanse stukken uit. De documenten bevatten ook de planning van een invasie op de kust van Europa. ' WikiLeaks 1941 ' ; discussie-artikel door Dr. Srdja Trifkovic
Het plan werd in opdracht van Generaal Marshall ontwikkeld door een Amerikaanse officier. Deze officier - Majoor Albert Wedemeyer - had kort voor de oorlog aan de Duitse Kriegs Akademie gestudeerd en derhalve bekend met het baanbrekende Duitse concept van de 'Blitzkrieg'.
Hij berekent dat de geallieerden in 1943 een invasie op het vasteland van Europa moeten uitvoeren om de Duitsers zo effectief mogelijk te bestrijden en de oorlog te beeindigen. Maar de Amerikanen ontmoeten tegenstand voor dit plan bij de Britten ; met name bij Prime Minister Winston Churchill. Majoor Albert Wedemeyer
...Ver na middernacht nam de Prime Minister afscheid. Vader was vermoeid, maar nog steeds spraakzaam en opgewonden na zijn tocht, mededeelzaam en blij me weer te zien. Ik zat op zijn kamer, terwijl hij naar bed ging en hield hem nog wakker onder het roken van twee of drie sigaretten. Niet alleen omdat ik het prettig vond hem weer te zien, maar ook omdat er een paar dingen waren die mij die avond erg verbaasd hadden.
'Heb ik mij het nu verbeeld,' begon ik, 'of maakte de Prime Minister zich werkelijk helemaal geen zorgen over de Gaulle's pruillipje?'
Vader lachte. 'Ik weet het niet. Maar ik hoop het in de komende dagen te weten te komen. Voor mezelf heb ik een sterk vermoeden'- en hij sprak zeer nadrukkelijk - . dat onze vriend de Gaulle nog niet naar Afrika gekomen is, omdat onze vriend Winston het nog niet nodig heeft gevonden om hem uit te nodigen. Ik ben er bijna zeker van dat de Gaulle op het ogenblik zo ongeveer alles zou doen wat de Prime Minister en het Engelse Ministerie van Buitenlandse Zaken hem zou vragen'.
'Waarom?'
'Belangen vallen samen. De Engelsen zijn van plan hun koloniale rijk te handhaven en het ligt in hun lijn om de Fransen te helpen hun kolonien te behouden. Winnie is een groot voorstander van de status quo, vind je niet?'
Dit herinnerde aan de discussie in Argentia, maar misschien op een hoger plan. Vader grinnikte over iets wat hem te binnen schoot.
'Wat is er Paps?'
'Ik dacht aan Mountbatten,'antwoordde hij. 'Weet je waarom Winston Mountbatten hier mee heengebracht heeft? De bedoeling is me de oren vol te toeten met argumenten die bewijzen moeten hoe belangrijk het is om landingsschepen af te staan voor Zuid-Oost-Azie.'
Verbazing en ongeloof waren op mijn gezicht te lezen.
'Nou en of,'zei hij. 'Birma. De Engelsen willen Birma heroveren. Dit is de eerste keer dat ze enige werkelijke belangstelling voor de oorlog in de Stille Oceaan aan de dag leggen en waarom? Omdat het om hun kolonien gaat!'
' Maar wat heeft dat met Mountbatten te maken?'
'Zij hebben hem uitgekozen voor geallieerd opperbevelhebber in een geheel nieuw gebied - Zuid-Oost-Azie.'
'En Europa dan?' vroeg ik. 'Hoe staat het dan met de aanval over het kanaal?
En het 'zachte onderlijf van Europa'?'
'Maak je geen zorgen. Mountbatten heeft een boel charme en hij kan aardig praten, maar ik betwijfel toch ten sterkste of hij erin zal slagen Ernie King te overtuigen. Probeer maar eens een deel van onze Zuidzee- landingsschepen uit zijn vingers te krijgen ! Of zelfs maar om landingsschepen van zijn operatieterrein naar elders te verplaatsen.'
Die geschiedenis met Birma bleef me bezig houden, al scheen vader dan ook nog zo overtuigd dat het allemaal niets te betekenen zou hebben.
'Het staat allemaal in verband met de kwestie van de Engelse kolonien,'zei vader. 'Birma - dat beinvloedt India en Frans Indochina en Indonesie - het hangt allemaal met elkaar samen. Als één er van vrij wordt, geeft dat de andere ideeen. Daarom is Winston er zo op gesteld dat de Gaulle in zijn hoekje blijft zitten. Die heeft er evenmin enig belang bij om een koloniaal rijk te zien verdwijnen als Churchill.' p67-69
...'I am forty-one years old and I will live until I am eigthy-five,'he replied. 'Why should I make a will? Wills are only for people who are going to die.'
Next day was March 24, 1944. He flew first to Broadway in a Mitchell bomber, escorted by Mustang fighters. He took with him his A.D.C., George Borrow, and two war correspondents, Stuart Emeny, of the News Chronicle, and Stanley Wills, of the Daily Herald. He was dressed in his sweaty old bush-shirt and crumpled trousers, but his famous old-fashioned topee was clean and shiny, and so was his long, luxuriant, well-combed beard. He carried a .300 rifle over his shoulder, a mapcase and a water-bottle, and there were letters from home in his pocket.
After a short conference at Broadway the party changed to light planes and flew to Aberdeen, where Wingate had a conference withhis column commanders. He also visited Brigadier Calvert, and Calvert remembers that he was unhappy that day. He told him that he was having trouble with G.H.Q. in Assam because the Japanese had started a push. 'They are trying to take our planes away from us,' he said. 'There is a lot of uninformed criticism that I have put you too far from 4th Corps front. They don't seem to realise that I am aiding Stilwell, as laid down at Quebec, and not the British.'
He showed Calvert messages of congratulation from Churchill and Roosevelt and, this time, definitely had gone over everyone's head. He had sent a message direct to Churchill, he told Calvert, saying that if he could have three squadrons of C47s he could take the whole of Northern Burma in three months. Abruptly, after this, as if sorry for what he had said about 4th Corps, he urged Calvert to help all he could. 'On the whole, 14th Army have been very helpful, even if they did doubt praciticability of this operation.'
He put his hand on Calvert's shoulder and said : 'Oh, by the way, you have got a bar to your D.S.O. Let it go to your heart and not to your head.'
Then he and George Borrow climbed into the light plane and away.
When he got back to Broadway, Orde Wingate immediately put a call through to Cochran asking that the Mitchell bomber which had brought him in should be sent to pick him up, Cochran told him that it was already on its way.
It arrived and took off without incident, and arrived in the late afternoon in Imphal. He had provisionally planned to spend the night there, but abruptly changed his mind. He decided instead to go to Lalaghat and talk to Cochran, and asked the pilot, Hodges, to be ready to take off. It was pointed out to him that the weather reports were bad. Storms had been reported in the area, and lightning was already prodding the hills to the West. Hodges suggested that the filght be postponed, but Wingate appears to have over-ruled him.
And so, that evening, the Mitchell took off again and flew swiftly through the angry sky. That was the last that the Chindits, or anyone else save God and his fellow passengers, saw of Orde Wingate. Lieutenant Richard Benjamin, of the U.S. Air Force, was flying home that evening from a bombing strike against the Japanese; over the hills between him and his base at Hailikandi he saw a pinpoint of bright light below him, but did not give it much more than a glance. He was busy keeping his plane level through a fierce electrical storm which had begun to flicker through the night sky. for a moment or two, however, there was a lull, and he looked down at the dark earth again. This time the light was bright and baleful, so much so that he made a swing towards it and noted the position, and then flew on.
He mentioned the light to the Intelligence Officer at base, and he telephoned the bomber commander, colonel smith; and Smith, just as a precaution, because he knew Wingate was in the air that night, telephoned colonel Cochran. They got the pinpoint of the position on the map, and it was along Wingate's route to Lalaghat. They didn't worry too much until the General's plane became overdue, and a swift check on all emergency fields in the area revealed that he had made no calls at them, nor radioed his position.
Next moring at first light, colonel alison took off from Lalaghat with Lieutenant Benjamin as his observer, and they passed over the thickly wooded hills. In a small clearing, as they came low, they found the wreckage, and it looked like the debris of a large plane. When they returned they made out their report, and a British volunteer force, led by the senior chaplain of the Chindits, immediately set out for the place of disaster, to give succour if there were any survivors, to pay their respects if there were not. It was a long, difficult, hazardous journey, but they found the remnants at last, and what was left of the human souls who had been aboard the plane. There were no survivors. Nor were any of the victims recognisable, for the crash had been violent and had been followed by fire. But among the charred remains they did find two identifications that made them sure that, among this charred and pathetic heap were the remains of the man who had once been Orde Wingate. Some papers blew about, and when they picked them up they found that they were the fumed and crumbling pages of letters from home. and, some distance away, was something which, to the soldiers in the two theatres of war, had become the symbol of Wingate and all he stood for: his old-fashioned Indian topee, battered now ans scorched, lying in the long grass well away from the fire...p185-187
Toespraak tot de Canadeese Senaat en het Lagerhuis te Ottawa, die over heel de wereld werd uitgezonden. - 30 December 1941-
...Wij hebben niet om een wijziging van de spelregels verzocht. Wij zullen nimmer tot het peil van Duitsers of de Japanners afdalen, maar als iemand er plezier in heeft ruw op te treden dan kunnen wij wel degelijk partij geven . Hitler en diens Nazi-gangsters hebben de wind gezaaid; laat hen de storm oogsten. […]
...plotseling barstte de explosie van de ingehouden Duitse kracht en voorbereiding los op Noorwegen, Denemarken, Nederland en Belgie los. Al deze absoluut onberispelijk neutrale landen, die tot het laatste ogenblik van Duitsland elke mogelijke waarborg en verzekering ontvangen hadden, werden onder de voet gelopen en overweldigd. Het verschrikkelijke bloedbad te Rotterdam, waar 30.000* personen om het leven kwamen, heeft de vreselijke barbaarsheid van de Duitse luchtmacht aangetoond, die evenals Warschau en later in Belgrado heeft uitgemunt in het bombarderen van vrijwel niet verdedigde steden.
Daar kwam nog de grote Franse catastrophe bij. [..] * 'Ongeveer 800 mensen vonden de dood en 80.000 Rotterdammers werden dakloos. Toen de volgende dag de Duitsers dreigden op dezelfde manier ook Utrecht plat te gooien, was dit reden genoeg voor de capitulatie, op 15 mei 1940 getekend door Generaal Winkelman e.a. te Rijsoord (gemeente Ridderkerk).' 'De gevolgen ' Wikipedia
...De overweldigers, of zij Duitsers dan wel Japanners zijn, moeten overal als besmette personen beschouwd worden, die men zoveel mogelijk uit de weg moet gaan en geisoleerd moet laten. De overweldigers en tirannen moet worden bijgebracht, dat op hun vergankelijke triomfen een vreselijke vergelding volgen zal, dat zij de opgedrevenen zijn en hun zaak ten dode gedoemd is……
Van Imhoff
19 januari 1942 : de ramp met de 'Van Imhoff' . Lees 'Wij waren ook geen lievertjes' door Willem Oosterbeek voor 'De Pers.nl'
'Sans quartier' uit 'Le Chevalier sans nom ' Carlos Laffront -1957-
'Nu heeft Duitsland de oorlog verloren'
...En dan was daar nog de zaak Colijn, waarvan - zoals wij zullen zien - Knolle melding maakte.
De Jong schrijft:
'Colijn, door Knolle in Berlijn in de week van de overval op Pearl Harbour verhoord, zou volgens Knolle actief voor de Engelse Secret Intelligence Service gewerkt hebben. [...]
Colijn was misschien geen meesterspion, maar waar zijn diepe symphatie lag moge duidelijk zijn.
[...] Knolle was overigens zelf betrokken bij de langdurige ondervragingen van Colijn.
Hij was in gesprek met hem toen het bericht kwam, dat Hitler de VS de oorlog had verklaard. 'Nu heeft Duitsland de oorlog verloren', meende Colijn triomfantelijk.
Knolle was dit met hem eens, maar zweeg.
De Duitse inlichtingendiensten en propagandadiensten gingen behoedzaam met Colijn om...
In het gesprek met Ebbe van Tonningen vertelde Knolle over een huiszoeking bij oud-premier Colijn aan de Stadhouderslaan 151. De SD hield Colijn al langer in de gaten. Er bestond uit de jaren dertig een dossier over hem, dat echter verloren is gegaan. Maar in dat dossier werd melding gemaakt van een 'Dirne' in Berlijn, met wie Colijn een relatie had. Bij de huiszoeking bij Colijn werd zijn geheime brandkast gevonden en geopend, waarbij compromiterend veel geld en dubieuze bankafschriften voor de dag kwamen.
Knolle in zijn gesprek met Ebbe van Tonningen: 'Zo vernam ik op zekere dag dat oud-minister-president Colijn bezoek uit Londen ontving [...]medewerkers van mijn bureau lukte het met Colijn op vertrouwelijke voet te komen [...] Op grond van een zeer uitvoerig rapport heb ik , na kort overleg met mijn chef, dr. Colijn bezocht en een gesprek met hem gehad - augustus, september 1941. Ik kon gedurende dit gesprek vaststellen dat dr. Colijn zeer onzeker was [...] en hem ook nog wees op de preciese plaats van zijn gepantserde kluis. Ik kon Colijn ertoe overhalen mij de inhoud ervan te overhandigen'.
Daarna komt Knolle tot de inhoud van de stukken: ' Onder de door mij aangetroffen documenten bevonden zich nauwkeurige afspraken van de generale staf met de Engelse, Frans en Belgische legerleiding, eveneens met betrekking tot het hele gebied in Oost-Azie.[...]
Dan volgt er een zeer belastende verklaring voor Colijn. 'Onder de documenten bevonden zich eveneens afspraken met en afrekeningen van de Engelse regering uit de Eerste Wereldoorlog, toen Colijn tekeningen van een Duits slagschip aan de Engelse marine had overhandigd en daarvoor een bedrag van 500.000 pond ontving.[...] Deze documenten waren door stromannen ter beschikking van Colijn gesteld. Uit deze spionageactiviteiten waren ook grote bedragen afkomstig, die dr. Colijn na de Eerste Wereldoorlog en in het begin van de jaren dertig incasseerde.[...]
Deze beschuldigingen van Knolle zijn buitengewoon ernstig van aard, en stelden in feite de Nederlandse neutraliteit ter discussie, los nog van het persoonlijke machtsmisbruik en de zelfverrijking van Colijn.
Het is van belang te constateren dat Knolle's beschuldiging in het interview met Ebbe van Tonningen, bevestigd werd door het interview dat journalist Eelke de Jong met Knolle had.
Le Soir do 11 dec. 1941 : Duitsland en Italie verklaren de Verenigde Staten de oorlog.
Uit: 'Die Tagebuecher von Joseph Goebbels Teil II Diktate 1941-1945 '8' -April bis Juni 1943- : 22 April 1943 (Donnerstag) Gestern: - Herausgegeben von Elke Froelich- Wikipedia Rikichi Ando
Chris Hale's blog : " Sinking Singapore, the strange story of the SS Automedon "
...As a direct consequence of the German raid on the SS Automedon and the capture of the secret documents, Japanese Admiral Isoroku Yamamoto reinforced the fleet intended for the attack on Pearl Harbour, Hawaii - knowing that the Japanese Imperial Army could cut through British defending forces in Malaya and Singapore like a samurai sword through melting butter... " Sinking Singapore, the strange story of the SS Automedon"
'Assignment : CHURCHILL'
-by Inspector Walter H. Thompson of Scotland Yard -
About the author...
Walter Henry Thompson, one of thirteen children, was born and brought up in London. He went to work when he was only 11 as a clerk, studied for civil Service, and joined the Police Force when he was just 21. He was soon transferred to the special Branch section of Scotland Yard and began his 18 fascinating years as Sir Winston Churchill's bodyguard and 'shadow.'
In this capacity Mr. Thompson has visited, with Churchill, about thirty different countries, and has a ring-site seat at some of the most important historical events of our times.
...Hitler's air blitz had failed. It had burned us and torn us and sorrowfully disfigured us, but it hadn't broken our bones and we could still therefore fight.
Hitler's preparations for invasion seemed also to be slowing down and sloughing off. He had a huge war machine but he seemed uncertain how to use it. Churchill knew that Hitler did not long stand still in such dilemmas; that he would presently take action and probably not the classic or professional one. Any amateur in war can look intiutive if his physical power is initially vast, his authority absolute, and his method unexpected.
Information from flights over the Channel and up and down the coasts of Belgium and France indicated to Churchill ( though he did not for a long time say so to the english people) that Hitler's instinct, somewhat instructed no doubt by the punishment his barges had taken, was rapidly suggesting he abandon the idea of invading Britain. It would not seem possible that any man-even a crazy one-would think of giving up the fight for the island and taking on Russia. Yet Churchill not only suddenly suspected Hitler might do this, he suddenly saw that it was exactly what Hitler was going to do next. churchill apprehended this before there was any movement at all toward concentration of German troops on the Eastern Front.
Churchill warned Stalin Hitler planned to take him on. Nobody in the world believed it. Yet all of a sudden, there were the Germans, athwart the Russian border, pouring over it without warning or declaration of war and in direct defiance of military plausibility.p214
...We went aboard the Queen Mary for our next trip to Washington. President Roosevelt seemed glad to see us all again and to greet new faces. He was very cordial to me as usual. I renewed my pleasant association with Mike Reilly and Gus Gennerich [??] of the White House Secret Service staff, while the Chiefs of Staff sat down to decide how to deal with Japan. This took twelve days of conferring. Then we were in motion again, this time traveling by flying boat to Newfoundland, Gibraltar, and across to Algiers.
Our stay here was short and intensive, for Churchill had one meeting after the other. Mr. Eden joined Mr. Churchill. Others present, including our own generals, were the two American generals Marshall and Eisenhower, and four French Generals: de Gaulle, Giraud, George and Catroux, 'The cross I have to bear,'said Churchill, coming out of a meeting with the French one afternoon, 'is the cross of Lorraine,'meaning , of course, de Gaulle.
We were delayed a day in our official plans to get back to England and there has been speculation all over the world that this delay saved Winston Churchill's life.
A civil aircraft, flying to England from Lisbon - a plane similar to ours- was shot down over our route and at about the same time the day before. One of the passengers was the famous actor, Leslie Howard, whom Winston had seen perform many times and some of whose films he owned and frequently showed in his private projection theatre at Chartwell. It occurred to us all at the same time: Was that plane mistaken for ours? We were actually supposed to be at that spot at that time and even at that altitude.
Before the House of Commons Churchill dealt with his visits to Washington and North Africa and described Stalingrad and Tunis as the greatest military disasters which had ever befallen Germany in all the wars she had ever made. 'Assignment: Churchill', p268
Het 'Hainan Incident ' van 23 juli 1954
Het 'Hainan Incident' van 23 juli 1954 : het neerschieten boven zee van de 'Cathay Pacific VR-HEU' wordt in de Katholieke Illustratie van 12 maart 1960 beschreven. Bijzonder detail in dit artikel is de bewering van de auteur - Bill Wharton - dat het neerschieten een 'vergissing' zou zijn geweest :
'De Chinezen hadden het in werkelijkheid gemunt op een Amerikaan die zij haatten, namenlijk op 'Wild Bill' Donovan, het voormalig hoofd van het 'Office of Strategic Services', de Amerikaanse Inlichtingendienst, die door hem was opgezet.'
Het incident heeft veel overeenkomsten met het incident waarbij acteur Leslie Howard de dood vond. Het incident wordt beschreven door journalist Ian Colvin in zijn in 1957 gepubliceerde boek ; 'Flight 777'.
Dit is het nummer van de Katholieke Illustratie waarin óók de laatste pagina van de vervolgstrip 'Kuifje in Tibet' werd afgedrukt.
Het 'Ibis'-drama : BOAC Vlucht 777-A van 1 juni 1943
In 1957 publiceerde Ian Colvin zijn boek waarin hij verslag deed van zijn onderzoek naar het neerschieten van BOAC Flight 777. Lees ook een beschrijving van het voorval over de Britse acteur Leslie Howard, die - samen met zijn manager Chenhalls - en alle overige inzittenden omkwam bij de aanval. Vermoedelijk werd de aanval boven de golf van Biskaye, op die 1e juni 1943, door Duitse jagers uitgevoerd ....
Foto uit 'Vlucht 777' van Ian Colvin : - Tijdens een der laatste cocktailparty's te Lissabon. Leslie Howard en Alfred Chenhalls (pijl) staan de pers te woord.
Zou dan uiteindelijk het antwoord kunnen zijn, dat inderdaad deze aanval, hoewel opzettelijk, toch slechts uit een 'beoordelingsfout'voortkwam? Ik kan daar niet voetstoots in berusten en ook niet in de uitleg van de Duitse commodore dat deze vluchten slechts waren bedoeld voor bescherming van een schip met een lading rubber voor Bordeaux.
Volgens de Engelse admiraliteit, die lange tijd bezig is geweest het een en ander voor mij uit te zoeken en grondig de buitgemaakte Duitse documenten uit die dagen bestudeerd heeft, staat het vast, dat er die week helemaal geen schip met rubber Bodeaux probeerde te bereiken. Dus blijft de vraag, waarom er, afgezien van de normale situatie in de duikbotenoorlog, een algehele alarmtoestand bij de Luftwaffe in het gebied van de Golf van Biskaye heerste in de eerste vijf of zes dagen van juni.
Waarom kolonel Kowalewski uur na uur zijn vliegtuigen ook bij nacht tot zo ver westelijk de lucht instuurde, en waarom de volgende dag de Junkers 88 zo volhardden in hun aanval op de naar het noorden vliegende Australisch bemande Sunderlandvliegboot.
Mijn opinie is, dat die toestand van top-alarm, die een hele week duurde, slechts één doel had. De enige reden daarvoor was inderdaad de tegenwoordigheid in Algerije van Winston Churchill, van wie men wist, dat hij ieder moment langs deze route kon terugvliegen. Wie weet, hoe dicht inderdaad het amberkleurige lichtje van kolonel Kowalewski's Condor in de buurt geweest is van de Boeing van de 'Prime Minister', terwijl deze over een wijde westelijke bocht op huis aan vloog?
We hebben geen bewijsstukken van een "Doodt Churchill!" - bevel - slechts geruchten. Maar in Portugal ging het verhaal rond, dat hij via Lissabon zou reizen. En onzekerheid omtrent de vermiste duikboot U263 zou toch niet geleid kunnen hebben tot zulk een aanhoudend partouilleren gedurende vijf dagen. Ook was het niet zo noodzakelijk, dat de Duitse luchtmacht een gespecificeerd doel aanwees bij een bevel, ieder vreemd toestel omlaag te schieten. Geheimhouding kan zelfs wenselijk zijn geweest. Slechts door gedegen waakzaamheid en voortdurende verkenningsvluchten kon men een kans maken Churchill uit de weg te ruimen. Nooit kunnen de Duitsers gehopt hebben om zijn vertrektijd en route te weten te komen. Het enige , wat er voor hen opzat, was het uitvaardigen van een langdurige alarmtoestand en van opdrachten tot intensief partrouilleren. Ook zou het niet juist zijn om de twee vorige aanvallen op de 'Ibis' te verwaarlozen, zij het dan, dat die met niet zoveel kracht werden doorgevoerd en dat de eerste werkelijk op een misverstand zou hebben berust.
Moet er bovendien een onderscheid worden gemaakt tussen natuurlijke en bovennatuurlijke oorzaken?
Mijn onderzoek betreffende de ondergang van de 'Ibis' heeft mij nogmaals geleerd, hoe machteloos mensen tegenover hun lot staan en hoe klein de mens is tegenover de ruimte van de hemel, het spel van wolken en wind, de gang van de tijd en hogere beschikkingen. Was het reeds tevoren bepaald, dat het geluk de 'Ibis' op vlucht 777 in de steek zou laten en dat al haar opvarenden met haar moesten ondergaan ?'Vlucht 777' -een raadselachtige KLM-vlucht in woelige dagen
Uit: 'Die Tagebuecher von Joseph Goebbels Teil II Diktate 1941-1945 '8' -April bis Juni 1943- : 3. Juni 1943 (Donnerstag) Gestern: - Herausgegeben von Elke Froelich-
2 juni 1943: Het opmerkelijke verhaal van de 'Sunderland' N/461
Lees : N/461 - Howard& Churchill op een website, geheel gewijd aan de Australische 'Sunderland' N/461 die -daags na de vermissing van het toestel met Leslie Howard aan boord- op patrouille richting Biskaye wordt gedirigeerd om te zoeken naar overlevenden.... Maar vervolgens bij deze zoekactie onder vuur wordt genomen door duitse jachtbommenwerpers. Op de site is zelfs het interview te horen met enkele leden van de bemanning, die daags na het incident, voor BBC-radio hun verhaal mochten vertellen.
Deel van de geinkte plaat die gepubliceerd werd in Kuifje-Weekblad van 18 oktober 1966. Uit 'De Kunst van Hergé' schepper van Kuifje, Philippe Goddin , éditions Moulinsart -. Ingebouwd vignet van plaat 4 'Vlucht 714 naar Sydney' uit de Illustratie van 3 februari 1968 -.
In 'Hergé et les Bigotudos', een studie van Philippe Goddin op basis van schetsen en aantekeningen die Hergé maakte voor het nimmer als zodanig gepubliceerde 'Bigotudos'- Kuifje-avontuur, speelde de tekenaar in de jaren 1960-1965 een poosje met de gedachte om het toestel waarin Kuifje, Bobby, Haddock en Zonnebloem reizen, in de lucht te laten aanvallen door een vijandelijke jager.
-de mysterieuze vliegtuigcrash van Liberator AL523 in de avond van 4 juli 1943-
Op 4 juli 1943 verongelukt de Poolse generaal Sikorski wanneer hij, na een bezoek aan zijn Poolse troepen die meevechten aan geallieerde zijde in het Midden-Oosten, met een Liberator bommenwerper terug wil reizen naar Londen. Wil hij Churchill en Roosevelt ervan overtuigen dat zij het bondgenootschap met Stalin moeten opgeven, nu bekend is geworden dat 10.000 gevangengenomen officieren door de Russen zijn omgebracht in de bossen van Katyn ? En heeft hij hiertoe belastende documenten in handen gekregen via het Poolse ondergrondse verzet in de persoon van koerier Jan Gralewski ? Of misschien zelfs van een Duitse ambassadeur in het Midden-Oosten ? Wikipedia 'Katyn massacre '
In 2008 geeft de Poolse president Lech Kaczynski opdracht tot een nieuw onderzoek - zie artikel in de Britse krant 'The Telegraph'-.
In 'Kuifje, Haddock en de schepen' door Yves Horeau - éditions moulinsart, 2001 - lezen we in het hoofdstuk 'zeelieden', dat Lionel 'Buster' Crabb in de avonturen van Kuifje tenslotte de laatste guest star is , die overkomt uit Engeland :
...Het is de kikvorsman, wiens tweede gezicht als spion men toen niet kende en wiens foto als omslag diende vor het in 1955 verschenen boek Les hommes-grenouilles, Franse vertaling van een Duits boek van Cajus Bekker. Deze omslag heeft op zijn beurt Hergé geinspireerd voor het personage van de kikvorsman in Cokes in Voorraad die de piratenonderzeeer verlaat om een mijn te leggen bij de munitie-opslag van de Ramona. Ditmaal zijn de gezichten van model en concurrent hetzelfde, met inbegrip van de verschrikte blik, door de neusklem.
Synchroniciteit in Cokes in Voorraad : de duiker, die we op basis van de gegevens in 'Kuifje, Haddock en de schepen' kunnen identificeren als Lionel Crabb, wordt verbeeld als een handlanger van Rastapoloulos wanneer hij, in Cokes, probeert om een kleefmijn te plaatsen aan de boeg van de Ramona - terwijl het schip zijn anker laat zakken ! - Journal Tintin 4-12-1957 -. Het is dan meer dan één jaar - 19 april 1956 - na het verdwijnen van Crabb na zijn duik in Portsmouth Harbour waar hij er op uit was gestuurd om, in opdracht van MI6, gegevens te verzamelen over de schroef van de Sovjet kruiser Ordzhonikidze's, die in Portsmouth was gearriveerd met aan boord de Russische partijleider Nikita Chroesjtsjov , voor een officieel bezoek aan Groot Britannie. Lees het artikel in 'Submerged' van 3 april 2010 : Commander Lionel 'Buster' Crabb Nikita Chroesjtsjov
vignet uit : Kuifje Weekblad nr. 48, 27 oktober 1957
'Geruchten' over het lot van 'Buster' Crabb in de Katholieke Illustratie van 27 februari 1960, nummer waarin afgebeeld p61 van het feuilleton 'Kuifje in Tibet' en Bessy's avontuur met een suggestieve titel ; 'De Voorspelling'.
Lionel Crabb was een van de getuigen geweest van de AL523, de Liberator met de Poolse generaal Sikorski aan boord, nadat het toestel in zee was gestort te Gibraltar op 4 juli 1943. Merkwaardig toeval is dat in Le Soir Kuifje rond die dag -gelijktijdig met Crabb- duikt naar het schip van de voorvaderen van kapitein Haddock : La Licorne .
Strookjes H-113 en H-114 in Le Soir van het weekend 3-4 juli en 5 juli 1943.
Prachtige plaat 21 van 'Cokes in Voorraad' zoals afgebeeld in Tintin-weekblad nr.12 van 20 maart 1957, met aan de binnenzijde van deze pagina reeds een verwijzing naar het volgend Kuifje-avontuur : 'L'Homme des Neiges, existe-t-il ?'
Tenslotte nog een 'grapje' uit Tintin-weekblad nr.10 van 6 maart 1957
'The Flight of the diamonds' :
PK- AFV -3 maart 1942-
Hugo Hoofdman schrijft er in Van Glenn Martins en Mustangs(1967) uitgebreider over:
"Er is destijds nogal wat te doen geweest over het feit dat twee P-40's een Douglas Dakota van India hebben neergeschoten. Een Japans vliegtuig van de AURI [toenmalige aanduiding van de Indonesische luchtmacht] had op 29 juli 1947 een bomaanval op Semarang gedaan. P-40's stegen op om dit toestel - een Sonia duikbommenwerper - neer te schieten. Dat lukte niet, maar de P-40's bleven patrouilleren om een herhaling van het bombardement te voorkomen en de schuilplaats van de Japanse machine registratie GT-252 - te ontdekken. Reeds enkele dagen eerder waren berichten binnengekomen over een Dakota, beschikbaar gesteld door een Indiase miljonair, die met medicamenten naar Djocja zou vliegen. Op 29 juli kwam bericht binnen op Kemajoran dat deze Dakota - VT-CLA - Singapore had verlaten met bestemming Djokja. Een Nederlandse wet bepaalde evenwel dat vliegtuigen met bestemming voor de Republiek verplicht waren voor controle eerst een Nederlandse vliegbasis aan te doen, bv Batavia of Semarang. Men kreeg geen verbinding met de Dakota, die niet de Rode Kruis-tekens voerde. Jagers van de ML werden de lucht in gestuurd om de machine op te vangen en te dwingen op een Nederlandse basis te landen. Door de zware bewolking lukte dit niet. Twee P-40's, nog stees patrouillerend naar aanleiding van de bomaanval op Semarang, waren in de schemer boven Djokja aangekomen toen ze plotseling een vliegtuig uit het noorden zagen verschijnen. Het vliegtuig werd voor de Japanse bommenwerper gehouden. Volgens de P-40 vliegers werden enige salvo's vóór het vliegtuig afgegeven, waarop het door een te ver doorgevoerde daling de boomtoppen raakte en neerstortte. De regering van India en de eigenaar van de Dakota hebben nimmer een eis tot schadevergoeding ingediend. Er bleken hoge luchtvaartofficieren aan boord, zodat er waarschijnlijk geen sprake was van 'het neerschieten van een Rode Kruis-vliegtuig' zoals destijds door de Republiek met veel ophef werd beweerd... In een sawah bij het dorpje Wodja, drie kilometer buiten Djokja, stortte de Dakota brandend neer. Alle inzittenden kwamen om, met uitzondering van één passagier die ongedeerd bleef."
'De Ridder zonder naam' in 'Robbedoes ' 20e jaargang nr.997 - 23 mei 1957 - . Lees in het blogger-artikel over de 'Eenhoornjacht'.
Fabeldieren
De Eenhoorn is een fabeldier, het dier heeft ook een symbolische betekenis. Dat zegt C.G. Jung. ‘Zoals Leeuw en Eenhoorn kerkelijk allegorieën van Christus zijn, zo zijn ze alchemisch symbolen van Mercurius.’
‘Gaat het bij het christendom om het ontwikkelen van het dogma door bewustzijn, de alchemie en de astrologie trachten een brug te slaan naar de natuur, d.w.z. naar de onbewuste ziel.’
Het symbool dat de planeet Mercurius in de astrologie en de alchemie weergeeft, laat een samenstelling van symbolen zien: de Maan, de Zon en de Aarde. De Maan (de opstaande maansikkel) staat voor de ziel, de Zon (de hele cirkel) staat voor de Geest en het kruis
(onderaan de cirkel) staat voor de Aarde ofwel het lichaam. Bij het getal vier komt het spirituele in de stof, en op deze manier kunnen we spiritueel bewust worden. Dat wil zeggen: als we ons lagere denken leren overstijgen, ofwel het zichtbare met het onzichtbare integreren.
..'Have you heard the news?" he exclaimed in great exitement. "The Americans and British are landing in North Africa."" [ 8 November 1942] [...] While my train made its way through France that night, I decided that if there were evidence of German controls I would try to slip away at one of stops and disappear into the countryside in hopes of making contact with the French resistance, eventually perhaps to get over the border into Switzerland unofficially- or 'black', as we used to call it. [...] Finally around noon, when it was about time fot the train to leave for Geneva, the gendarme came up to me, hurriedly motioned for me to get on the train and whispered to me, " Allez passez. Vous voyez que notre collaboration n'est que symbolique." The Gestapo man was nowhere to be seen. [...] The French authorities had gone through the motions of phoning Vichy, as they had been ordered to do. But once the Gestapo man had left his post for his noon siesta, they were free to act on their own, and they did. Within a matter of minutes I had crossed the French border into Switzerland legally. I was one of the last Americans to do so until after the liberation of France. I was ready to go to work.....'The Secret Surrender' Allen W. Dulles p12/13
..(Aantekening over het gesprek van 21 maart 1943):
'Amerika zou geen zin hebben om de twintig jaar oorlog te voeren en streefde nu na een duurzame oplossing, waarin het zelf beslissend wilde meespreken en dit alles na alle slechte ervaringen niet weer aan Engeland wilde overlaten. Het was alleen jammer dat Duitsland zichzelf had uitgeschakeld, want dit land was bewonderenswaardig en lag hem beter dan vele andere landen. Toch hoopte hij nog steeds dat het als factor van orde behouden zou blijven en ook in de toekomst een dienovereenkomstige rol zou spelen...'
Wie was 'Roberts'? In het voorjaar van 1945 vochten Russische troepen in Berlijn in de buurt van een groot somber huis in de Prins- Albrechtstrasse; in het trappenhuis lagen reusachtige pakken half verbrand papier. Hier was een van de meest beruchte instanties van het Derde Rijk gehuisvest geweest - Het Hoofdbureau van de Rijksveiligheidsdienst van de SS - de zetel van Heydrich en Kaltenbrunner. De ambtenaren hadden hun best gedaan om alle sporen uit te wissen en alle documenten te vernietigen.
In een van de stapels die niet aan het vuur ten offer waren gevallen , werd een ontwerp van een schema gevonden. Hierin werden door aparte vierkanten de groepen van de 'samenzweerders van 20 juli ' aangeduid en vanuit deze vierkanten liepen lijnen naar de Engelse en Amerikaanse ambassades in Zwitserland. Naast het vierkant met het opschrift 'Ambassade USA' stonden twee namen: Dulles en MacLleland, waarvan de tweede meoilijk leesbaar was. Dulles kennen wij al. Wat MacLleland betreft, deze naam komt niet voor op de lijsten van de Amerikaanse diplomaten die gedurende de oorlogsjaren in Zwitserland waren...Lew Besymenski 'De laatste notities van Martin Bormann' p116
...Kaltenbrunner zelf getuigde in Neurenberg over zijn contact met Dulles als volgt:
Kaltenbrunner:
'...Het eerste wat ik deed was, dat ik meteen in het voorjaar van 1943 - ik denk al in februari 1943- op de zaak aandrong...
dit was mijn eerste stap in deze richting.'
De verdediger, dr. Kaufmann, vroeg hem:
'Ik noem de naam Dulles. Bent u direct of indirect met hem in contact geweest en wat was het doel ervan?'
Kaltenbrunner:
'Inderdaad, ik heb contact gehad met mr. Dulles en wel via Hoetll... Op deze manier is de gevolmachtigde van president Roosevelt van Midden-Europa - naar ik meen zijn gevolmachtigde voor Economische Zaken, een zekere mr. Dulles - met mij in Zwitserland in verbinding getreden, althans door middel van rapporten.'
Dr. Kaufmann:
'Heeft een gevolmachtigde in verband met deze door u beschreven zogenaamde vredespolitiek reizen ondernomen naar Zwitserland, teneinde contact op te nemen met genoemde mr. Dulles?'
Kaltenbrunner:
'Ja, zeer veel reizen; en niet alleen door Hoetll, maar ook door verschillende andere personen. Als voorbeeld noem ik een bespreking die ik heb gehad met een zekere graaf Potocky; ik verzocht hem in dergelijke kringen door te dringen en dezelfde inlichtingen door te geven aan Anglo-Amerikaanse kringen in Zwitserland.'
Kaltenbrunner herinnert hier aan een andere schilderachtige persoonlijkheid, die een rol speelde in de geheime diplomatie: Wilhelm Hoettl, plaatsvervangend hoofd van de afdeling Zuid-oost-europa van de Afdeling IV van het RSHA. Hoetll was een van de meest geroutineerde politieke SS-agenten in europa. Zijn rayons waren de Balkan en de Rooms Katholieke Kerk ( Hoetll kwam uit een Oostenrijkse katholieke familie).
Reeds in 1940 opende Hoetll contacten met een bijzonder belangrijk centrum in het Vaticaan, namelijk de jezuitenorde en het hoofd ervan, generaal graaf Wlodzimierz von Ledochowski. Met hun kennis van de internationale verhoudingen en hun door de eeuwen heen beproefde connecties konden de jezuiten zich zeker met de SS meten. Ondanks alle verschil in hun tactiek van werken, waren de jezuiten en de SS het in één zaak eens: hun anticommunisme. Zoals Hoetll na de oorlog zelf bevestigde, was Ledochowski '... daarom bereid om op de gemeenschappelijke basis van het anticommunisme 'een vorm van samenwerking tussen de jezuitenorde en de Duitse Geheime Dienst in te stellen'. In eerste instantie moest deze dienen tot het uitwisselen van inlichtingen, maar zij was bedoeld als een voorbereidende fase voor een grotere conceptie: zij moest de overeenkomst van Duitsland en Italie met de westelijke geallieerden en de oprichting van een hecht Europees-Amerikaans afweerfront tegen het bolsjewisme en het sovjet-imperialisme inleiden.'
slechts in dit brede verband kan men de besprekingen Wolff-Dulles in februari/maart 1945 beschouwen. Zij berustten op dezelfde noemer van een duidelijk vaststaande basis - dezelfde basis die bij de conceptie van Rudolf Hess naar voren was gekomen. Met dit verschil: terwijl Hess in 1941 alleen op de Engelse anticommunisten kon rekenen, konden Wolff en de zijnen in 1945 ook rekenen op de Amerikaanse anticommunisten, tot wie ook Allen Dulles ongetwijfeld behoorde.
Er bestaan vele versies van Wolffs missie, maar een in 1968 verschenen versie lijkt mij van bijzonder belang. Zij is geschreven door de Amerikaanse journalist John Toland, die uitvoerige gesprekken heeft gevoerd met de deelnemrs aan de ontmoetingen in Bern. Hij heeft vooral gesproken met een nauwe medewerker van Dulles, Gero von Gaevernitz, en met de officieren van de Zwitserse contraspionage, die de ontmoetingen hadden gearrangeerd. In zijn boek Operation Sunrise bevestigde Allen Dulles dat hij zelf Toland van verschillende gegevens heeft voorzien.
Eerst enkele woorden over Wolff: gedurende vele jaren was hij hoofd van de persoonlijke staf van Himmler. Deze noemde hem teder 'Wolffchen' en vertrouwde hem de belangrijkste missies toe. Zo ook aan het eind van de oorlog, toen Wolff volkomen onverwacht de functie van hoogste leider van de SS en politie in Italie kreeg. Velen vonden deze benoeming onbegrijpelijk. Maar daarachter scheen een van tevoren doordacht plan te staan...
Na zijn aankomst in Rome heeft Wolff zich niet alleen bezig gehouden met Ss-aangelegenheden, maar hij begon ook met het leggen van politieke contacten. Hij slaagde er zelfs in om door paus Pius XII in audientie te worden ontvangen, met wie hij ( zoals men vandaag weet) niet alleen heeft gesproken over de taken van de politie. Wolff verklaarde tegenover de paus 'dat hij de oorlog tegen het westen zeer betreurde en daarin een onnodig bloedverlies van het Europese volk zag, dat zich binnenkort... toch beslissend zou moeten meten met het oosten en het communisme'. bovendien nam Wolff contact op met de kardinaal van Milaan, Schuster, en via hem met de Geheime dienst van de geallieerden. De contacten van Wolff hebben zich gedurende de laatste oorlogsfase als uiterst nuttig bewezen voor de NS-leiding. Himmler beval Wolff naar Berlijn te komen, waar hij begin februari 1945 door Hitler werd ontvangen. Uit het dagboek van Bormann weten we dat dit werkelijk is gebeurd. Het enige dat nog moet worden aangevuld is het volgende: Bormann noteerde het bezoek van Wolff op 7 februari in zijn dagboek. Maar Toland, en met hem Dulles (of omgekeerd?) noemen 6 februari en wijzen op de aanwezigheid van Himmler en Ribbentrop bij de audientie. Het is inderdaad niet uitgesloten dat Hitler Wolff twee keer ontving.
Toland zegt verder: Wolff bracht rapport uit over zijn contacten en stelde voor er gebruik van te maken door een wig te drijven tussen de geallieerden.
'Als wij niets doen, zal er geen wig zijn,'verklaarde hij. Volgens Wolff gaf Hitler zijn toestemming. Zoals wij van Dulles weten, slaagde Wolff erin contact met hem op te nemen en zij hebben elkaar onder de strengste geheimhouding ontmoet. Reeds voor deze ontmoeting had Wolff Dulles op de hoogte gebracht van zijn visie: in het geval van een nederlaag in Italie zouden de partizanen van Noord-Italie bij een plotseling ineenstorten van het duitse front een communistische regering uitroepen. Wanneer nu de geallieerden een 'georganiseerde capitulatie' van de Wehrmacht garandeerden, konden zij de partizanen vóór zijn en hun eigen positie in Italie vestigen. dit plan dat duidelijk speculeerde op de anticommunistische houding van Dulles, werd aan de amerikaanse Geheime Dienst doorgegeven door dezelfde baron Luigi Parilli, kamerheer van de paus, die tot de oorlog vertegenwoordiger was van het amerikaans concern Nash in Italie.
Feitelijk wist Dulles al op 22 februari waar het om ging en daarom moet men inderdaad deze dag aanhouden als begin van de onderhandeling. Op 8 maart ontmoette Wolff zelf Dulles. Laastgenoemde verklaarde tot onderhandelen beried te zijn, maar onder één voorwaarde: Wolff mocht geen contact opnemen met andere geallieerden...Lew Besymenski 'De laatste notities van Martin Bormann' p117/120
Op 15 Augustus 1943 loopt 'George Wood' over naar het neutrale Zwitserland met staats & militaire geheimen van Het Derde Rijk. Na een afwijzing bij de Britse ambassade wordt hij geaccepteerd na zijn eerste ontmoeting met Dulles, op 17 augustus.
...On the 8th May there was that curious feeling which Germans describe as 'Dicke Luft', which may be paraphrased 'as the shadow which coming events cast before them'; something abnormal was in the air. When the time came for my exercise, I was told that that I would have to wait as the garden was not free. I heard a lot of movement near the entrance and the Heil Hitlering which always attended the arrival of important visitors, and there was a lot of marching around and the sound of cell doors being opened and closed. I went out for exercise in the afternoon when everything seemed to have quietened down to normal. The only thing of interest was that I was told of a rumour that there was to be war between Germany and Russia, and that there had been big troop movements towards the Eastern Frontier. Next day one of my guards, I forget which, told me that there must have been a big row in the party as some very important prisoners, all men associated with Rudolf Hess, including his adjutant, were in the Bunker, and there was much speculation as to whether Hess had tried to start something like the Roehm business in 1934. Of course we could not find out what was happening, but it was certainly startling to read in the paper on the 13th, that is five days later, that Hess had flown to England and a story that illness, a tumour in his brain, had rendered him no longer accountable for his actions. Something wrong here. Had he flown from Germany after the arrest of his entourage to avoid a similar fate, or had he been sent on a mission and his people interned in the interests of secrecy. I don't even now know what is the true story, and can only go by the entries in my diary for 9th and 13th May, 1941. p100-101
'De Atoombom - de bom met atoomsplitsende werking -' Drs. J.L. de Roos , september 1945
...Om een vernietingswapen te construeren, dat op deze ervaringen berust, kon men nu twee wegen inslaan, nl. door gebruik te maken van neutronen met grote snelheden om het eerste proces te laten verlopen of van neutronen met gematigde en lage snelheden om beide laatst genoemde processen te verwekken. Beide wegen zijn oorspronkelijk grondig onderzocht.
Doch in het begin van 1940 brachten Dr. Frich, Prof Peierls uit Birmingham en Prof. Sir James Chadwick uit Liverpool onafhankelijk van elkaar onder de aandacht van de Engelse regering, dat er een mogelijkheid bestond tot het scheppen van een militair wapen, dat een ongeevenaarde hoeveelheid energie zou kunnen ontwikkelen. Zij wezen er op, dat kettingreactie met langzame neutronen geen belangrijk grotere effecten zouden kunnen opleveren dan de bekende chemische explosiva, doch dat een kettingreactie met snelle neutronen, indien het mogelijk was deze te verwezenlijken, enorme uitwerking zou moeten hebben. Overigens zou de isotoop 235/92U, wanneer deze zich in zuivere vorm liet afscheiden, grote mogelijkheden bieden.
Verder had men door berekeningen kunnen schatten, dat de kritieke hoeveelheid, nodig om een lawine te veroorzaken, zeker tussen één en honderd kilogram van deze stof zou moeten liggen; voor de isotoop 238/92U zouden deze hoeveelheden belangrijk groter en waarschijnlijk zelfs te groot voor ons technisch kunnen op korte termijn zijn.
De ontsteking zou kunnen plaatshebben eenvoudig door het met elkaar in aanraking brengen van twee blokken 235/92U waarvan de afzonderlijke afmetingen beneden het kritieke volume moesten liggen, maar die tezamen een groter volume zouden innemen.
In een wetenschappeljk rapport van 15 juni 1941, samengesteld onder leiding van Prof. F.E. Simons, werd medegedeeld aan de Engelse regering, dat de uitvoerbaarheid van het project van de atoombom definitief bewezen was en dat de werking ervan vergelijkbaar zou zijn met die van enige duizenden tonnen trotyl.
Er moest nu overgegaan worden tot het bouwen van installaties op grote schaal...
De leiding van het omvangrijke werk werd opgedragen aan een neiuwe onderafdeling van het Department of Science and Industrial Research (D.S.I.R.) in Engeland, waarvan uit 'security'-overwegingen de naam Directorate of Tube Alloys werd gegeven en dat onder de persoonlijke leiding stond van Sir John Anderson, wien talrijke wetenschappelijke medewerkers bijstonden.
Over het verdere verloop van de ontwikkelingsgang en de oprichting van de fabrieken in Amerika en gedeeltelijk in Canada is nog niets gepubliceerd. Wel is bekend gemaakt, dat voor de ontwikkeling van het proces een slordige 500.000.000 pounds zijn gevoteerd!
Courantenberichten gaven het verslag over de eerste geslaagde proef in de woestijn van New Mexico, waarvan de gunstige uitslag op de conferentie van Potsdam werd gerapporteerd. Ook de catastrophale uitwerking van beide bommen op het eiland Hirosjima en de stad Nagasaki ligt nog vers in het geheugen..p94-96
NUCLEAR WEAPONS and the FUTURE od HUMANITY The Fundamental Questions-Edited by Avner Cohen and Steven Lee-
..Perhaps the real Dr. Strangeloves of our time are those who happily envision world wide conflict starting out of the troubles between Israel and its neighbours as developments leading to the Triumphant Apocalypse. Because of their religious convictins about the outcome, they are willing to encourage the most militant and risky policies on the part fof the present Israeli government, even to the point of the use of nuclear weapons, if need be , by Israel. They are also willing to encourage a policy of support of Israeli militancy by the United States so that Israel will be in the forefront in a confrontation between the two nuclear powers, America and Russia. Militant anti-Communism joint to the reading of the Book of the Revelation as an account of present and near future developments in the Middle East may be the most dangereous recipe now available for total destruction of human existence.
In Israel itself many people have noticed how supportive various Christians have been of the rebuilding of a Jewish state. Christian Zionism has been important from the first inkling of Jewish interest and concern about returning to the Promised Land in the early nineteenth century. Some Christians have linked the development of a Jewish national homeland with the antecedent events to the Second Coming. During World War II, the British commander in Palestine, General Orde Wingate, suddenly cabled Winston Churchill to send all available equipment to Palestine,because the battle of Armageddon was about to begin. Churchill instead transferred the millenialist Gen. Wingate to the Burmese front, where he died. Wingate, however, had trained the secret Jewish army, and his leading militairy disciple was General Moshe Dayan...
Destination Moon'
PREFACE
It does not pay a prophet to be too specific.
- L.Sprague de Camp
The stories in this and later volumes of this series were not written as prophecy, nor as history. The author would be much surprised if any one of them turned out to be close enough to future events to be classified as successful prophecy.
They are of the 'What-would-happen-if-'sort, in which the 'if', the basic postulate of each story, is some possible change in human environment latent in our present day technology or culture. Sometimes the possibility is quite remote; sometimes the postulated possibility is almost a certainty, as in the stories concerned with interplanetary flight. The pseudohistory of the immediate future outlined in the chart you will find in this volume makes it appear that I was seriously attempting profecy [...]
In 1940 I showed the chart to John Campbell Jr; he insisted on publishing it. From then on I was stuck with it; it became increasingly difficult to avoid fitting a story into the chart. I was forced to invent several pen names for use when I had a story in mind which was entirely incompatible with the assumed 'history'. by now I hardly need the chart; the fictional future history embodied in it is at least as real to me as Plymounth Rock.
This series was started ten years ago; the past decade has been revolutionary in technology as the century which preceded it. Increasingly each year the wild predictions of science-fiction writers are made tame by the daily papers. In my chart you will find 'booster guns' assigned to one hundred years in the future - but the Germans designed such guns during World War II. The chart gives 1978 as the date of the first rocket to the Moon; I will give anyone odds that 1978 is the wrong date, but I will not bet that it will not be sooner.
Details change; the drama continues. Technology races ahead while people remain stubbornly the same. Recently I counted fourteen different sorts of astrology magazines on one news stand - but not one magazine on astronomy. There were only three hundred years from Plymouth Rock to atomic power; there are still more outhouses than flush toilets in the United States, the land of the inside plumbing. And the ratio will not have changes much on the day when men first walk the silent face of the Moon. The anomalies of the Power Age are more curious than its wonders.
But it is a great and wonderful age, most wonderful this giddy planet has yet seen. It is sometimes comic, too often tragic, and always wonderful. Our wildest dreams of the future will be surpassed by what lies in front of us. Come bad,come good, I want to take part in the show as long as possible.
Robert A. Heinlein
Colorado Springs, Colo.
5 May 1949
Plot: Bugs, Porky, and Beaky start their own messenger service. A mysterious stranger wants them to deliver a package to Omi-Akin-Bak at the Ritzmore Hotel. Bugs and Porky take the package to the hotel, only to find that Omi-Akin-Bak has checked out and returned to his home in Shangreet-Lo in the Forbidden Mountains of Tibet. Using Beaky's money, Bugs and Porky set out to deliver the package to Shangreet-Lo.
Bugs Bunny in 1946 in 'Dangerous Venture': 'Shangreet-Lo'
In 1946 - in Bugs Bunny's 'Dangerous Venture' plot - wordt voor het eerst in een stripverhaal gesproken van 'Shangri-La'. Het dal van de blauwe maan uit James Hilton's roman 'Lost Horizon'. De verborgen vallei heeft hier de minder vleiende, cryptische naam 'Shangreet-Lo' meegekregen.
