de Trein der Traagheid

De ridder zonder Naam / Le chevalier sans Nom

2011-10-23T13:58:00.001-07:00

'Le chevalier sans nom ' in Samedi Jeunesse nr. 89 - maart 1965 - :

^{'Sans quartier' uit 'Le Chevalier sans nom ' Carlos Laffront -1957-}

Eenhoornjacht

‘Aan het einde van de Middeleeuwen wordt de voorstelling van de eenhoornlegende uitgebouwd tot een ingewikkelde allegorie. Het dier zoekt zijn toevlucht in de schoot van een -duidelijk als Maria gekarakteriseerde- maagd, gezeten in de hortus conclusus, een ommuurde kloostertuin. De jager is de aartsengel Gabriël, die op een jachthoorn blaast en vier honden voor zich uitdrijft, die de symbolen zijn van de vier goddelijke eigenschappen, die aandeel hadden aan het raadsbesluit van de verlossing, Veritas, Justitia, Misericordia en Pax. De betekenis van dit ingewikkelde bedenksel is niets anders dan de blije boodschap, waarbij Christus, na Gabriël’s vraag en Maria’s antwoord neerdaalt in haar maagdelijke schoot’

Uit:‘Symboliek en iconografie der christelijke kunst ‘ , Prof.Dr. Timmers, 1947.

Maria-symboliek

^{'Allerzuiverste Maagd bescherm Uwe Stad ' Charles Vos -1945-}

^{'Onze Lieve Vrouwe van den Goede Duik' Charles Vos -1947-}

^{'Mariamonument ' Albert Termote - 1952-}

Fabeldieren
De Eenhoorn is een fabeldier, het dier heeft ook een symbolische betekenis. Dat zegt C.G. Jung. ‘Zoals Leeuw en Eenhoorn kerkelijk allegorieën van Christus zijn, zo zijn ze alchemisch symbolen van Mercurius.’
‘Gaat het bij het christendom om het ontwikkelen van het dogma door bewustzijn, de alchemie en de astrologie trachten een brug te slaan naar de natuur, d.w.z. naar de onbewuste ziel.’
Het symbool dat de planeet Mercurius in de astrologie en de alchemie weergeeft, laat een samenstelling van symbolen zien: de Maan, de Zon en de Aarde. De Maan (de opstaande maansikkel) staat voor de ziel, de Zon (de hele cirkel) staat voor de Geest en het kruis
(onderaan de cirkel) staat voor de Aarde ofwel het lichaam. Bij het getal vier komt het spirituele in de stof, en op deze manier kunnen we spiritueel bewust worden. Dat wil zeggen: als we ons lagere denken leren overstijgen, ofwel het zichtbare met het onzichtbare integreren.

Mercurius

^{'Mercurius ' Fons Bemelmans -1982- Maastricht}

De feestdag van de Heilige Barbara en Kuifje

2011-10-09T06:08:00.002-07:00

Pericopenboek
^betekenis
- Epistels en Evangelien volgens het Romeins Missaal, 1953-

De Heilige Barbara, een katholieke heilige van wie de gedachtenis wordt gevierd op 4 december. Heilige Barbara in het Pericopenboek 1952

- De Heilige Barbara en Kuifje - 'Het Geheim van de Eenhoorn' Doornik 1946 / 'Le secret de la Licorne' Tournai 1943 , ingevoegd vignet.
De originele versie van het avontuur in Le Soir liep van donderdag 11 juni 1942 t/m donderdag 14 januari 1943.

Originele plaatsing in 'Le Soir' 1942, strookjes 2-4 sept 1942

'Het geheim van de Eenhoorn' in de 'Katholieke Illustratie'
5 juni / 12 juni 1954 nrs. 23-24

'Het geheim van de Eenhoorn' in de 'Pep'
7 maart / 14 maart 1964 nrs. 10-11

Winston Churchill's Oorlogsredevoeringen 14. -30 December 1941-

2011-10-07T06:05:00.000-07:00

14 “Voorbereiding – Bevrijding- Bestorming”
^{Toespraak tot de Canadeese Senaat en het Lagerhuis te Ottawa, die over heel de wereld werd uitgezonden
30 December 1941}

Het is met gevoelens van trots en aanmoediging, dat ik de uitnodiging heb aanvaard om hier in het Lagerhuis van Canada het parlement van de oudste Dominion van de Kroon toe te spreken. […]

Wij hebben de oorlog niet veroorzaakt en wij hebben hem niet gewild. Wij hebben alles ondernomen om hem te kunnen voorkomen. Wij zijn bij tijden zelfs zo ver gegaan om hem te ontwijken, dat wij, toen hij tenslotte uitbrak, daar bijkans door vernietigd zijn geworden. Maar dat kritieke moment zijn wij thans voorbij en elke maand, elk jaar die voorbijgaat, zullen wij de boosdoeners met even overvloedige, even scherpe en even vernietigende wapens bestoken als waarmede zij hun gehate overheersing trachten te bewerkstelligen.[…]

Ik zou hier op de voorgrond willen stellen, dat wij geen enkel ogenblik om een verzwakking van de furie of boosaardigheid van de vijand gevraagd hebben. Het moge waar zijn dat de volkeren van het Britse Gemenebest vredelievend zijn. Zij zien niet verlangend uit naar de rijke gebieden van welk land dan ook, maar zijn zijn stoer en gehard. Dat wij ons al die tijd een weg gebaand hebben door de eeuwen, over de zeeen, de bergen en de prarieen , is toch zeker een bewijs dat wij niet van suikergoed gemaakt zijn.[…]

Wij hebben niet om een wijziging van de spelregels verzocht. Wij zullen nimmer tot het peil van Duitsers of de Japanners afdalen, maar als iemand er plezier in heeft ruw op te treden dan kunnen wij wel degelijk partij geven . Hitler en diens Nazi-gangsters hebben de wind gezaaid; laat hen de storm oogsten. […]

Ik ben de hele week met de president van de Verenigde Staten samen geweest, met die grote man, die het lot heeft voorbeschikt voor dit hoogtepunt van ’s mensen lot. Wij hebben zorggedragen voor de verdragen en besluiten van meer dan dertig staten en landen om vereend en gezamenlijk en trouw aan elkaar de strijd voort te zetten, zonder enige andere gedachte dan de totale en uiteindelijke uitroeiing van de Hitler-tirannie, de Japanse razernij en de Mussolinie-mislukking.
Wij zullen niet rusten, geen halve maatregelen treffen, er zal compromis nog onderhandeling zijn. […]

Die grote oude bard, Harry Lauder –of beter Sir Harry Lauder en geen eer werd beter verdiend- zong een lied in de vorige oorlog, dat aldus begon: “als wij een terugblik werpen op de geschiedenis van het verleden, dan kunnen wij precies vertellen waar wij staan.”Laat ons daaarom een terugblik op het verleden werpen. Wij hebben ons geheel onvoorbereid in deze oorlog gestort, omdat wij de gelofte hadden afgelegd dat wij Polen zouden bijstaan, dat Hitler zo verraderlijk is binnengevallen en ondanks dapper verzet zo snel heeft neergeveld. Daarop volgden die wonderbaarlijke zeven maanden, die men aan deze zijde van de Atlantische oceaan de ‘schijn’-oorlog noemde. Maar plotseling barstte de explosie van de ingehouden Duitse kracht en voorbereiding los op Noorwegen, Denemarken, Nederland en Belgie los. Al deze absoluut onberispelijk neutrale landen, die tot het laatste ogenblik van Duitsland elke mogelijke waarborg en verzekering ontvangen hadden, werden onder de voet gelopen en overweldigd. Het verschrikkelijke bloedbad te Rotterdam, waar 30.000 personen om het leven kwamen, heeft de vreselijke barbaarsheid van de Duitse luchtmacht aangetoond, die evenals Warschau en later in Belgrado heeft uitgemunt in het bombarderen van vrijwel niet verdedigde steden.
Daar kwam nog de grote Franse catastrophe bij. […]

Welk een contrast vormde het gedrag van de dappere en stoutmoedige Nederlanders, die nog altijd als krachtige deelgenoten aan de strijd deelnemen ! Hun geeerbiedigde koningin en hun regering bevinden zich in Engeland, terwijl hun prinses en haar kinderen in Uw midden een schuilplaats en bescherming vonden. Het Nederlandse volk verdedigt zijn Rijk met hardnekkigen moed en vastberadenheid te land, op zee en in del ucht. Zijn onderzeeers brengen dagelijks de Japanse rovers, die de zee zijn overgestoken om de rijkdommen van Nederlands-Oost-Indie te stelen en zijn vruchtbaarheid en beschaving te exploiteren, zware verliezen toe. Het Britse Gemenebest en de Verenigde Staten zullen Nederland steun verlenen. Wij zullen deze nieuwe oorlog met Japan samen uitvechten. Wij hebben samen geleden en wij zullen samen overwinnen.[…]

De overweldigers, of zij Duitsers dan wel Japanners zijn, moeten overal als besmette personen beschouwd worden, die men zoveel mogelijk uit de weg moet gaan en geisoleerd moet laten. De overweldigers en tirannen moet worden bijgebracht, dat op hun vergankelijke triomfen een vreselijke vergelding volgen zal, dat zij de opgedrevenen zijn en hun zaak ten dode gedoemd is……

'Shangri-La' ; naar TIBET met KUIFJE - artikel in opbouw-

2011-10-02T05:05:00.001-07:00

^{Zie óók :
De 'verdwenen' strookjes uit 'Les Sept Boules de Cristal' van Hergé 1943/1944
En :
'Leer en Ritueel der Hoger Magie ' 1854/1856 Eliphas Levi}

“if we have not found the heaven within,we have not found the heaven without”
― James Hilton, Lost Horizon ^{'Lost Horizon ' 1933 / 1937}

^{'One of the most remarkable characteristics of human nature,' writes Lotze, 'is, alongside so much selfishness in specific instances, the freedom from envy which the past displays towards the future.'
The past carries with it a temporal index by which is referred to redemption. Like every generation that preceded us, we have been endowed with a weak Messianic power to which the past has a claim. That claim cannot be settled cheaply.- Propaganda 'A secret wish'-}
^{Zie óók : Baird Thomas Spalding}

^{© Hergé}

^{NAAR TIBET met KUIFJE Een uitgave van de Stichting Hergé naar aanleiding van de tentoonstelling, Brussel 1994, Leiden 1997/1998}

^{© Hergé}

Hergé : '..Onze eigen wereld...'
In een interview met Georges Remi – alias Hergé- getiteld 'Monsieur Hergé' antwoordde de Belgische striptekenaar op de vraag hoe het komt dat Kuifje zo realistisch is en met veel meer details dan ander stripverhalen.

“…Simpelweg omdat 't avontuur dat Kuifje beleeft voor mij de werkelijkheid is. Ik wil dat de lezers geloven in 't verhaal dat ik vertel. Ik wil er ook in geloven. En om het geloofwaardig te maken zijn vliegtuigen echt vliegtuigen, is 'n huis echt ’n huis, is 'n motor 'n motor en is 'n boom echt 'n boom. Zodat de personages hun avontuur beleven in onze wereld. Geen sprookjeswereld, geen dichterlijke wereld maar onze eigen wereld van alledag…”
^{'Monsieur Hergé'}

Hergé Levenslijnen
In een biografie trof mij het fragment van een brief die Hergé in juli 1948 aan zijn toenmalige vrouw, Germaine Kieckens, geschreven heeft.

“...Kuifje is voor mij een kans geweest me uit te drukken, om mijn verlangen naar avonturen en geld, moed en gewiekstheid naar buiten te projecteren. Het verlangen dat ik hád. Het verlangen ook om uitdrukking te geven aan mijn kijk op de moderne wereld, zoveel lelijkheid, zoveel geschipper : de wapenhandelaren, de grote trusts die zonder wroeging mensenlevens opofferen. En een held zonder vrees of blaam die daartegen vecht. Oprecht en zuiver. En hij is niet onnozel en bovendien wint hij. En daaruit is het succes voortgekomen, dat is wat de kinderen en zelfs de grote mensen, het betere in de kinderen en de grote mensen […] herkennen in de held, wat ze via de held in zichzelf zoeken...”
^{'Hergé Levenslijnen', Philippe Goddin, p432}

^{© Hergé}

NAAR TIBET met KUIFJE
In 'De kostbaarste der zeldzaamheden', een artikel geschreven voor het boek dat werd uitgegeven bij voornoemde tentoonstelling, spreekt de filosoof Michel Serres van 'De drie reizen van Kuifje'.
Serres zegt dat Kuifje niet alleen de 'verre vreemde' dichtbij brengt, maar zelfs de uitgestotene weer tot verwant maakt.

...Hij vindt dus de humanitaire actie, de humanitaire reis uit, zoals wij die nu kennen...

...Echt revolutionair is het te zien dat het onzuiverste zuiver is...

...En juist daarom moet u zo'n reis ondernemen. In het land der zeldzaamheden, in de meest onwaarschijnlijke omstandigheden, op de hoogste toppen van de wereld zal u een bedreigde soort aantreffen, die weldra dreigt te verdwijnen, en waarover uw eigen oordeel zal veranderen: de menselijke soort.

De schoonste goedheid tooit zich soms met een zwart kleed. Het loont de moeite uw leven te wagen om dat te leren en te zien, het verloren en het teruggevonden paradijs, de thuiskomst van de uitgestotene.

Dan kantelt onze visie op de wereld, van links naar rechts en van voor naar achter. Alles wentelt om ons heen en wij wentelen mee. En als alles wordt omgedraaid en op zijn kop gezet, waarom zouden wij dan ook niet gaan leviteren?
^{Michel Serres}

'Shangri-La'

H. van Opstal ESSAY RG Het fenomeen Hergé
In 'Essay RG' -Delange 1994- schrijft Huib van Opstal dat film voor Hergé de voedingsbodem was voor de meeste van zijn ideeen.
We vinden op p69 in de marge naast 'a63 Inspiratiebronnen', een opsomming van films die Hergé zouden hebben geinspireerd.
Hier vond ik een eerste aanwijzing voor een spoor dat leidde naar het idee van het 'verloren paradijs'.
In de twintigste eeuw in de westerse literatuur ook wel bekend onder de term 'Shangri-La'.
^'Shangri-La'

^{screenshot 'Lost Horizon' (1937)}

Voor het begrip van de term 'Shangri-La' verwijst men meestal naar het boek 'Lost Horizon' van James Hilton uit 1933, of de gelijknamige film van Frank Capra uit 1937.
Men ontdekt al snel dat deze roman president Roosevelt heeft geïnspireerd om zijn -geheime- zomerverblijf op Catoctin, de naam 'Shangri-La' te geven.
^{'Shangri-La' op de National Park Service-site van de Amerikaanse overheid}
^{'The Shangri-La of Franklin D. Roosevelt' in -The President is at Camp David-}

'The British Pathé'
Wanneer je op de British Pathé-site, een online filmarchief met meer dan 90.000 clips, de zoekopdracht: 'secret of Shangri-La' intypt, dan vind je er een 'newsreel' uit mei 1943.
^{'Secret of Shangri-La'}
^{Wikipedia : Doolittle Raid}

'Washington-Tokio : Black-out'

^{© Hergé}

^{'Washington-Tokio black-out:' op de marge van het vignet in Journal Tintin' No.39 13e annee - 24-9-'58 -}

^{Artikelen in de New York Times chronologisch :
22 april 1942 : 'President Puts Raiders Of Tokyo at 'Shangri-La'}
^{21 april 1943 : 'Secret of Shangri-La unveiled'}
^{21 april 1943 : 'Japanese Tell Their Version of Shangri-la To Give People of U.S. 'the Full Story'}
^{Artikel in Chicago Tribune:
15 april 1943 : 'Army to tell at last where Shangri-La is !'}
^{Artikelen in Washington Post:
4 sept 1937 : 'Lost Horizon 'is triumphant bit of fantasy'}
^{15 okt. 1941 : 'Vitamins open 'Shangri-La' era to mankind '}
^{22 april 1942 : 'U.S. Planes that bombed Japs were based at Shangri-La'}
^{6 mei 1942 : 'Battleships at Shangri-La base, Roosevelt confesses'}
^{21 mei 1942 : 'Get there First ! '}
^{6 juni 1942 : 'Victory is not enough, publisher tells U.S.'}
^{28 juni 1942 : 'Airmen tell reactions in daring raid '}
^{4 maart 1943 : 'New bill at the pix reveals the location of Shangri-La '}
^{21 april 1943 : 'Text of War Department's statement on Tokio's Raid '}
^{19 april 1943 : 'Carrier used in Tokyo raid London paper says"}

'The War Illustrated'
Toets 'Shangri-La' in op de zoekfunctie van 'The War Illustrated'-site, en je vind er een verslag van deze eerste 'Raid op Tokyo', de verrassingsaanval waarvan Roosevelt het publiek vertelde, dat de toestellen waren vertrokken van een geheime lokatie: 'Shangri-La'! Opmerkelijk is het in mijn ogen, dat zowel de British-Pathé newsreel als het artikel in 'The War Illustrated', pas gepubliceerd werden meer dan één jaar, nadat de verrassingsaanval op Tokyo had plaatsgevonden.
^{' He flew from ' Shangri-La ' to bomb Tokyo '}

AeroCinema
Om de redenen en achtergronden van deze geheimzinnigheid enigszins te kunnen ontrafelen, is het beslist de moeite waard om op de AeroCinema-site de clip 'America's secret plan 'Rainbow Five'' te bekijken.
^{'America's secret plan "Rainbow Five" '}

Het Amerikaanse invasie-plan voor Europa

^{Le Soir van zaterdag 6 december 1941}

Op 4 December 1941, enkele dagen vóór de Japanse aanval op Pearl Harbour, lekken geheime Amerikaanse stukken uit. De documenten bevatten ook de planning van een invasie op de kust van Europa.
^{' WikiLeaks 1941 ' ; discussie-artikel door Dr. Srdja Trifkovic}

Het plan werd in opdracht van Generaal Marshall ontwikkeld door een Amerikaanse officier. Deze officier - Majoor Albert Wedemeyer - had kort voor de oorlog aan de Duitse Kriegs Akademie gestudeerd en derhalve bekend met het baanbrekende Duitse concept van de 'Blitzkrieg'.
Hij berekent dat de geallieerden in 1943 een invasie op het vasteland van Europa moeten uitvoeren om de Duitsers zo effectief mogelijk te bestrijden en de oorlog te beeindigen. Maar de Amerikanen ontmoeten tegenstand voor dit plan bij de Britten ; met name bij Prime Minister Winston Churchill.
^{Majoor Albert Wedemeyer}

'Zoals HIJ het zag' Elliot Roosevelt -1947-

^{- Exerpt from Elliot Roosevelt's 'As HE saw It ' -}

"Hoofdstuk IV"
De Conferentie te Casablanca
...Ver na middernacht nam de Prime Minister afscheid. Vader was vermoeid, maar nog steeds spraakzaam en opgewonden na zijn tocht, mededeelzaam en blij me weer te zien. Ik zat op zijn kamer, terwijl hij naar bed ging en hield hem nog wakker onder het roken van twee of drie sigaretten. Niet alleen omdat ik het prettig vond hem weer te zien, maar ook omdat er een paar dingen waren die mij die avond erg verbaasd hadden.

'Heb ik mij het nu verbeeld,' begon ik, 'of maakte de Prime Minister zich werkelijk helemaal geen zorgen over de Gaulle's pruillipje?'
Vader lachte. 'Ik weet het niet. Maar ik hoop het in de komende dagen te weten te komen. Voor mezelf heb ik een sterk vermoeden'- en hij sprak zeer nadrukkelijk - . dat onze vriend de Gaulle nog niet naar Afrika gekomen is, omdat onze vriend Winston het nog niet nodig heeft gevonden om hem uit te nodigen. Ik ben er bijna zeker van dat de Gaulle op het ogenblik zo ongeveer alles zou doen wat de Prime Minister en het Engelse Ministerie van Buitenlandse Zaken hem zou vragen'.
'Waarom?'

'Belangen vallen samen. De Engelsen zijn van plan hun koloniale rijk te handhaven en het ligt in hun lijn om de Fransen te helpen hun kolonien te behouden. Winnie is een groot voorstander van de status quo, vind je niet?'
Dit herinnerde aan de discussie in Argentia, maar misschien op een hoger plan. Vader grinnikte over iets wat hem te binnen schoot.
'Wat is er Paps?'

'Ik dacht aan Mountbatten,'antwoordde hij. 'Weet je waarom Winston Mountbatten hier mee heengebracht heeft? De bedoeling is me de oren vol te toeten met argumenten die bewijzen moeten hoe belangrijk het is om landingsschepen af te staan voor Zuid-Oost-Azie.'
Verbazing en ongeloof waren op mijn gezicht te lezen.

'Nou en of,'zei hij. 'Birma. De Engelsen willen Birma heroveren. Dit is de eerste keer dat ze enige werkelijke belangstelling voor de oorlog in de Stille Oceaan aan de dag leggen en waarom? Omdat het om hun kolonien gaat!'
' Maar wat heeft dat met Mountbatten te maken?'
'Zij hebben hem uitgekozen voor geallieerd opperbevelhebber in een geheel nieuw gebied - Zuid-Oost-Azie.'

'En Europa dan?' vroeg ik. 'Hoe staat het dan met de aanval over het kanaal?
En het 'zachte onderlijf van Europa'?'

'Maak je geen zorgen. Mountbatten heeft een boel charme en hij kan aardig praten, maar ik betwijfel toch ten sterkste of hij erin zal slagen Ernie King te overtuigen. Probeer maar eens een deel van onze Zuidzee- landingsschepen uit zijn vingers te krijgen ! Of zelfs maar om landingsschepen van zijn operatieterrein naar elders te verplaatsen.'

Die geschiedenis met Birma bleef me bezig houden, al scheen vader dan ook nog zo overtuigd dat het allemaal niets te betekenen zou hebben.
'Het staat allemaal in verband met de kwestie van de Engelse kolonien,'zei vader. 'Birma - dat beinvloedt India en Frans Indochina en Indonesie - het hangt allemaal met elkaar samen. Als één er van vrij wordt, geeft dat de andere ideeen. Daarom is Winston er zo op gesteld dat de Gaulle in zijn hoekje blijft zitten. Die heeft er evenmin enig belang bij om een koloniaal rijk te zien verdwijnen als Churchill.' p67-69

^{Lees verder : Zoals Hij het zag -Elliot Roosevelt- 1947}

^{Wikipedia : Elliot Roosevelt}

Orde Charles Wingate

^{British Pathé mei 1944 :
'Battle in Burma'}
^{krantenartikel :
'Crash kills jungle genius Orde Wingate'}

^{weblog'A Little Reality':
The Palestine Revolt of 1936 and Other Arab-Israeli Prehistory}

^{...'I am forty-one years old and I will live until I am eigthy-five,'he replied. 'Why should I make a will? Wills are only for people who are going to die.'
Next day was March 24, 1944. He flew first to Broadway in a Mitchell bomber, escorted by Mustang fighters. He took with him his A.D.C., George Borrow, and two war correspondents, Stuart Emeny, of the News Chronicle, and Stanley Wills, of the Daily Herald. He was dressed in his sweaty old bush-shirt and crumpled trousers, but his famous old-fashioned topee was clean and shiny, and so was his long, luxuriant, well-combed beard. He carried a .300 rifle over his shoulder, a mapcase and a water-bottle, and there were letters from home in his pocket.
After a short conference at Broadway the party changed to light planes and flew to Aberdeen, where Wingate had a conference withhis column commanders. He also visited Brigadier Calvert, and Calvert remembers that he was unhappy that day. He told him that he was having trouble with G.H.Q. in Assam because the Japanese had started a push. 'They are trying to take our planes away from us,' he said. 'There is a lot of uninformed criticism that I have put you too far from 4th Corps front. They don't seem to realise that I am aiding Stilwell, as laid down at Quebec, and not the British.'
He showed Calvert messages of congratulation from Churchill and Roosevelt and, this time, definitely had gone over everyone's head. He had sent a message direct to Churchill, he told Calvert, saying that if he could have three squadrons of C47s he could take the whole of Northern Burma in three months. Abruptly, after this, as if sorry for what he had said about 4th Corps, he urged Calvert to help all he could. 'On the whole, 14th Army have been very helpful, even if they did doubt praciticability of this operation.'}
He put his hand on Calvert's shoulder and said : 'Oh, by the way, you have got a bar to your D.S.O. Let it go to your heart and not to your head.'
Then he and George Borrow climbed into the light plane and away.

When he got back to Broadway, Orde Wingate immediately put a call through to Cochran asking that the Mitchell bomber which had brought him in should be sent to pick him up, Cochran told him that it was already on its way.
It arrived and took off without incident, and arrived in the late afternoon in Imphal. He had provisionally planned to spend the night there, but abruptly changed his mind. He decided instead to go to Lalaghat and talk to Cochran, and asked the pilot, Hodges, to be ready to take off. It was pointed out to him that the weather reports were bad. Storms had been reported in the area, and lightning was already prodding the hills to the West. Hodges suggested that the filght be postponed, but Wingate appears to have over-ruled him.
And so, that evening, the Mitchell took off again and flew swiftly through the angry sky. That was the last that the Chindits, or anyone else save God and his fellow passengers, saw of Orde Wingate. Lieutenant Richard Benjamin, of the U.S. Air Force, was flying home that evening from a bombing strike against the Japanese; over the hills between him and his base at Hailikandi he saw a pinpoint of bright light below him, but did not give it much more than a glance. He was busy keeping his plane level through a fierce electrical storm which had begun to flicker through the night sky. for a moment or two, however, there was a lull, and he looked down at the dark earth again. This time the light was bright and baleful, so much so that he made a swing towards it and noted the position, and then flew on.
He mentioned the light to the Intelligence Officer at base, and he telephoned the bomber commander, colonel smith; and Smith, just as a precaution, because he knew Wingate was in the air that night, telephoned colonel Cochran. They got the pinpoint of the position on the map, and it was along Wingate's route to Lalaghat. They didn't worry too much until the General's plane became overdue, and a swift check on all emergency fields in the area revealed that he had made no calls at them, nor radioed his position.
Next moring at first light, colonel alison took off from Lalaghat with Lieutenant Benjamin as his observer, and they passed over the thickly wooded hills. In a small clearing, as they came low, they found the wreckage, and it looked like the debris of a large plane. When they returned they made out their report, and a British volunteer force, led by the senior chaplain of the Chindits, immediately set out for the place of disaster, to give succour if there were any survivors, to pay their respects if there were not. It was a long, difficult, hazardous journey, but they found the remnants at last, and what was left of the human souls who had been aboard the plane. There were no survivors. Nor were any of the victims recognisable, for the crash had been violent and had been followed by fire. But among the charred remains they did find two identifications that made them sure that, among this charred and pathetic heap were the remains of the man who had once been Orde Wingate. Some papers blew about, and when they picked them up they found that they were the fumed and crumbling pages of letters from home. and, some distance away, was something which, to the soldiers in the two theatres of war, had become the symbol of Wingate and all he stood for: his old-fashioned Indian topee, battered now ans scorched, lying in the long grass well away from the fire...p185-187

^{Lees : Robert Eisenman Huffington Post 24-06-'11 :'Who killed Orde Wingate?'}

^{Lees NYTimes: Biju Patnaik 81 daring pilot of India}
^{Lees: Foreign aircrew that died for Indonesian Freedom}

^{Lees : Padnaik-affaire in de 'Officiele Bescheiden betreffende de Nederlands-Indonesische Betrekkingen 1945-1950'}

^{'Into the arms of the Dragoon' by William Phillips}

Winston Churchill - oorlogsredevoeringen-

14. “Voorbereiding – Bevrijding- Bestorming”

Toespraak tot de Canadeese Senaat en het Lagerhuis te Ottawa, die over heel de wereld werd uitgezonden. - 30 December 1941-

...Wij hebben niet om een wijziging van de spelregels verzocht. Wij zullen nimmer tot het peil van Duitsers of de Japanners afdalen, maar als iemand er plezier in heeft ruw op te treden dan kunnen wij wel degelijk partij geven . Hitler en diens Nazi-gangsters hebben de wind gezaaid; laat hen de storm oogsten. […]

...plotseling barstte de explosie van de ingehouden Duitse kracht en voorbereiding los op Noorwegen, Denemarken, Nederland en Belgie los. Al deze absoluut onberispelijk neutrale landen, die tot het laatste ogenblik van Duitsland elke mogelijke waarborg en verzekering ontvangen hadden, werden onder de voet gelopen en overweldigd. Het verschrikkelijke bloedbad te Rotterdam, waar 30.000* personen om het leven kwamen, heeft de vreselijke barbaarsheid van de Duitse luchtmacht aangetoond, die evenals Warschau en later in Belgrado heeft uitgemunt in het bombarderen van vrijwel niet verdedigde steden.
Daar kwam nog de grote Franse catastrophe bij. [..]
^{* 'Ongeveer 800 mensen vonden de dood en 80.000 Rotterdammers werden dakloos. Toen de volgende dag de Duitsers dreigden op dezelfde manier ook Utrecht plat te gooien, was dit reden genoeg voor de capitulatie, op 15 mei 1940 getekend door Generaal Winkelman e.a. te Rijsoord (gemeente Ridderkerk).' 'De gevolgen ' Wikipedia}

...De overweldigers, of zij Duitsers dan wel Japanners zijn, moeten overal als besmette personen beschouwd worden, die men zoveel mogelijk uit de weg moet gaan en geisoleerd moet laten. De overweldigers en tirannen moet worden bijgebracht, dat op hun vergankelijke triomfen een vreselijke vergelding volgen zal, dat zij de opgedrevenen zijn en hun zaak ten dode gedoemd is……

Van Imhoff

19 januari 1942 : de ramp met de 'Van Imhoff' .
^{Lees 'Wij waren ook geen lievertjes' door Willem Oosterbeek voor 'De Pers.nl'}

^{'Sans quartier' uit 'Le Chevalier sans nom ' Carlos Laffront -1957-}

'Nu heeft Duitsland de oorlog verloren'

...En dan was daar nog de zaak Colijn, waarvan - zoals wij zullen zien - Knolle melding maakte.
De Jong schrijft:

'Colijn, door Knolle in Berlijn in de week van de overval op Pearl Harbour verhoord, zou volgens Knolle actief voor de Engelse Secret Intelligence Service gewerkt hebben. [...]

Colijn was misschien geen meesterspion, maar waar zijn diepe symphatie lag moge duidelijk zijn.
[...] Knolle was overigens zelf betrokken bij de langdurige ondervragingen van Colijn.
Hij was in gesprek met hem toen het bericht kwam, dat Hitler de VS de oorlog had verklaard.
'Nu heeft Duitsland de oorlog verloren', meende Colijn triomfantelijk.

Knolle was dit met hem eens, maar zweeg.
De Duitse inlichtingendiensten en propagandadiensten gingen behoedzaam met Colijn om...

^{In het gesprek met Ebbe van Tonningen vertelde Knolle over een huiszoeking bij oud-premier Colijn aan de Stadhouderslaan 151. De SD hield Colijn al langer in de gaten. Er bestond uit de jaren dertig een dossier over hem, dat echter verloren is gegaan. Maar in dat dossier werd melding gemaakt van een 'Dirne' in Berlijn, met wie Colijn een relatie had. Bij de huiszoeking bij Colijn werd zijn geheime brandkast gevonden en geopend, waarbij compromiterend veel geld en dubieuze bankafschriften voor de dag kwamen.}

Knolle in zijn gesprek met Ebbe van Tonningen:
^{'Zo vernam ik op zekere dag dat oud-minister-president Colijn bezoek uit Londen ontving [...]medewerkers van mijn bureau lukte het met Colijn op vertrouwelijke voet te komen [...] Op grond van een zeer uitvoerig rapport heb ik , na kort overleg met mijn chef, dr. Colijn bezocht en een gesprek met hem gehad - augustus, september 1941. Ik kon gedurende dit gesprek vaststellen dat dr. Colijn zeer onzeker was [...] en hem ook nog wees op de preciese plaats van zijn gepantserde kluis. Ik kon Colijn ertoe overhalen mij de inhoud ervan te overhandigen'.}

Daarna komt Knolle tot de inhoud van de stukken: ' Onder de door mij aangetroffen documenten bevonden zich nauwkeurige afspraken van de generale staf met de Engelse, Frans en Belgische legerleiding, eveneens met betrekking tot het hele gebied in Oost-Azie.[...]

Dan volgt er een zeer belastende verklaring voor Colijn.
^{'Onder de documenten bevonden zich eveneens afspraken met en afrekeningen van de Engelse regering uit de Eerste Wereldoorlog, toen Colijn tekeningen van een Duits slagschip aan de Engelse marine had overhandigd en daarvoor een bedrag van 500.000 pond ontving.[...] Deze documenten waren door stromannen ter beschikking van Colijn gesteld. Uit deze spionageactiviteiten waren ook grote bedragen afkomstig, die dr. Colijn na de Eerste Wereldoorlog en in het begin van de jaren dertig incasseerde.[...]}

Deze beschuldigingen van Knolle zijn buitengewoon ernstig van aard, en stelden in feite de Nederlandse neutraliteit ter discussie, los nog van het persoonlijke machtsmisbruik en de zelfverrijking van Colijn.
Het is van belang te constateren dat Knolle's beschuldiging in het interview met Ebbe van Tonningen, bevestigd werd door het interview dat journalist Eelke de Jong met Knolle had.

^{Le Soir do 11 dec. 1941 : Duitsland en Italie verklaren de Verenigde Staten de oorlog.}

Admiraal Isokoru Yamamoto

^{'Bogeys Eleven O Clock High' door Robert Taylor}

^{21 april 1943 : 'Secret of Shangri-La unveiled'}
^{21 april 1943 : 'Japanese Tell Their Version of Shangri-la To Give People of U.S. 'the Full Story'}

^{Uit: 'Die Tagebuecher von Joseph Goebbels Teil II Diktate 1941-1945 '8' -April bis Juni 1943- : 22 April 1943 (Donnerstag) Gestern: - Herausgegeben von Elke Froelich-}
^{Wikipedia Rikichi Ando}

Op 18 april 1943 werd het toestel van Admiraal Yamamoto bij een verrassingsaanval door Amerikaanse jagers onderschept en neergeschoten.
^{Admiraal Isoroku_Yamamoto}
^{'Operation Vengeance'}
^{Breitbart.com 27 Sept. 2008 : 'Message in old cipher led to Adm. Yamamoto's death: U.S. documents+'}

^{'Magic' codebreaking - Wikipedia -}

Chris Hale's blog : " Sinking Singapore, the strange story of the SS Automedon "

...As a direct consequence of the German raid on the SS Automedon and the capture of the secret documents, Japanese Admiral Isoroku Yamamoto reinforced the fleet intended for the attack on Pearl Harbour, Hawaii - knowing that the Japanese Imperial Army could cut through British defending forces in Malaya and Singapore like a samurai sword through melting butter...
^{" Sinking Singapore, the strange story of the SS Automedon"}

'Assignment : CHURCHILL'
-by Inspector Walter H. Thompson of Scotland Yard -

^{About the author...
Walter Henry Thompson, one of thirteen children, was born and brought up in London. He went to work when he was only 11 as a clerk, studied for civil Service, and joined the Police Force when he was just 21. He was soon transferred to the special Branch section of Scotland Yard and began his 18 fascinating years as Sir Winston Churchill's bodyguard and 'shadow.'
In this capacity Mr. Thompson has visited, with Churchill, about thirty different countries, and has a ring-site seat at some of the most important historical events of our times.}

...Hitler's air blitz had failed. It had burned us and torn us and sorrowfully disfigured us, but it hadn't broken our bones and we could still therefore fight.
Hitler's preparations for invasion seemed also to be slowing down and sloughing off. He had a huge war machine but he seemed uncertain how to use it. Churchill knew that Hitler did not long stand still in such dilemmas; that he would presently take action and probably not the classic or professional one. Any amateur in war can look intiutive if his physical power is initially vast, his authority absolute, and his method unexpected.
Information from flights over the Channel and up and down the coasts of Belgium and France indicated to Churchill ( though he did not for a long time say so to the english people) that Hitler's instinct, somewhat instructed no doubt by the punishment his barges had taken, was rapidly suggesting he abandon the idea of invading Britain. It would not seem possible that any man-even a crazy one-would think of giving up the fight for the island and taking on Russia. Yet Churchill not only suddenly suspected Hitler might do this, he suddenly saw that it was exactly what Hitler was going to do next. churchill apprehended this before there was any movement at all toward concentration of German troops on the Eastern Front.
Churchill warned Stalin Hitler planned to take him on. Nobody in the world believed it. Yet all of a sudden, there were the Germans, athwart the Russian border, pouring over it without warning or declaration of war and in direct defiance of military plausibility.p214

...We went aboard the Queen Mary for our next trip to Washington. President Roosevelt seemed glad to see us all again and to greet new faces. He was very cordial to me as usual. I renewed my pleasant association with Mike Reilly and Gus Gennerich [??] of the White House Secret Service staff, while the Chiefs of Staff sat down to decide how to deal with Japan. This took twelve days of conferring. Then we were in motion again, this time traveling by flying boat to Newfoundland, Gibraltar, and across to Algiers.

Our stay here was short and intensive, for Churchill had one meeting after the other. Mr. Eden joined Mr. Churchill. Others present, including our own generals, were the two American generals Marshall and Eisenhower, and four French Generals: de Gaulle, Giraud, George and Catroux, 'The cross I have to bear,'said Churchill, coming out of a meeting with the French one afternoon, 'is the cross of Lorraine,'meaning , of course, de Gaulle.

We were delayed a day in our official plans to get back to England and there has been speculation all over the world that this delay saved Winston Churchill's life.
A civil aircraft, flying to England from Lisbon - a plane similar to ours- was shot down over our route and at about the same time the day before. One of the passengers was the famous actor, Leslie Howard, whom Winston had seen perform many times and some of whose films he owned and frequently showed in his private projection theatre at Chartwell. It occurred to us all at the same time: Was that plane mistaken for ours? We were actually supposed to be at that spot at that time and even at that altitude.
Before the House of Commons Churchill dealt with his visits to Washington and North Africa and described Stalingrad and Tunis as the greatest military disasters which had ever befallen Germany in all the wars she had ever made. 'Assignment: Churchill', p268

Het 'Hainan Incident ' van 23 juli 1954

^{Het 'Hainan Incident' van 23 juli 1954 : het neerschieten boven zee van de 'Cathay Pacific VR-HEU' wordt in de Katholieke Illustratie van 12 maart 1960 beschreven. Bijzonder detail in dit artikel is de bewering van de auteur - Bill Wharton - dat het neerschieten een 'vergissing' zou zijn geweest : 'De Chinezen hadden het in werkelijkheid gemunt op een Amerikaan die zij haatten, namenlijk op 'Wild Bill' Donovan, het voormalig hoofd van het 'Office of Strategic Services', de Amerikaanse Inlichtingendienst, die door hem was opgezet.'
Het incident heeft veel overeenkomsten met het incident waarbij acteur Leslie Howard de dood vond. Het incident wordt beschreven door journalist Ian Colvin in zijn in 1957 gepubliceerde boek ; 'Flight 777'.
Dit is het nummer van de Katholieke Illustratie waarin óók de laatste pagina van de vervolgstrip 'Kuifje in Tibet' werd afgedrukt.}

Het 'Ibis'-drama : BOAC Vlucht 777-A van 1 juni 1943

Lees enkele artikelen die in de kranten verschenen na het neerschieten van BOAC 'Flight 777' boven de Golf van Biskaye:
^{'The Luftwaffe Attacks' , artikel in 'TIME Magazine', June 14, 1943.}
^{'Nazis hit airliner. Leslie Howard put among seventeen missing...' , artikel in 'The New York times', 3 juni 1943.}

In 1957 publiceerde Ian Colvin zijn boek waarin hij verslag deed van zijn onderzoek naar het neerschieten van BOAC Flight 777. Lees ook een beschrijving van het voorval over de Britse acteur Leslie Howard, die - samen met zijn manager Chenhalls - en alle overige inzittenden omkwam bij de aanval. Vermoedelijk werd de aanval boven de golf van Biskaye, op die 1e juni 1943, door Duitse jagers uitgevoerd ....

^{Foto uit 'Vlucht 777' van Ian Colvin : - Tijdens een der laatste cocktailparty's te Lissabon. Leslie Howard en Alfred Chenhalls (pijl) staan de pers te woord.}

Zou dan uiteindelijk het antwoord kunnen zijn, dat inderdaad deze aanval, hoewel opzettelijk, toch slechts uit een 'beoordelingsfout'voortkwam? Ik kan daar niet voetstoots in berusten en ook niet in de uitleg van de Duitse commodore dat deze vluchten slechts waren bedoeld voor bescherming van een schip met een lading rubber voor Bordeaux.
Volgens de Engelse admiraliteit, die lange tijd bezig is geweest het een en ander voor mij uit te zoeken en grondig de buitgemaakte Duitse documenten uit die dagen bestudeerd heeft, staat het vast, dat er die week helemaal geen schip met rubber Bodeaux probeerde te bereiken. Dus blijft de vraag, waarom er, afgezien van de normale situatie in de duikbotenoorlog, een algehele alarmtoestand bij de Luftwaffe in het gebied van de Golf van Biskaye heerste in de eerste vijf of zes dagen van juni.
Waarom kolonel Kowalewski uur na uur zijn vliegtuigen ook bij nacht tot zo ver westelijk de lucht instuurde, en waarom de volgende dag de Junkers 88 zo volhardden in hun aanval op de naar het noorden vliegende Australisch bemande Sunderlandvliegboot.
Mijn opinie is, dat die toestand van top-alarm, die een hele week duurde, slechts één doel had. De enige reden daarvoor was inderdaad de tegenwoordigheid in Algerije van Winston Churchill, van wie men wist, dat hij ieder moment langs deze route kon terugvliegen. Wie weet, hoe dicht inderdaad het amberkleurige lichtje van kolonel Kowalewski's Condor in de buurt geweest is van de Boeing van de 'Prime Minister', terwijl deze over een wijde westelijke bocht op huis aan vloog?
We hebben geen bewijsstukken van een "Doodt Churchill!" - bevel - slechts geruchten. Maar in Portugal ging het verhaal rond, dat hij via Lissabon zou reizen. En onzekerheid omtrent de vermiste duikboot U263 zou toch niet geleid kunnen hebben tot zulk een aanhoudend partouilleren gedurende vijf dagen. Ook was het niet zo noodzakelijk, dat de Duitse luchtmacht een gespecificeerd doel aanwees bij een bevel, ieder vreemd toestel omlaag te schieten. Geheimhouding kan zelfs wenselijk zijn geweest. Slechts door gedegen waakzaamheid en voortdurende verkenningsvluchten kon men een kans maken Churchill uit de weg te ruimen. Nooit kunnen de Duitsers gehopt hebben om zijn vertrektijd en route te weten te komen. Het enige , wat er voor hen opzat, was het uitvaardigen van een langdurige alarmtoestand en van opdrachten tot intensief partrouilleren. Ook zou het niet juist zijn om de twee vorige aanvallen op de 'Ibis' te verwaarlozen, zij het dan, dat die met niet zoveel kracht werden doorgevoerd en dat de eerste werkelijk op een misverstand zou hebben berust.

Moet er bovendien een onderscheid worden gemaakt tussen natuurlijke en bovennatuurlijke oorzaken?
Mijn onderzoek betreffende de ondergang van de 'Ibis' heeft mij nogmaals geleerd, hoe machteloos mensen tegenover hun lot staan en hoe klein de mens is tegenover de ruimte van de hemel, het spel van wolken en wind, de gang van de tijd en hogere beschikkingen. Was het reeds tevoren bepaald, dat het geluk de 'Ibis' op vlucht 777 in de steek zou laten en dat al haar opvarenden met haar moesten ondergaan ?'Vlucht 777' -een raadselachtige KLM-vlucht in woelige dagen

^{Uit: 'Die Tagebuecher von Joseph Goebbels Teil II Diktate 1941-1945 '8' -April bis Juni 1943- : 3. Juni 1943 (Donnerstag) Gestern: - Herausgegeben von Elke Froelich-}

2 juni 1943: Het opmerkelijke verhaal van de 'Sunderland' N/461
Lees : N/461 - Howard& Churchill op een website, geheel gewijd aan de Australische 'Sunderland' N/461 die -daags na de vermissing van het toestel met Leslie Howard aan boord- op patrouille richting Biskaye wordt gedirigeerd om te zoeken naar overlevenden.... Maar vervolgens bij deze zoekactie onder vuur wordt genomen door duitse jachtbommenwerpers. Op de site is zelfs het interview te horen met enkele leden van de bemanning, die daags na het incident, voor BBC-radio hun verhaal mochten vertellen.

eerste maanreizigers...

^{© Hergé}

Deel van de geinkte plaat die gepubliceerd werd in Kuifje-Weekblad van 18 oktober 1966. Uit 'De Kunst van Hergé' schepper van Kuifje, Philippe Goddin , éditions Moulinsart -. Ingebouwd vignet van plaat 4 'Vlucht 714 naar Sydney' uit de Illustratie van 3 februari 1968 -.

Hergé et les Bigotudos

^{© Hergé}

In 'Hergé et les Bigotudos', een studie van Philippe Goddin op basis van schetsen en aantekeningen die Hergé maakte voor het nimmer als zodanig gepubliceerde 'Bigotudos'- Kuifje-avontuur, speelde de tekenaar in de jaren 1960-1965 een poosje met de gedachte om het toestel waarin Kuifje, Bobby, Haddock en Zonnebloem reizen, in de lucht te laten aanvallen door een vijandelijke jager.

^{Afbeeldingen copyright Hergé/ Moulinsart 1993}

Generaal Sikorski's dood

-de mysterieuze vliegtuigcrash van Liberator AL523 in de avond van 4 juli 1943-

Op 4 juli 1943 verongelukt de Poolse generaal Sikorski wanneer hij, na een bezoek aan zijn Poolse troepen die meevechten aan geallieerde zijde in het Midden-Oosten, met een Liberator bommenwerper terug wil reizen naar Londen. Wil hij Churchill en Roosevelt ervan overtuigen dat zij het bondgenootschap met Stalin moeten opgeven, nu bekend is geworden dat 10.000 gevangengenomen officieren door de Russen zijn omgebracht in de bossen van Katyn ? En heeft hij hiertoe belastende documenten in handen gekregen via het Poolse ondergrondse verzet in de persoon van koerier Jan Gralewski ? Of misschien zelfs van een Duitse ambassadeur in het Midden-Oosten ?
^{Wikipedia 'Katyn massacre '}

In 2008 geeft de Poolse president Lech Kaczynski opdracht tot een nieuw onderzoek - zie artikel in de Britse krant 'The Telegraph'-.

Lees nu het volgende verhaal over Sydney Knowles & de dood van Lionel Crabb

"De Crabb-affaire"

In 'Kuifje, Haddock en de schepen' door Yves Horeau - éditions moulinsart, 2001 - lezen we in het hoofdstuk 'zeelieden', dat Lionel 'Buster' Crabb in de avonturen van Kuifje tenslotte de laatste guest star is , die overkomt uit Engeland :

...Het is de kikvorsman, wiens tweede gezicht als spion men toen niet kende en wiens foto als omslag diende vor het in 1955 verschenen boek Les hommes-grenouilles, Franse vertaling van een Duits boek van Cajus Bekker. Deze omslag heeft op zijn beurt Hergé geinspireerd voor het personage van de kikvorsman in Cokes in Voorraad die de piratenonderzeeer verlaat om een mijn te leggen bij de munitie-opslag van de Ramona. Ditmaal zijn de gezichten van model en concurrent hetzelfde, met inbegrip van de verschrikte blik, door de neusklem.

Synchroniciteit in Cokes in Voorraad : de duiker, die we op basis van de gegevens in 'Kuifje, Haddock en de schepen' kunnen identificeren als Lionel Crabb, wordt verbeeld als een handlanger van Rastapoloulos wanneer hij, in Cokes, probeert om een kleefmijn te plaatsen aan de boeg van de Ramona - terwijl het schip zijn anker laat zakken ! - Journal Tintin 4-12-1957 -. Het is dan meer dan één jaar - 19 april 1956 - na het verdwijnen van Crabb na zijn duik in Portsmouth Harbour waar hij er op uit was gestuurd om, in opdracht van MI6, gegevens te verzamelen over de schroef van de Sovjet kruiser Ordzhonikidze's, die in Portsmouth was gearriveerd met aan boord de Russische partijleider Nikita Chroesjtsjov , voor een officieel bezoek aan Groot Britannie.
^{Lees het artikel in 'Submerged' van 3 april 2010 : Commander Lionel 'Buster' Crabb}
^{Nikita Chroesjtsjov}

^{© Hergé}

^{Kuifje Weekblad nr. 49, 4 december 1957, zie datum onderaan, linker hoek.}

^{© Hergé}

^{vignet uit : Kuifje Weekblad nr. 48, 27 oktober 1957}

^{'Geruchten' over het lot van 'Buster' Crabb in de Katholieke Illustratie van 27 februari 1960, nummer waarin afgebeeld p61 van het feuilleton 'Kuifje in Tibet' en Bessy's avontuur met een suggestieve titel ; 'De Voorspelling'.}

^{Your browser does not support iframes.}
^{video: Commander Crabb duikt op 19 april 1956}

Lionel Crabb was een van de getuigen geweest van de AL523, de Liberator met de Poolse generaal Sikorski aan boord, nadat het toestel in zee was gestort te Gibraltar op 4 juli 1943. Merkwaardig toeval is dat in Le Soir Kuifje rond die dag -gelijktijdig met Crabb- duikt naar het schip van de voorvaderen van kapitein Haddock : La Licorne .

^{© Hergé}

^{Strookjes H-116 / 117 in Le Soir van 7 en 8 juli 1943.}

^{© Hergé}

^{Eerste publicatie van strook H-61 in 'Le Soir ' van 2 sept. 1942-laatste kwartier-, voor het latere album 'Het geheim van de Eenhoorn '. Lees: ' De feestdag van de Heilige Barbara en Kuifje '}

^{© Hergé}

^{Strookjes H-113 en H-114 in Le Soir van het weekend 3-4 juli en 5 juli 1943.}

^{Prachtige plaat 21 van 'Cokes in Voorraad' zoals afgebeeld in Tintin-weekblad nr.12 van 20 maart 1957, met aan de binnenzijde van deze pagina reeds een verwijzing naar het volgend Kuifje-avontuur : 'L'Homme des Neiges, existe-t-il ?'}

^{Tenslotte nog een 'grapje' uit Tintin-weekblad nr.10 van 6 maart 1957}

'The Flight of the diamonds' :
PK- AFV -3 maart 1942-

^{Wikipedia : Het neerschieten van KNILM Douglas DC-3 'PK-AFV'}
^{Wikipedia : Iwan Smirnoff}

'Het Dakota Incident' -1947-

Hugo Hoofdman schrijft er in Van Glenn Martins en Mustangs(1967) uitgebreider over:

"Er is destijds nogal wat te doen geweest over het feit dat twee P-40's een Douglas Dakota van India hebben neergeschoten. Een Japans vliegtuig van de AURI [toenmalige aanduiding van de Indonesische luchtmacht] had op 29 juli 1947 een bomaanval op Semarang gedaan. P-40's stegen op om dit toestel - een Sonia duikbommenwerper - neer te schieten. Dat lukte niet, maar de P-40's bleven patrouilleren om een herhaling van het bombardement te voorkomen en de schuilplaats van de Japanse machine registratie GT-252 - te ontdekken. Reeds enkele dagen eerder waren berichten binnengekomen over een Dakota, beschikbaar gesteld door een Indiase miljonair, die met medicamenten naar Djocja zou vliegen. Op 29 juli kwam bericht binnen op Kemajoran dat deze Dakota - VT-CLA - Singapore had verlaten met bestemming Djokja. Een Nederlandse wet bepaalde evenwel dat vliegtuigen met bestemming voor de Republiek verplicht waren voor controle eerst een Nederlandse vliegbasis aan te doen, bv Batavia of Semarang. Men kreeg geen verbinding met de Dakota, die niet de Rode Kruis-tekens voerde. Jagers van de ML werden de lucht in gestuurd om de machine op te vangen en te dwingen op een Nederlandse basis te landen. Door de zware bewolking lukte dit niet. Twee P-40's, nog stees patrouillerend naar aanleiding van de bomaanval op Semarang, waren in de schemer boven Djokja aangekomen toen ze plotseling een vliegtuig uit het noorden zagen verschijnen. Het vliegtuig werd voor de Japanse bommenwerper gehouden. Volgens de P-40 vliegers werden enige salvo's vóór het vliegtuig afgegeven, waarop het door een te ver doorgevoerde daling de boomtoppen raakte en neerstortte. De regering van India en de eigenaar van de Dakota hebben nimmer een eis tot schadevergoeding ingediend. Er bleken hoge luchtvaartofficieren aan boord, zodat er waarschijnlijk geen sprake was van 'het neerschieten van een Rode Kruis-vliegtuig' zoals destijds door de Republiek met veel ophef werd beweerd... In een sawah bij het dorpje Wodja, drie kilometer buiten Djokja, stortte de Dakota brandend neer. Alle inzittenden kwamen om, met uitzondering van één passagier die ongedeerd bleef."

Lees het verslag van het neerschieten van het Indiase vliegtuig VT-CLA op weg naar Djocja op dinsdag 29 juli 1947 boven Java.
Zie óók reeds genoemde bloggerartikel : Foreign aircrew that died for Indonesian Freedom

Het ' Gauli-gletscher Drama' van 19 november 1946

^{The British Pathé : 'Glacier Drama'1946
Artikel : Der Start der Luftrettung am Gauligletscher}

Le chevalier sans nom / De ridder zonder naam

'De Ridder zonder naam' in 'Robbedoes ' 20e jaargang nr.997 - 23 mei 1957 - .
^{Lees in het blogger-artikel over de 'Eenhoornjacht'.}

Fabeldieren

De Eenhoorn is een fabeldier, het dier heeft ook een symbolische betekenis. Dat zegt C.G. Jung. ‘Zoals Leeuw en Eenhoorn kerkelijk allegorieën van Christus zijn, zo zijn ze alchemisch symbolen van Mercurius.’
‘Gaat het bij het christendom om het ontwikkelen van het dogma door bewustzijn, de alchemie en de astrologie trachten een brug te slaan naar de natuur, d.w.z. naar de onbewuste ziel.’
Het symbool dat de planeet Mercurius in de astrologie en de alchemie weergeeft, laat een samenstelling van symbolen zien: de Maan, de Zon en de Aarde. De Maan (de opstaande maansikkel) staat voor de ziel, de Zon (de hele cirkel) staat voor de Geest en het kruis
(onderaan de cirkel) staat voor de Aarde ofwel het lichaam. Bij het getal vier komt het spirituele in de stof, en op deze manier kunnen we spiritueel bewust worden. Dat wil zeggen: als we ons lagere denken leren overstijgen, ofwel het zichtbare met het onzichtbare integreren.

^{© Hergé}

'Operation Sunrise'

Artikel in Washington Post -6 juni 1942- : 'Victory is not enough, publisher tells U.S.'

..'Have you heard the news?" he exclaimed in great exitement. "The Americans and British are landing in North Africa."" [ 8 November 1942] [...] While my train made its way through France that night, I decided that if there were evidence of German controls I would try to slip away at one of stops and disappear into the countryside in hopes of making contact with the French resistance, eventually perhaps to get over the border into Switzerland unofficially- or 'black', as we used to call it. [...] Finally around noon, when it was about time fot the train to leave for Geneva, the gendarme came up to me, hurriedly motioned for me to get on the train and whispered to me, " Allez passez. Vous voyez que notre collaboration n'est que symbolique." The Gestapo man was nowhere to be seen. [...] The French authorities had gone through the motions of phoning Vichy, as they had been ordered to do. But once the Gestapo man had left his post for his noon siesta, they were free to act on their own, and they did. Within a matter of minutes I had crossed the French border into Switzerland legally. I was one of the last Americans to do so until after the liberation of France. I was ready to go to work.....'The Secret Surrender' Allen W. Dulles p12/13

..(Aantekening over het gesprek van 21 maart 1943):
'Amerika zou geen zin hebben om de twintig jaar oorlog te voeren en streefde nu na een duurzame oplossing, waarin het zelf beslissend wilde meespreken en dit alles na alle slechte ervaringen niet weer aan Engeland wilde overlaten. Het was alleen jammer dat Duitsland zichzelf had uitgeschakeld, want dit land was bewonderenswaardig en lag hem beter dan vele andere landen. Toch hoopte hij nog steeds dat het als factor van orde behouden zou blijven en ook in de toekomst een dienovereenkomstige rol zou spelen...'
Wie was 'Roberts'? In het voorjaar van 1945 vochten Russische troepen in Berlijn in de buurt van een groot somber huis in de Prins- Albrechtstrasse; in het trappenhuis lagen reusachtige pakken half verbrand papier. Hier was een van de meest beruchte instanties van het Derde Rijk gehuisvest geweest - Het Hoofdbureau van de Rijksveiligheidsdienst van de SS - de zetel van Heydrich en Kaltenbrunner. De ambtenaren hadden hun best gedaan om alle sporen uit te wissen en alle documenten te vernietigen.
In een van de stapels die niet aan het vuur ten offer waren gevallen , werd een ontwerp van een schema gevonden. Hierin werden door aparte vierkanten de groepen van de 'samenzweerders van 20 juli ' aangeduid en vanuit deze vierkanten liepen lijnen naar de Engelse en Amerikaanse ambassades in Zwitserland. Naast het vierkant met het opschrift 'Ambassade USA' stonden twee namen: Dulles en MacLleland, waarvan de tweede meoilijk leesbaar was. Dulles kennen wij al. Wat MacLleland betreft, deze naam komt niet voor op de lijsten van de Amerikaanse diplomaten die gedurende de oorlogsjaren in Zwitserland waren...Lew Besymenski 'De laatste notities van Martin Bormann' p116

...Kaltenbrunner zelf getuigde in Neurenberg over zijn contact met Dulles als volgt:
Kaltenbrunner:
'...Het eerste wat ik deed was, dat ik meteen in het voorjaar van 1943 - ik denk al in februari 1943- op de zaak aandrong...
dit was mijn eerste stap in deze richting.'
De verdediger, dr. Kaufmann, vroeg hem:
'Ik noem de naam Dulles. Bent u direct of indirect met hem in contact geweest en wat was het doel ervan?'

Kaltenbrunner:
'Inderdaad, ik heb contact gehad met mr. Dulles en wel via Hoetll... Op deze manier is de gevolmachtigde van president Roosevelt van Midden-Europa - naar ik meen zijn gevolmachtigde voor Economische Zaken, een zekere mr. Dulles - met mij in Zwitserland in verbinding getreden, althans door middel van rapporten.'

Dr. Kaufmann:
'Heeft een gevolmachtigde in verband met deze door u beschreven zogenaamde vredespolitiek reizen ondernomen naar Zwitserland, teneinde contact op te nemen met genoemde mr. Dulles?'

Kaltenbrunner:
'Ja, zeer veel reizen; en niet alleen door Hoetll, maar ook door verschillende andere personen. Als voorbeeld noem ik een bespreking die ik heb gehad met een zekere graaf Potocky; ik verzocht hem in dergelijke kringen door te dringen en dezelfde inlichtingen door te geven aan Anglo-Amerikaanse kringen in Zwitserland.'

Kaltenbrunner herinnert hier aan een andere schilderachtige persoonlijkheid, die een rol speelde in de geheime diplomatie: Wilhelm Hoettl, plaatsvervangend hoofd van de afdeling Zuid-oost-europa van de Afdeling IV van het RSHA. Hoetll was een van de meest geroutineerde politieke SS-agenten in europa. Zijn rayons waren de Balkan en de Rooms Katholieke Kerk ( Hoetll kwam uit een Oostenrijkse katholieke familie).
Reeds in 1940 opende Hoetll contacten met een bijzonder belangrijk centrum in het Vaticaan, namelijk de jezuitenorde en het hoofd ervan, generaal graaf Wlodzimierz von Ledochowski. Met hun kennis van de internationale verhoudingen en hun door de eeuwen heen beproefde connecties konden de jezuiten zich zeker met de SS meten. Ondanks alle verschil in hun tactiek van werken, waren de jezuiten en de SS het in één zaak eens: hun anticommunisme. Zoals Hoetll na de oorlog zelf bevestigde, was Ledochowski '... daarom bereid om op de gemeenschappelijke basis van het anticommunisme 'een vorm van samenwerking tussen de jezuitenorde en de Duitse Geheime Dienst in te stellen'. In eerste instantie moest deze dienen tot het uitwisselen van inlichtingen, maar zij was bedoeld als een voorbereidende fase voor een grotere conceptie: zij moest de overeenkomst van Duitsland en Italie met de westelijke geallieerden en de oprichting van een hecht Europees-Amerikaans afweerfront tegen het bolsjewisme en het sovjet-imperialisme inleiden.'
slechts in dit brede verband kan men de besprekingen Wolff-Dulles in februari/maart 1945 beschouwen. Zij berustten op dezelfde noemer van een duidelijk vaststaande basis - dezelfde basis die bij de conceptie van Rudolf Hess naar voren was gekomen. Met dit verschil: terwijl Hess in 1941 alleen op de Engelse anticommunisten kon rekenen, konden Wolff en de zijnen in 1945 ook rekenen op de Amerikaanse anticommunisten, tot wie ook Allen Dulles ongetwijfeld behoorde.
Er bestaan vele versies van Wolffs missie, maar een in 1968 verschenen versie lijkt mij van bijzonder belang. Zij is geschreven door de Amerikaanse journalist John Toland, die uitvoerige gesprekken heeft gevoerd met de deelnemrs aan de ontmoetingen in Bern. Hij heeft vooral gesproken met een nauwe medewerker van Dulles, Gero von Gaevernitz, en met de officieren van de Zwitserse contraspionage, die de ontmoetingen hadden gearrangeerd. In zijn boek Operation Sunrise bevestigde Allen Dulles dat hij zelf Toland van verschillende gegevens heeft voorzien.
Eerst enkele woorden over Wolff: gedurende vele jaren was hij hoofd van de persoonlijke staf van Himmler. Deze noemde hem teder 'Wolffchen' en vertrouwde hem de belangrijkste missies toe. Zo ook aan het eind van de oorlog, toen Wolff volkomen onverwacht de functie van hoogste leider van de SS en politie in Italie kreeg. Velen vonden deze benoeming onbegrijpelijk. Maar daarachter scheen een van tevoren doordacht plan te staan...

Na zijn aankomst in Rome heeft Wolff zich niet alleen bezig gehouden met Ss-aangelegenheden, maar hij begon ook met het leggen van politieke contacten. Hij slaagde er zelfs in om door paus Pius XII in audientie te worden ontvangen, met wie hij ( zoals men vandaag weet) niet alleen heeft gesproken over de taken van de politie. Wolff verklaarde tegenover de paus 'dat hij de oorlog tegen het westen zeer betreurde en daarin een onnodig bloedverlies van het Europese volk zag, dat zich binnenkort... toch beslissend zou moeten meten met het oosten en het communisme'. bovendien nam Wolff contact op met de kardinaal van Milaan, Schuster, en via hem met de Geheime dienst van de geallieerden. De contacten van Wolff hebben zich gedurende de laatste oorlogsfase als uiterst nuttig bewezen voor de NS-leiding. Himmler beval Wolff naar Berlijn te komen, waar hij begin februari 1945 door Hitler werd ontvangen. Uit het dagboek van Bormann weten we dat dit werkelijk is gebeurd. Het enige dat nog moet worden aangevuld is het volgende: Bormann noteerde het bezoek van Wolff op 7 februari in zijn dagboek. Maar Toland, en met hem Dulles (of omgekeerd?) noemen 6 februari en wijzen op de aanwezigheid van Himmler en Ribbentrop bij de audientie. Het is inderdaad niet uitgesloten dat Hitler Wolff twee keer ontving.
Toland zegt verder: Wolff bracht rapport uit over zijn contacten en stelde voor er gebruik van te maken door een wig te drijven tussen de geallieerden.
'Als wij niets doen, zal er geen wig zijn,'verklaarde hij. Volgens Wolff gaf Hitler zijn toestemming. Zoals wij van Dulles weten, slaagde Wolff erin contact met hem op te nemen en zij hebben elkaar onder de strengste geheimhouding ontmoet. Reeds voor deze ontmoeting had Wolff Dulles op de hoogte gebracht van zijn visie: in het geval van een nederlaag in Italie zouden de partizanen van Noord-Italie bij een plotseling ineenstorten van het duitse front een communistische regering uitroepen. Wanneer nu de geallieerden een 'georganiseerde capitulatie' van de Wehrmacht garandeerden, konden zij de partizanen vóór zijn en hun eigen positie in Italie vestigen. dit plan dat duidelijk speculeerde op de anticommunistische houding van Dulles, werd aan de amerikaanse Geheime Dienst doorgegeven door dezelfde baron Luigi Parilli, kamerheer van de paus, die tot de oorlog vertegenwoordiger was van het amerikaans concern Nash in Italie.
Feitelijk wist Dulles al op 22 februari waar het om ging en daarom moet men inderdaad deze dag aanhouden als begin van de onderhandeling. Op 8 maart ontmoette Wolff zelf Dulles. Laastgenoemde verklaarde tot onderhandelen beried te zijn, maar onder één voorwaarde: Wolff mocht geen contact opnemen met andere geallieerden...Lew Besymenski 'De laatste notities van Martin Bormann' p117/120

^{© Hergé}

Op 15 Augustus 1943 loopt 'George Wood' over naar het neutrale Zwitserland met staats & militaire geheimen van Het Derde Rijk. Na een afwijzing bij de Britse ambassade wordt hij geaccepteerd na zijn eerste ontmoeting met Dulles, op 17 augustus.

^{Lees de samenvatting van Wilhelm Wulff's boek 'Zodiac&Swastica'}

'The Venlo-incident' - Sigismund P. Best-

...On the 8th May there was that curious feeling which Germans describe as 'Dicke Luft', which may be paraphrased 'as the shadow which coming events cast before them'; something abnormal was in the air. When the time came for my exercise, I was told that that I would have to wait as the garden was not free. I heard a lot of movement near the entrance and the Heil Hitlering which always attended the arrival of important visitors, and there was a lot of marching around and the sound of cell doors being opened and closed. I went out for exercise in the afternoon when everything seemed to have quietened down to normal. The only thing of interest was that I was told of a rumour that there was to be war between Germany and Russia, and that there had been big troop movements towards the Eastern Frontier. Next day one of my guards, I forget which, told me that there must have been a big row in the party as some very important prisoners, all men associated with Rudolf Hess, including his adjutant, were in the Bunker, and there was much speculation as to whether Hess had tried to start something like the Roehm business in 1934. Of course we could not find out what was happening, but it was certainly startling to read in the paper on the 13th, that is five days later, that Hess had flown to England and a story that illness, a tumour in his brain, had rendered him no longer accountable for his actions. Something wrong here. Had he flown from Germany after the arrest of his entourage to avoid a similar fate, or had he been sent on a mission and his people interned in the interests of secrecy. I don't even now know what is the true story, and can only go by the entries in my diary for 9th and 13th May, 1941. p100-101

Wikipedia:
^{Rudolf Hess}
^{Sigismund Payne Best}

Goddelijke Getallen

In de 'numerologie' heeft het getal 7 een speciale betekenis : lees het artikel. Opmerkelijk is dat enerzijds het getal 7 volgens de Joodse Kaballah geldt als een getal van 'voltooing'. Anderzijds óók het Tau-teken - het laatste teken in het Hebreeuws schrift - de betekenis gekregen heeft van 'voleinding', in de Joodse traditie.
We kunnen het Tau-teken zien afgebeeld op de shirts van Kuifje & Haddock op de schets die Goddin als coverafbeelding voor zijn studieboek genomen heeft.
Lees : 'Kuifje en het Lam Gods'.
Lees : 'De verdwenen strookjes uit 'Les Sept Boules de Cristal'...
Lees : 'Leer en ritueel der Hogere Magie...'
Lees : 'Rozenkruiser Kosmologie'van Max Heindel 1923

De 'vierkante' maan

Aleister Crowley Seven seven seven

bouwstenen van het lot

You cannot escape Fate, and Fate, I have always felt, is not in the future, but in the past.
Leonard Woolf

Operation Neptune

^{Operation Neptune}

De Atoombom

^{'De Atoombom - de bom met atoomsplitsende werking -' Drs. J.L. de Roos , september 1945}

...Om een vernietingswapen te construeren, dat op deze ervaringen berust, kon men nu twee wegen inslaan, nl. door gebruik te maken van neutronen met grote snelheden om het eerste proces te laten verlopen of van neutronen met gematigde en lage snelheden om beide laatst genoemde processen te verwekken. Beide wegen zijn oorspronkelijk grondig onderzocht.
Doch in het begin van 1940 brachten Dr. Frich, Prof Peierls uit Birmingham en Prof. Sir James Chadwick uit Liverpool onafhankelijk van elkaar onder de aandacht van de Engelse regering, dat er een mogelijkheid bestond tot het scheppen van een militair wapen, dat een ongeevenaarde hoeveelheid energie zou kunnen ontwikkelen. Zij wezen er op, dat kettingreactie met langzame neutronen geen belangrijk grotere effecten zouden kunnen opleveren dan de bekende chemische explosiva, doch dat een kettingreactie met snelle neutronen, indien het mogelijk was deze te verwezenlijken, enorme uitwerking zou moeten hebben. Overigens zou de isotoop 235/92U, wanneer deze zich in zuivere vorm liet afscheiden, grote mogelijkheden bieden.
Verder had men door berekeningen kunnen schatten, dat de kritieke hoeveelheid, nodig om een lawine te veroorzaken, zeker tussen één en honderd kilogram van deze stof zou moeten liggen; voor de isotoop 238/92U zouden deze hoeveelheden belangrijk groter en waarschijnlijk zelfs te groot voor ons technisch kunnen op korte termijn zijn.
De ontsteking zou kunnen plaatshebben eenvoudig door het met elkaar in aanraking brengen van twee blokken 235/92U waarvan de afzonderlijke afmetingen beneden het kritieke volume moesten liggen, maar die tezamen een groter volume zouden innemen.

In een wetenschappeljk rapport van 15 juni 1941, samengesteld onder leiding van Prof. F.E. Simons, werd medegedeeld aan de Engelse regering, dat de uitvoerbaarheid van het project van de atoombom definitief bewezen was en dat de werking ervan vergelijkbaar zou zijn met die van enige duizenden tonnen trotyl.
Er moest nu overgegaan worden tot het bouwen van installaties op grote schaal...
De leiding van het omvangrijke werk werd opgedragen aan een neiuwe onderafdeling van het Department of Science and Industrial Research (D.S.I.R.) in Engeland, waarvan uit 'security'-overwegingen de naam Directorate of Tube Alloys werd gegeven en dat onder de persoonlijke leiding stond van Sir John Anderson, wien talrijke wetenschappelijke medewerkers bijstonden.
Over het verdere verloop van de ontwikkelingsgang en de oprichting van de fabrieken in Amerika en gedeeltelijk in Canada is nog niets gepubliceerd. Wel is bekend gemaakt, dat voor de ontwikkeling van het proces een slordige 500.000.000 pounds zijn gevoteerd!
Courantenberichten gaven het verslag over de eerste geslaagde proef in de woestijn van New Mexico, waarvan de gunstige uitslag op de conferentie van Potsdam werd gerapporteerd. Ook de catastrophale uitwerking van beide bommen op het eiland Hirosjima en de stad Nagasaki ligt nog vers in het geheugen..p94-96

^{Glenn T. Seaborg}
^{Franck Report}

NUCLEAR WEAPONS and the FUTURE od HUMANITY The Fundamental Questions-Edited by Avner Cohen and Steven Lee-

..Perhaps the real Dr. Strangeloves of our time are those who happily envision world wide conflict starting out of the troubles between Israel and its neighbours as developments leading to the Triumphant Apocalypse. Because of their religious convictins about the outcome, they are willing to encourage the most militant and risky policies on the part fof the present Israeli government, even to the point of the use of nuclear weapons, if need be , by Israel. They are also willing to encourage a policy of support of Israeli militancy by the United States so that Israel will be in the forefront in a confrontation between the two nuclear powers, America and Russia. Militant anti-Communism joint to the reading of the Book of the Revelation as an account of present and near future developments in the Middle East may be the most dangereous recipe now available for total destruction of human existence.
In Israel itself many people have noticed how supportive various Christians have been of the rebuilding of a Jewish state. Christian Zionism has been important from the first inkling of Jewish interest and concern about returning to the Promised Land in the early nineteenth century. Some Christians have linked the development of a Jewish national homeland with the antecedent events to the Second Coming.
During World War II, the British commander in Palestine, General Orde Wingate, suddenly cabled Winston Churchill to send all available equipment to Palestine,because the battle of Armageddon was about to begin. Churchill instead transferred the millenialist Gen. Wingate to the Burmese front, where he died. Wingate, however, had trained the secret Jewish army, and his leading militairy disciple was General Moshe Dayan...

Destination Moon'

PREFACE
^{It does not pay a prophet to be too specific.
- L.Sprague de Camp}

The stories in this and later volumes of this series were not written as prophecy, nor as history. The author would be much surprised if any one of them turned out to be close enough to future events to be classified as successful prophecy.
They are of the 'What-would-happen-if-'sort, in which the 'if', the basic postulate of each story, is some possible change in human environment latent in our present day technology or culture. Sometimes the possibility is quite remote; sometimes the postulated possibility is almost a certainty, as in the stories concerned with interplanetary flight. The pseudohistory of the immediate future outlined in the chart you will find in this volume makes it appear that I was seriously attempting profecy [...]
In 1940 I showed the chart to John Campbell Jr; he insisted on publishing it. From then on I was stuck with it; it became increasingly difficult to avoid fitting a story into the chart. I was forced to invent several pen names for use when I had a story in mind which was entirely incompatible with the assumed 'history'. by now I hardly need the chart; the fictional future history embodied in it is at least as real to me as Plymounth Rock.
This series was started ten years ago; the past decade has been revolutionary in technology as the century which preceded it. Increasingly each year the wild predictions of science-fiction writers are made tame by the daily papers. In my chart you will find 'booster guns' assigned to one hundred years in the future - but the Germans designed such guns during World War II. The chart gives 1978 as the date of the first rocket to the Moon; I will give anyone odds that 1978 is the wrong date, but I will not bet that it will not be sooner.
Details change; the drama continues. Technology races ahead while people remain stubbornly the same. Recently I counted fourteen different sorts of astrology magazines on one news stand - but not one magazine on astronomy. There were only three hundred years from Plymouth Rock to atomic power; there are still more outhouses than flush toilets in the United States, the land of the inside plumbing. And the ratio will not have changes much on the day when men first walk the silent face of the Moon. The anomalies of the Power Age are more curious than its wonders.
But it is a great and wonderful age, most wonderful this giddy planet has yet seen. It is sometimes comic, too often tragic, and always wonderful. Our wildest dreams of the future will be surpassed by what lies in front of us. Come bad,come good, I want to take part in the show as long as possible.

Robert A. Heinlein
Colorado Springs, Colo.
5 May 1949

^{Speelfilm: Destination Moon}
^{Wikipedia : Destination Moon}
^{Video-trailer : Destination Tokyo}
^{Wikipedia : Destination Tokyo}
^{Destination Saturn 1939 Buck Rogers}
^{Wikipedia : Buck Rogers}

Bugs Bunny

- Bugs Bunny's 'Dangerous Venture'.

Plot: Bugs, Porky, and Beaky start their own messenger service. A mysterious stranger wants them to deliver a package to Omi-Akin-Bak at the Ritzmore Hotel. Bugs and Porky take the package to the hotel, only to find that Omi-Akin-Bak has checked out and returned to his home in Shangreet-Lo in the Forbidden Mountains of Tibet. Using Beaky's money, Bugs and Porky set out to deliver the package to Shangreet-Lo.

^{Bugs Bunny in 1946 in 'Dangerous Venture': 'Shangreet-Lo'}

In 1946 - in Bugs Bunny's 'Dangerous Venture'^plot - wordt voor het eerst in een stripverhaal gesproken van 'Shangri-La'. Het dal van de blauwe maan uit James Hilton's roman 'Lost Horizon'. De verborgen vallei heeft hier de minder vleiende, cryptische naam 'Shangreet-Lo' meegekregen.

Keerpunt der Tijden -Herbert Agar- 1944

2011-08-28T09:24:00.000-07:00

Uit het Engels vertaald naar het in 1942 door LITTLE, BROWN & COMP., te Boston uitgegeven boek, getiteld 'A Time for Greatness' door Herbert Agar .

Quotes:

“The truth which makes men free is for the most part the truth which men prefer not to hear.”
“Civilization rests on a set of promises; if the promises are broken too often, the civilization dies, no matter how rich it may be, or how mechanically clever. Hope and faith depend on the promises; if hope and faith go, everything goes.”

Hoofdstuk 3 : De betekenis van ons streven

“Wanneer iemand van ganser harte naar iets streeft, moet het duidelijk zijn, waarnaar hij streeft. De ruines van een dorp moeten evengoed duidelijke taal spreken als het dorp zelf. Maar de ruines van onze dorpen vertellen u niets. Onze doden stierven temidden van een raadsel.”

Deze woorden die gewijd waren aan de doodsstrijd van Frankrijk, kunnen eens toepasselijk worden op de doodsstrijd van Groot-Britannie en Amerika, indien het niet “duidelijk is waarnaar wij streven.” Er ontbreekt grootheid en een centrale idee aan onze oorlog, omdat zijn betekenis niet duidelijk is. Wij zijn er nog niet achter wat precies de reden is geweest van deze ramp. En toch is dat een deel van de prijs der overwinning.
Er zijn drie manieren om deze oorlog te voeren. De eerste is de totalitaire. Alle bevelen komen van boven. Men gelast de mensen ten oorlog te trekken, allemaal als één gesloten geheel. In de gevangenis wordt gestopt wie niet vecht, daarom is ieder man, vrouw en kind in de oorlog. Luttel tijd wordt verdroomd en er is weinig nutteloze beweging.
De tweede manier van krijgvoeren is die van de democratieen. Daar zegt men van : “te klein en te laat”. Het wezen van het domocratische stelsel is een reuzachtige poging om de koek op te eten en haar toch te bewaren, om een gewapende wereld te verslaan en toch eigen leven zo min mogelijk te hinderen. “Laat ons ten koste van alles onze vijanden verslaan”, zeggen de voorstanders van dit stelsel, “ maar laat ons tezelfdertijd op de gewone manier zaken blijven doen. Laat ons overtuigd zijn, dat wij op het slagveld de overwinning kunnen behalen zonder onszelf onnodig bloot te geven. Laten wij hoogstens voor een tijdje afstand doen van ons comfort om tenminste blijvend van onze zedelijke luiheid te kunnen genieten.”
Dit stelsel vindt zonder twijfel altijd weerklank. Het is maar jammer, dat het altijd het spel verliest.
Een derde manier van krijg te voeren is er een, die nog niet is beproefd; maar de Engels-sprekende volkeren zijn er dikwijls trots op geweest dat zij juist het ongewone deden, misschien worden wij nog wel de proefnemers! Die derde manier bestaat hierin, dat een vrij volk er op uit trekt, als een gesloten geheel, vóórdat de moordenaar zijn werk kan doen. De Fransen traden niet in vereniging op. De meeste van onze andere landgenoten ( china en Rusland uitgezonderd) begonnen pas te vechten na hun officieel overlijden. In zekere zin is dit zelfs waar van Polen, dat van den beginne af zich bereid toonde er op los te trekken, doch vóór de strijd begon was opgeofferd doordat men misdadiglijk toeliet, dat de Duitse bezetting van het Rijnland plaats had.
Hoe gedragen wij ons? Wij wensen de oorlog niet als totalitairen te voeren, maar evenmin wensen wij in de oorlog te staan als misslukkelingen. Zullen wij genoeg durf en zin voor tucht hebben om de eersten te zijn onder de vrije volkeren, die zich tijdig ervan verzekeren, waarom het in deze oorlog gaat, daardoor ons verheffend tot een, op wetenschap gefundeerde nationale eenheid van permanent karakter, liever dan op boosheid, die spoedig verdwijnt ? De slaperige Amerikaanse burger van vandaag staat ver van zulk een zelftucht af : Engeland na vier oorlogsjaren iets minder. Toch leeft ook in ons een verlangen daarnaar. En sterk leeft in ons de traditie van een karwei liever zelf te doen dan te wachten tot anderen haar voor ons hebbben opgeknapt. En dit is nu eens een zwáre karwei, waarbij niemand ons kan vervangen. Indien wij niet onze handen ineen slaan, en groep zich aansluit bij groep, en indien wij niet onzelf inprenten waarom wij deze oorlog voeren, zullen wij wellicht hebben te wachten tot onze laatste snik vóórdat wij met man en macht aan het werk gaan.
Hier is dan de uitdaging, die het noodlot ons in het gezicht heeft geslingerd : Moeten wij zitten wachten tot het hellevuur onze stoep bereikt vóór wij wakker worden en ten oorlog trekken, onderling zodanig verenigd dat onze vrijwillige eenheid vergelijkbaar is met de gedwongen eenheid in een totalitairen staat ? Waarom zouden wij niet, offerbereid en met de wetenschap van ons doel voor ogen, allen gezamenlijk als een eenheid optrekken in plaats van in een vlaag van boosheid, waardoor men zo gemakkelijk ook met elkander in ruzie geraakt, de vijand aan te vallen ?
Alleen kennis van zaken, alleen de moeilijke, daarop gegronde zelfbeheersing kan ons behoeden voor de doodsstrijd der andere volkeren. Indien wij meenden, dat wij enkel in oorlog zijn omdat de Duitsers Polen binnentrokken of de Japanners ons aantastten in Pearl Harbour beroofden wij de grootste der menselijke tragedies van al haar betekenis.
Pearl Harbour is de laatste van een hele serie gebeurtenissen, die het bewijs leveren, dat het leven nog zin heeft. Wij zijn in oorlog geraakt in de eerste plaats doordat een ziekte onze beschaving bekroop met als gevolg al deze gebeurtenissen. Indien wij deze primaire waarheid voorbij zien, maken wij van de groote Shakespeareaanse tragedie, waarin wij leven, een schouwspel van vergissingen.
Wij zijn niet in oorlog om Polen of om Pearl Harbour, en Hitler is niet de oorzaak, dat wij strijden. Hitler is een gevolg, niet een oorzaak. De schuld van de oorlog op Hitler schuiven betekent onze tragedie om te werken tot een Broadway-klucht. Wij kunnen net zo goed de Hamlet opvoeren en dan op het eind de prins doen uitglijden over een pisangschil.
In kluchten en komedies hangt de knoop van de intrige van een toeval af. Als een man bij vergissing in een verkeerde kamer terecht komt, kunnen de gevolgen daarvan grappig zijn ; maar zij komen niet voort uit ’s mans karakter. Ze zijn even toevallig als de gevolgen van een struikeling over een los matje. In een treurspel echter gebeuren alle dingen oorzakelijk. Omdat een man een bepaald leven geleid heeft, zichzelf daardoor zekere gewoonten en hebbelijkheden heeft aangewend, gedraagt hij zich op een bepaalde manier. Het treurspel laat zien, dat hij zich niet van zijn verleden kan losmaken, dat er iets is als oorzaak en gevolg, dat het leven m.a.w. een betekenis heeft. Hamlet stierf – zoals Macbeth en King Lear en Antonius stierven – omdat het zaad van de dood in zijn karakter lag. Onze wereld is in levensgevaar om dezelfde reden. Onze beschaving gaat niet ten onder omdat ze over iets slijmerigs uitglijdt. Integendeel, dat slijmerige bevond zich daar, omdat onze beschaving was ziek geworden. De oorlog is een treurspel in de volle betekenis van het woord. De oorlog begon op onze wereld te woekeren, omdat de wereld zich op een bepaalde manier had gedragen en zich bepaalde gewoonten had aangewend. Wij hebben te maken met een treurspel van een karakter. Daarmee is niet gezegd, dat het einde slecht zal zijn. In geen enkel karakterstuk behoeft de held de dood te vinden.
Natuurlijk zijn wij in zekere zin in oorlog om Polen en Pearl Harbour. Maar als wij mochten denken, dat deze direkte verdediging van onze direkte belangen de wereklijke oorzaak zou zijn van de oorlog, zouden wij onze wereld niet genoeg met doorzicht begrijpen en derhalve óók niet in staat zijn tot de inspanning, die nodig is voor de vernietiging onzer vijanden en ter verkrijging van een overwinning, welke wij begrijpen dat ze de prijs waard moet zijn.
Men zegt, dat er op het ogenblik in Amerika 89 commissies zijn, studiegroepen enz., die gaan rapporteren over reconstructieproblemen voor na de oorlog. In Engeland zijn er zeker even zoveel. Dit is heel goed ; maar het is jammer dat er niet meer groepen de vraag bestuderen, wat de óózaak is van dee oorlog ; niet de vraag waarom wij vechten, of hoe mooi onze wereldplannen zijn ingeval wij overwinnen, maar hoe kwam het dat deze oorlog moest uitbreken. Het is altijd moeilijk, de toekomstige staatsvormen te voorspellen of er plannen voor te maken. Maar één van de middelen om op de toekomst invloed uit te oefenen in gunstige zin is zich duidelijk rekenschap te geven van vroegere misstappen en te pogen ze voor het vervolg te vermijden. Als wij de betekenis van deze oorlog doorzien zal dit ons niet alleen de strijd gemakkelijker maken, het zal er ook toe meewerken te maken, dat de strijd de moeite waard is.
Deze oorlog is het militaire gedeelte van een, over de gehele aarde zich voltrekkend verzet tegen onze beschaving. Dit verzet wordt mogelijk, omdat overal onze beschaving zich begon op te lossen. Dit verschijnsle en ook dat verzet gingen sinds lang aan de oorlog vooraf, en ze zullen ook daarna blijven bestaan, indien wij niet onze levenswijze van thans tot in de wortel vernielen onderwijl wij degenen bevechten, die de wapens tegen ons hebben opgenomen. Die twee taken zijn in werkelijkheid één taak, en het is zelfs de vraag, of wij er één van kunnen volbrengen los van de andere. Zelfs indien onze vijanden moe werden en hun wapens neerlegden, zouden wij toch enkel van een rustpoos zeker zijn. De oorlog moet opnieuw beginnen – moet altijd opnieuw beginnen totdat onze wereld dood is - indien we niet de oorzaken van onze mislukking vaststellen en die óórzaken vernietigen. Hiermee wil alleen maar gezegd zijn wat Raoul de Sales zei in The Making of Tomorrow : “Een bepaalde sfeer van leven ging voor altijd ten onder in 1914, en dat daarvoor in 1919 niets anders is in de plaats gekomen was niet duidelijk vóórdat Hitler kwam, die ons plotseling het vacuum deed beseffen, waarin wij toen 20 jaren hadden geleefd.”
Welnu, als wij enkel Hitler en zijn bondgenoten verslaan is dat vacuum er nog steeds, en in al zijn afschuwelijkheid. Als wij het niet vullen met iets goeds, zal het zonder twijfel worden gevuld met iets kwads ; en dan begint de cirkelgang opnieuw ; een volgende keer zullen wij, of wij dan het wapengeweld van het verzet tegen onze beschaving de baas blijven of niet, zo goed als zeker de beschaving zleve zien ondergaan.
Wat is een beschaving ? Zij is een samenstel van regels, waaraan de meeste mensen hechten, van beloften, waarmee de meeste mensen het eens zijn. Zij bestaat uit een menigte instellingen, uit bepaalde zeden en gewoonten, waarin de ervaring van eeuwen zich uitdrukt. Zij wortelt in een religieuze en humanistische cultuur, gegrond op zelftucht, en die aan het leven betekenis geeft. De mensheid stelt zelve deze tucht in en onderhoudt die om het goede, dat in de menselijke natuur is, aan te kweken en het slechte in toom te houden. Zodra zij haar eigen regels niet nakomt en handelt tegen haar gewoonten, en niet omgekeerd ze steeds veredelt in menselijken zin van de ene generatie op de andere, komt er rotting in de wortels van de beschaving.
Indien een beschaving zoals de onze ( die leert eerbied te hebben voor de individu) een lang leven wil hebben, kan zij vanzelf niet het monopolie worden van een elite. Zij moet zoveel als mogelijk het gemeenschappelijk ondernemen zijn van een heel volk. Het doel van onze samenleving is niet om aan de weinige sterken en eerzuchtigen een kans te geven op een leven in byzantijnse weelde, maar om een geheel gemenebest in staat te stellen een zo goed mogelijk gemeenschapsleven te verwezenlijken. Wj zijn ertoe verbonden te zorgen, dat onze cultuur de grootst mogelijke uitbreiding heeft, en dat de mensen, in zelfrespect en onafhankelijkheid levend , de middelen verkrijgen voor een behoorlijk bestaan..

Herbert Agar : ‘Keerpunt der Tijden’ H3 – De Betekenis van ons Streven – p39/45

Verzetsman Gerrit Kastein 1910-1943 'een communistisch intellectueel van een vreeswekkende koelbloedigheid' door Buck Goudriaan

2011-05-02T00:27:00.000-07:00

Na de Duitse inval in de Sovjet-Unie veranderde de toon van het communistische illegale blad De Waarheid. Voor 22 juni 1941 namen de medewerkers zowel het nationaal-socialisme als het Westers kapitalisme op de korrel, daarna riep De Waarheid de Nederlandse communisten op tot solidariteit met alle landgenoten die voor vrijheid ijverden: 'Ieder die het met de vrijheid van ons land oprecht meent, ieder die reikhalzend uitziet naar het uur van de bevrijding, ieder die mede wenst te helpen de nederlaag van nazi-Duitsland te verhaasten...Verenigt U!'
In die periode veranderde ook de houding van de illegale Communistische Partij Nederland ten aanzien van het koningshuis. Oranjegezind werd voortaan beschouwd als een positieve factor in de strijd tegen de nazi-bezetting. Dit kwam ook tot uiting in de inhoud van De Waarheid: de redevoeringen van koningin Wilhelmina werden in hun geheel afgedrukt en uitvoerig becommentarieerd.

p159-161 :

TWEEDE FRONT
Sinds de Duitse inval in Rusland op 22 juni 1941 had zich aan de verschillende oorlogsfronten het een en ander afgespeeld. Op 14 september waren de Duitsers Stalingrad binnengedrongen en op 22 november bereikten ze de buitenwijken van Moskou, waar een Russische tegenaanval hen tegenhield. Aan de andere kant van de wereld viel op 7 december Japan onverhoeds Pearl Harbour aan en hiermee de U.S.A. De volgende dag verklaarde de U.S.A. de oorlog aan Japan. Drie dagen later verklaarden Duitsland en Italie de oorlog aan de U.S.A.
Japan viel ook landen in Azie aan. Zo werd Nederlands-Indie aangevallen. Op 9 maart 1942 volgde de capitulatie.

Kastein was over het verloop van de oorlog nioet optimistisch. In zijn 'politiek testament'van 6 mei 1942 schreef hij:

Er bestaat wel veel vertrouwen en hoop maar weinig zekerheid op een engels offensief in het Westen. De communisten stelden daarom als doel, om door actie, stakingen, sabotage e.d.m. - eventueel aangevuld door partisanen-actie - in ieder geval in het Westen een zo groot mogelijk aantal troepen vast te houden en zoveel mogelijk van het Duitse materiaal te vernietigen.

Op 11 juni werd in een geallieerd communique, dat ook op Radio Oranje werd bekendgemaakt, het voornemen verkondigd 'om in 1942 een Tweede Front in Europa te doen ontstaan', d.w.z. een invasie in West-Europa. [...] Vanaf augustus 1942 kende De Waarheid de rubriek 'Berichten van het ondergrondse tweede front, Nederlandse sector', om aan te geven dat dit tweede front zich tot Nederland uitstrekte. Hierin werd gerapporteerd over militaire sabotages, als die van het M.C. en de N.V.M. [de communisten streefden in die tijd wereldrevolutie na; zie Comintern]
Op 23 oktober zetten de Engelsen o.l.v. de Engelse Luitenant-generaal Montgomery bij El-Alamein in Noord-Afrika hun tegenoffensief in . Op 4 november leidde dit tot een nederlaag van de Dutise veldheer Rommel, de commandant van het Afrika-Korps. 'Dat was prachtig nieuws, zowel de berichten uit Afrika als uit Rusland', schrijft Smedts, die dit in de gevangenis vernam. Veel mensen zagen deze nederlaag als een keerpunt in de oorlog en hierdoor groeide de hoop op een snelle ineenstorting van het Duitse Rijk.

De Duitsers lieten zien nog steeds de bezettende macht te zijn. Naast de voortgaande deportaties van Nederlandse joden werd in maart 1942 de Arbeidsinzet (Arbeitseinsatz)ingevoerd om het tekort aan geschoolde arbeidskrachten in Duitsland te verkleinen. Op 23 maart was hiertoe artikel 1 in de verordening no.42/1941 gewijzigd in :

Ingezetenen van het bezette Nederlandse gebied kunnen door het Gewestelijke Arbeidsbureau worden verplicht voor een bepaalden tijd op een van hun aangewezen plaats diensten te verrichten.

Vanaf mei tot aan oktober 1942 werden in de opeenvolgende Holland- of Sauckel-Aktionen(genoemd naar de Generalbevollmachtiger fur den Arbeitseinsatz F.Sauckel) zo'n 70.000 arbeiders opgeroepen, van wie de overgrote meerderheid naar Duitsland gezonden werd. In het najaar werd zo'n 60.000 man opgeroepen. Slechts 42% van hen gaf aan de oproep gehoor. In De Waarheid van 10 mei 1942 had de C.P.N. al opgeroepen tot verzet:

Wij herhalen hierbij onze parolen: Onder geen voorwaarden zich bij de arbeidsbeurzen aanmelden. Onder geen voorwaarden zich naar Duitsland laten sturen. Indien in de bedrijven arbeiders opgeroepen worden, met de werkstaking antwoorden. Indien men een oproeping voor Duitsland ontvangt, het huis verlaten en een ander onderdak zoeken. Indien gepoogd wordt met politiegeweld arbeiders naar Duitsland te deporteren, dit met alle middelen tegengaan.

Binnen de C.P.N. heerste tegelijkertijd een zekere moedeloosheid. Aan het begin van 1942 verwachtte de partij nog dat dit jaar het laatste oorlogsjaar zou worden en deze hoop werd versterkt door de verwachtingen over het tweede front. Maar het liep anders voor de partij: zij had te maken gehad met een groot aantal arrestaties. Daarnaast constateerde De Waarheid in september dat er 'onder het volk van de bezette landen [...] een steeds groter wordende onzekerheid en pessimisme inzake het tweede front' heersten. Dieppe was het Tweede Front. Dacht men. Toen de Engelse radio op woensdag 19 augustus 1942, 's ochtends om 9 uur, berichtte wat op de Franse kust gaande was, sloeg een golf van opwinding door het land. Ook de Amsterdamse effectenbeurs ontkwam niet aan het dolle enthousiasme en de koersen volgden de stemming van de beurshandelaren. De NSB-ers onder hen deelden uiteraard niet in de feestvreugde en stonden bedrukt aan de kant. Al een half uur na opening berichtte de BBC dat er geen sprake was van dé invasie maar slechts van een raid. De beurs reageerde opnieuw alert, ditmaal met een prompte koersdaling.
Dat tweede front kwam in feite eerst in Italie tot stand, met de geallieerde landing op Sicilie, een jaar later, op 9 juli 1943.

Het 'Tweede Front' beschreven in het door de RAF boven Nederland gedropte blad 'De Vliegende Hollander' het nummer d.d 5 juni 1943.

Verandering van de plannen voor het gewenste tweede front in Europa in 1943 in de 'Brief van de Eerste Minister aan Secretary of State for War en C.I.G.S.' van 15 april 1943.
Uit : Churchill's Memoires - 'De keer der fortuin' -

De N.S.B. vierde eind 1942 haar elfjarig bestaan. Op zondag 13 december maakte Seyss-Inquart in Amsterdam tijdens deze viering bekend:

En als [...] grondslag heeft de Fuhrer uitdrukkelijk erkend, dat de N.S.B., de nationaal-socialistische beweging der Nederlanden, de draagster dezer politieke ontwikkeling is, en dit zou ik met allen nadruk uitdrukkelijk willen verklaren, dat Mussert als leider der N.S.B. de leider van het Nederlandse volk is.

Het Bureau voor Bijzondere Aangelegenheden van de N.S.B. hield in deze tijd een kleine enquete onder de bevolking en rapporteerde: 'De enige conclusie die door een aantal mensen werd getrokken, was deze: dat zeer spoedig de algemene dienstplicht zou worden ingevoerd en dat Nederlandse soldaten zouden worden ingezet in de strijd aan het Oostfront'. Veel bijval kreeg Mussert niet.
--------------------------

Minder bekend :
TWEEDE FRONT : op 4 december 1941 lekt het 'Victory Plan' uit. Het is een plan om met een grote geallieerde troepenmacht een invasie uit te voeren op het Europese vaste land. Het roept verontwaardiging op aan de zijde van de Duitsers en Italianen omdat de VS immers tot dat moment nog officieel vasthouden aan de status van neutraliteit.

Le Soir za 6 - zon 7 dec. 1941

-4 December 1941 : Daags voor de aanval op Pearl Harbour ; het Amerikaanse invasie-plan 'The Victory Plan' lekt uit. Het plan werd ontwikkeld door een Amerikaanse officier in opdracht van Gen. Marshall , omdat het steeds waarschijnlijker werd dat de VS bij de oorlog in Europa betrokken zou raken. Deze officier - Majoor Albert Wedemeyer- had kort voor de oorlog aan de Duitse Kriegs Akademie gestudeerd , zodoende was majoor Wedemeyer opgeleid in de moderne - gemechaniseerde, beweeglijke - oorlogsvoering en bekend met het Duitse concept van de 'Blitzkrieg'. Hij berekent dat de geallieerden in 1943 een invasie op het vasteland van Europa moeten uitvoeren om de Duitsers zo effectief mogelijk te bestrijden en de oorlog zo snel mogelijk te beeindigen. Maar de Amerikanen ontmoeten tegenstand ; het zal blijken dat een snelle invasie op het Europese vasteland voor onbepaalde termijn moet worden uitgesteld. Lees het hoofdstuk over 'The Victory Plan' .
Zie ook onderstaande passages :

"Our plans must proceed upon the assumption that the resistance of the German Army and Air force will continue at it's present level (...)
We have, therefore, to prepare for the liberation of the captive countries of Western and Southern Europe by the landing at suitable points, successively or simultaneously, of British and American armies strong enough to enable the conquered population to revolt..."
W.Churchill 'Secret Session Speeches' -The Fall of Singapore, 23 April 1942 - p73

Het idee van een tweede front gekoppeld aan verzetsgroepen die achter het front sabotageacties uitvoeren. In 'Armour against Fate' beschrijft Michael Occleshaw een dergelijk plan. Voor het eerst bedacht door de cdt. Zopff van het Franse 'Deuxième Bureau' , in 1915.

Arthur Seyss-Inquart -het leven van een Duits onderkoning in Nederland- H.J. Neuman

2011-04-24T23:25:00.000-07:00

De chronologie van de 'Arbeitseinsatz' ten tijde van de Duitse bezetting wordt door de auteur besproken in hoofdstuk 14. Hier volgt een samenvatting.

14. 'De Nederlanders moeten mij mijn taak niet zo moeilijk maken'

p253
In zijn eerste rapport aan Hitler noemde Seyss het al zijn 'opgave' Nederland economisch zo nauw mogelijk aan Duitsland te lieeren.
In de praktijk betekende dat aanvankelijk alleen dat de Nederlandse produktie, voor zover ze niet nodig was voor het dekken van strikte Nederlandse behoeften, dienstbaar werd gemaakt aan de Duitse oorlogsvoering. In de uitlatingen van Seyss komt telkens de verzuchting voor dat de politieke beïnvloeding, die hij zich eveneens tot taak gesteld zag, leed onder materieele schaarste. De Nederlanders zouden telkens kunnen zeggen dat het onder het oude regime beter ging. Vandaar dat we hem van tijd tot tijd voorzichtig zullen zien remmen, als men in Berlijn rondllopt met plannen het 'binden'van de Nederlandse economie te doen ontaarden in regelrechte plundering. Grote zorgen verschaft hem ook de gedwongen tewerkstelling in Duitsland, die geleidelijk het karakter krijgt van een massale slavenhandel. Maar wanneer de druk op hem wordt opgevoerd, toont hij zich ook op dit terrein 'ein treuer Diener seines Herren'. [...]
Al veel eerder, 24 november 1940, was de corporatieve organisatie van het bedrijfsleven afgekondigd.
p254
Vier dagen later volgde de instelling van 37 Gewestelijke Arbeidsbureaus. Vlak na de Februaristaking kregen de arbeidsbureaus de bevoegdheid Nederlanders te verplichten tot dienstverrichting 'binnen het Nederlandse gebied'. [...]
p255
Eind januari [29 jan.1942] kreeg Seyss een brief van de 'Hauptabteilungsleiter fur den Arbeitseinsatz im Amt Vierjahresplan', Mansfeld. Daarin werd gevraagd om de werving van vrijwillige arbeidskrachten voor Duitsland. Nog steeds wilde men de uiterlijke schijn van de vrijwilligheid handhaven, maar wel wees Mansfeld erop dat succes alleen te bereiken was als de maatregelen ter ondersteuning van de werving 'mit allem Nachdruck' werden genomen. Hij stelde verscheidene dwangmiddelen voor, waaronder gedeeltelijke intrekking van levensmiddelenkaarten van onwilligen. Hieruit bleek al hoe urgent het probleem van de mankracht in de Duitse industrie was geworden, nu er op vele fronten tegelijk moest worden gevochten. Op 21 maart 1942 werd Gauleiter Sauckel benoemd tot 'algemeen gevolmachtigde voor de arbeidsinzet voor Duitsland en de bezette gebieden', dat wil zeggen tot opperslavenhandelaar van het Derde Rijk.
p256
Twee dagen later reeds schrapte Seyss uit zijn verordening van 28 februari 1941 inzake de verplichte dienstverrichting de woorden 'binnen het Nederlandse gebied'. En op 2 april werd de arbeidsdienstplicht afgekondigd voor studenten, onderwijzers en ambtenaren.[...]
p257
De metaalverordening van de Rijkscommissaris van 21 juli 1942, nr.79, schiep de verplichting metalen voorwerpen aan te geven en de bevoegdheid voor Seyss deze 'ten gunste van het Rijk der Nederlanden(sic)'te confiskeren. Tot deze metalen voorwerpen behoorden ook de kerkklokken. Waaruit de volksmond concludeerde: 'Klokken uit de toren, oorlog verloren'. En dat Seyss aanstalten maakte ook gevolg te geven aan de eisen die Berlijn hem stelde op het gebied van de 'arbeidsinzet', bleek uit de opdracht die het hoofd van de Rijksinspectie Bevolkingsregisters verstrekte aan alle brugemeesters hem opgave te doen van de mannelijke inwoners uit de jaarklassen 1918-1922. Een week of wat later kreeg de 'algemeen gevolmachtigde voor de arbeidsinzet in Nederland'bericht dat de tewerkstelling van arbeiders in Duitsland moest worden versneld. Eerst bedroeg de eis 100.000 man gedurende het tijdvak 1 september 1942 - 30 april 1943. Maar het gebrek aan arbeidkrachten was zo nijpend, dat het tempo moest worden opgevoerd. Voor beide maanden november en december 1942 rekende Berlijn op telkens 25.000 man, voor de tijd van 1 januari 1943 tot 30 april 1943 op in totaal 100.000 man.
Maar het liep met de 'arbeidsinzet'in Nederland verre van gemakkelijk. De Befehlshaber der Sicherhitspolizei in Nederland stuurde 1 januari 1943 aan zijn hoofdkantoor in Berlijn, het Reichssicherheitshauptamt, een brief, waarin werd vastgesteld dat de actie van het Hoofd van de Rijksinspectie Bevolkingsregisters van 23 september 'restlos gescheitert'was. Een paar dagen later werd de opgave van mannelijke arbeidkrachten door burgemeesters zelfs formeel stopgezet door een telegram, dat de secretaris-generaal van Binnenlandse Zaken, Frederiks, 5 januari aan alle burgemeesters verstuurde. Aan de instructie van het hoofd van de Rijksinspectie, seinde hij, 'ware tot nader order geen uitvoering te geven'.
p258
De commissarissen-generaal Schmidt en Wimmer stelde hij pas achteraf op de hoogte. Aan Duitse zijde stak uiteraard een storm op. Frederiks had echter krachtige argumenten bij de hand. Mussert en Seyss hadden in enkele redevoeringen gezinspeeld op een militaire deelneming van Nederland aan Hitlers oorlog. Bovendien liep het gerucht dat de studenten in duitsland zouden worden tewerkgesteld. Uitvoering van de opdracht zou een kolossale onrust in het land veroorzaken. Dat zei hij ook tegen Wimmer, toen deze hem 7 januari in een gesprek meedeelde dat aan Duitse kant 'de golven hoog opgestuwd' waren. De commissaris -generaal erkende dat sommige duitse autoriteiten voedsel hadden gegeven aan de vrees dat militaire dienst het doel was van de registratie van de jaarklassen. Het was hem bekend dat bijvoorbeeld in Keulen een groot aantal Nederlanders opruimingswerkzaamheden had moeten verrichten in uniform. De hele affaire was hem niet sympathiek, maar er was geen andere methode om tot het gevraagde aantal werkkrachten te komen. Eerst probeerde hij het met overreding. De 'Fuhrer' had hem verzekerd dat althans voor het jaar 1943 vreemdelingen niet tot de krijgsdienst zouden worden verplicht en dat kon men toch de commissarissen der provincien en de burgemeesters meedelen? Toen Frederiks weigerachtig bleef, dreigde Wimmer met een verordening waarin de doodstraf zou worden gesteld op het niet verstrekken van gegevens. Tenslotte ging hij accoord met een voorstel van dr. Stuler , de Duitse 'Referent' op het departement van Binnenlandse Zaken. De Rijksinspectie zou wordne verplicht de gewestelijke arbeidsbureaus of een door de Rijkscommissais aangewezen instantie alle verlangde inlichtingen te verstrekken. Frederiks werd uit naam van de Rijkscommissaris gevraagd de namen over te leggen van de burgemeesters die tegenover hem of tegenover de commissaris van hun provincie met ontslag hadden gedreigd. De secretaris-generaal heeft dit geweigerd.
Hitlers decreet van 13 januari 1943 over de totale oorlog en de algemene 'Arbeitseinsatz'voorspelde ook voor Nederland niet veel goeds. Men kon een verdere verhoging van de reeds vastgestelde contingenten verwachten. De vraag was slechts hoe een massale deportatie van Nederlandse arbeiders technisch moest worden uitgevoerd.
p259
De aanslagen op Seyffardt en Reydon bepaalden nog helemaal het klimaat in Nederland toen Himmler zaterdagmiddag 13 februari een bespreking had met Hitler in diens hoofdkwartier in Oost-Pruisen, de 'Wolfsschanze'. Hij heeft er zelf aantekening van gehouden: 'Ich trug dem fuhrer meinen Gedanken vor, dass man aus den Niederlanden 300.000 Landeseinwohner als Kriegsgefangene nach deutschalnd zum Arbeitseinsatz abschieben konne. Der fuhrer fand das notwendig und richtig und beauftragte mich, sofort mit dem Reichskommissar Verbinding aufzunehmen'.

Selectie uit het Pericopenboek : - Epistels en Evangelien volgens het Romeins Missaal, 1953-

2011-03-30T06:15:00.000-07:00

Pericopenboek
^betekenis
- Epistels en Evangelien volgens het Romeins Missaal, 1953-

Inleiding van het Pericopenboek :

Inleiding VII

Inleiding VIII-IX

Inleiding X-XI

Pericopen voor 4 december :

4 december H. Barbara Commune Virginum zie p394 ; H.Petrus Chrysologus p389

Commune Virginum p394-395

Commune doctorum p388-389

p390-391

Pericopen voor 7 december :

Pericopen voor 7 december ; H. Ambrosius - zie p389 ; vigilie O.L. Vrouw Onbevlekt ontvangen p351 en p395

p350-351

Pericopen voor 10 en 11 december :

Pericopen voor 10 en 11 december ; H. Melchiades ; H. Damasus - zie p372 -

Commune Summorum Pontificum p372-373

Pericopen voor 8 september :

p334-335 8 september Maria Geboorte en H. Hadrianus zie p376-377

'Commune unius Martyris III' p376-377

7 maart p257

Pericopen van 15 augustus

St. Petrus' stoel in Antiochië

Epistel voor 22 febr.

Epistel 22 febr. vervolg

H.Evangelie voor 22 febr.

Uit: C.G. Jung's 'Synchroniciteit'

2011-03-09T11:32:00.001-08:00

'synchroniciteit' - een beginsel van acausale verbondenheid- Carl Gustav Jung

Het door C.G. Jung geïntroduceerde begrip 'synchroniciteit' ligt in het verlengde van het voorbeeld dat ik in mijn blogartikel heb aangehaald uit Bergier&Pauwels''De Dageraad der Magiërs'. 'Synchroniciteit' gaat over de 'toevallige' gelijktijdigheid. De samenval van gebeurtenissen zonder dat een oorzakelijk verband aantoonbaar is.
Hergé bouwde een aantal malen de 'synchroniciteit' in een Kuifjeavontuur in.
Een goed voorbeeld van 'synchroniciteit' treffen we aan op pagina 1 van 'Cokes in Voorraad'.

'Synchroniciteit'- inleiding -

p45
...De schrijver Wilhelm von Scholz heeft een reeks gevallen verzameld die laten zien op wat voor zeldzame manieren verloren of gestolen voorwerpen weer bij hun eigenaar terugkeren. Hij vermeldt onder andere het geval van een moeder die van haar vierjarig zoontje in het Zwarte Woud een foto maakte. Ze liet de film in Straatsburg ontwikkelen. Wegens het uitbreken van de oorlog (1914) kon ze de film niet meer afhalen. Ze beschouwde hem als verloren. In 1916 kocht ze in Frankfurt am Main weer een film, om een opname te maken van haar inmiddels geboren dochtertje. Bij het ontwikkelen bleek de film dubbel belicht te zijn: de tweede belichting was de opname die ze in 1914 van haar zoontje had gemaakt! De oude, niet ontwikkelde film was op wat voor manier ook tussen nieuwe films beland en weer in de handel gekomen. De schrijver komt tot de begrijpelijke conclusie dat alle tekenen op een 'aantrekkingskracht van de betrokkene'wezen. hij vermoedt dat het gebeuren gearrangeerd is, alsof het een droom van een 'onkenbaar groter en omvattender bewustzijn' was.
Van psychologische zijde is het probleem van het toeval behandeld door Herbert Silberer. Hij toont aan dat kennelijk zinvolle coïncidenties deels onbewuste arrangementen, deels onbewuste willekeurige interpretaties zijn. Hij neemt noch parapsychische verschijnselen, noch synchroniciteit in aanmerking [...]

Het beslissende bewijs voor het bestaan van een acausale verbondenheid van gebeurtenissen is pas de laatste tijd, hoofdzakelijk door de proeven van Rhine , op voldoende wetenschappelijke wijze aangevoerd, zij het zonder dat de schrijvers in kwestie de vérstrekkende conclusies die uit hun resultaten zouden moeten worden getrokken, hebben beseft.
Er is tot op heden [1952] geen enkel kritisch argument tegen deze proeven aangevoerd dat niet kon worden weerlegd. De proef bestaat in principe hieruit dat door een proefleider een serie genummerde, van eenvoudige geometrische motieven voorziene kaarten één voor één wordt getrokken. Tegelijk wordt aan een proefpersoon, die in de ruimte is afgezonderd van de proefleider, de opdracht gegeven de betreffende motieven te benoemen. [...] De proefpersoon, die de kans niet kreeg om de kaarten te zien, moest de motieven op de getrokken kaarten zo goed mogelijk benoemen. Veel proeven verliepen natuurlijk negatief, wanneer het resultaat niet hoger was dan de waarschijnlijkheid van vijf toevallige treffers. Een aantal resultaten lag echter duidelijk boven de waarschijnlijkheid. Dat was bij bepaalde proefpersonen het geval. [...]
Na de eerste reeksen proeven werd in één geval de ruimtelijke afstand tussen de proefleider en de proefpersoon vergroot tot 350 kilometer. Het gemiddlede resultaat van talrijke proeven bedroeg hier 10,1 treffers op 25 kaarten. [...] De omstandigheid dat de afstand in principe geen effect heeft bewijst dat het niet om een verschijnsle kan gaan waar kracht of energie aan te pas komt, want dan zou het overbruggen van de afstand en het zich uitbreiden van deruimte een vermindering van de werking moeten veroorzaken, dus zou het niet moeilijk moeten zijn om vast te stellen dat het aantal treffers evenredig met het kwadraat van de afstand afneemt. Aangezien dat kennelijk niet het geval is blijft er niets anders over dan aan te nemen dat de afstand psychisch variabel blijkt te zijn, of zich in bepaalde gevallen door een psychische toestand tot nul laat terugbrengen.

Nog merkwaardiger is dat ook de tijd in principe geen verbod in de weg legt; zo laat het lezen van een in de toekomst te trekken reeks kaarten een aantal treffers zien dat louter kans te boven gaat. De waarschijnlijkheid van Rhine's resultaten met het tijdexperiment bedraagt 1 : 400.000, wat een aanzienlijke kans op het bestaan van een niet van de tijd afhankelijke factor betekent. Het resultaat van de tijdproeven wijst op een psychische betrekkelijkheid van de tijd wanneer het om waarneming van verschijnselen gaat die nog helemaal niet zijn opgetreden. In dergelijke gevallen lijkt de factor tijd uitgeschakeld te zijn, en wel door de psychische functie, of beter: door een psychische toestand, die ook de factor ruimte teniet kan doen.
[...] Zoals gezgd is het met onze huidige middelen onmogelijk de buitenzintuigelijke waarneming, dat wil zeggen zinvolle coïncidentie, als een energieverschijnsel te verklaren. Daarmee valt ook de causale verklaring af, want 'werking' kan niet anders worden begrepen dan als energieverschijnsel. Het kan hier derhalve niet om oorzaak en gevolg gaan, maar om een samenvallen in de tijd, een soort gelijktijdigheid. vanwege het kenmerk van gelijktijdigheid heb ik de uitdrukking synchroniciteit gekozen, om daarmee een hypothetische verklaringsfactor aan te duiden die als gelijkwaardig tegenover de causaliteit staat.
In mijn artikel 'Der Geist der Psychologie'(Eranos-Jahrbuch 1946, p485v) heb ik synchoniciteit voorgesteld als een psychisch bepaalde relativiteit van tijd en ruimte. Bij de proeven van Rhine gedragen ruimte en tijd zich tegenover de psyche in zekere zin 'elastisch', omdat ze blijkbaar naar believen gereduceerd kunnen worden.
Bij de ruimte-proefopstelling wordt de ruimte, en bij die voor de tijd wordt de tijd in zekere zin nagenoeg tot nul gereduceerd, dat wil zeggen dat het lijkt alsof ruimte en tijd in verband staan met psychische voorwaarden, alsof ze op zichzelf beschouwd helemaal niet bestaan, en door het bewustzijn worden 'ingesteld'. p45-50

Ruimte en tijd zijn in de oorspronkelijke kijk ( dat wil zeggen bij primitieve volkeren) een hoogst twijfelachtige aangelegenheid. Het zijn pas in de loop van de geestelijke ontwikkeling 'vaste'begrippen geworden, en wel door de invoering van het meten. Op zich bestaan ruimte en tijd uit niets. als verzelfstandigde begrippen komen ze voort uit de onderscheidende werkzaamheid van het bewustzijn en vormen ze voor de beschrijving van het gedrag van bewegende lichamen onmisbare coördinaten. Ze zijn derhalve in wezen van psychische oorsprong, hetgeen vast de reden is die Kant ertoe heeft bewogen ze als categorieën a priori op te vatten. als ruimte en tijd echter schijnbare eigenschappen van bewegende lichamen zijn die noodzakelijk worden voortgebracht door het waarnemende verstand, dan is hun relatief-zijn aan psychische voorwaarden in elk geval geen wonder meer, maar ligt dit binnen de grenzen van het mogelijke. Deze mogelijkheid doet zich nu voor wanneer de psyche géén lichamen buiten zich, maar zichzelf waarneemt. [ vervolgens verwijst Jung hier naar de kaartenproeven van Rhine] Ik wil er hier nu alleen even op wijzen dat het de beslissende factoren van het onbewuste zijn, de zogenaamde archetypen, die de structuur van het collectieve onbewuste bepalen. Dat laatste stelt een bij alle mensen identieke 'psyche' voor, die in tegenstelling tot het ons bekende psychische nooit aan de dag treedt en die ik daarom als 'psychoïde' aanduid. De archetypen zijn vormfactoren die onbewuste psychische processen regelen: het zijn 'patterns of behaviour' [gedragspatronen,vert.]. Tegelijk hebben de archetypen een 'specifieke lading', ze ontplooien numineuze werkingen, die zich als affecten uiten. Het affect bewerkstelligt een gedeeltelijk abaissement du niveau mental[ een gedeeltelijke verlaging van het bewustzijnsniveau, vert.], omdat het een bepaalde inhoud wel tot een bovennormaal niveau van helderheid verheft, maar tevens aan de andere mogelijke bewustzijnsinhouden zoveel energie onttrekt, dat ze vager dan wel onbewust worden. Ten gevolge van de bewustzijnsbeperkende uitwerking van het affect ontstaat een in duur daarmee overeenkomende afname van de oriëntatie, die op haar beurt het onbewuste een gunstige gelegenheid biedt om in de leeg achter gelaten ruimte binnen te dringen. Het komt derhalve regelmatig voor dat er met het affect onverwachte, anders geremde of onbewuste inhouden doorbreken en uitdrukking zoeken. Dergelijke inhouden zijn niet zelden van inferieure of primitieve aard, en verraden daarmee hun oorsprong in de archetypen. Zoals ik verderop nog zal illustreren lijken er met de archetypen onder zeker omstandigheden gelijktijdigheids-, dat wil zeggen synchroniciteitsverschijnselen verbonden te zijn. Dat is de reden waarom ik de archetypen hier noem. p50-51

'De Duizend Dagen' -Nieuwe wegen- Arthur M. Schlesinger Jr.

2011-03-08T08:44:00.000-08:00

2 De stand van zaken bij de nationale defensie

De politiek om de mogelijkheden af te tasten zou in elk geval alleen maar nut hebben, meende Kennedy, zolang de VS in staat bleven om onwrikbaar aan hun positie vast te houden. Dit betekende dat er een militair apparaat moest bestaan dat sterk genoeg was om de sowjet-Unie te weerhouden van agressie. Het volgende probleem gold dus de conditie van de amerikaanse defensie en de doelstellingen van de Amerikaanse strategie. De regering kon ook in dit opzicht profiteren van de discussie in de oppositiejaren. Robert McNamara was, als nieuwe minister van defensie, erfgenaam van een verzameling doctrines die vorm gekregen hadden aan het einde van de jaren veertig onder Truman, en gedurende de vijftiger jaren aan kracht en helderheid gewonnen hadden in een reeks debatten zowel binnen als buiten de regering Eisenhower.
In de jaren dat de Verenigde Staten kernmonopolie bezaten, had het probleem van de Amerikaanse strategie aanvankelijk niet bijzonder gecompliceerd geleken. De atoombom en de Strategic Air Command garandeerden de militaire suprematie, zo werd verondersteld. De rest van het militaire apparaat deed niet veel ter zake, zolang het voldoende op peil gehouden werd. Vanwege deze overtuiging was de defensiebegroting aan het einde van de jaren veertig terug gebracht tot dertien miljard dollar. In het begin van de jaren vijftig bezat het leger slechts ongeveer tien divisies, waarvan er maar een paar op volledige sterkte waren.
Maar toen de Sowjet-Unie eenmaal haar eerste kernexplosie tot stand had gebracht, in 1949, werden de VS geconfronteerd met een wereld waarin de tegenstander eveneens beschikte over de vreselijke nieuwe wapens. Deze gebeurtenis verhaastte de strategische heroriëntatie, waarmee onder Trumans regering al begonnen was. Onder leiding van Paul Nitze, die toen aan het hoofd stond van de afdeling politieke planning op buitenlandse zaken, resulteerde dit proces in 1950 in een rapport van de Nationale Veiligheidsraad, dat sindsdien bekend stond als NSC 68. Dit rapport voorspelde dat de Sowjet-Unie omstreeks 1954 in staat zou zijn een kernaanval te doen op de Verenigde Staten, dat de Amerikaanse kernmacht hierdoor voldoende geneutraliseerd was om de communisten de vrije teugel te laten voor allerlei vormen van agressie, en dat de VS, om niet-nucleaire vormen van agressie af te schrikken, niet alleen moesten voortbouwen aan de atoommacht, maar ook de capaciteit om niet-nucleaire oorlogen te voeren sterk moesten uitbreiden.
Gedurende dezelfde winter van 1949-1950 had een aantal leden van de staf van Harvard en het Massachusetts Institute of Technology regelmatig zondagmorgen-bijeenkomsten zelfstandig over deze kwesties van gedachten gewisseld. De bijeenkomsten waren het initiatief van twee wetenschappelijke onderzoekers van het MIT, Jerold R. Zacharias en Jerome B. Wiesner, die sinds de tweede wereldoorlog betrokken waren geweest bij problemen van de bewapening. Elf jaar later bleken deze discussies meer dan alleen maar academisch tijdverdrijf te zijn geweest, want van de deelnemers was Wiesner nu wetenschappeljk adviseur van president Kennedy, McGeorge Bundy speciaal adviseur voor nationale veiligheid en Carl Kaysen Bundy’s naaste medewerker voor militaire en strategische zaken. Ook Kenneth Galbraith, Seymour Harris en ik hadden deel uitgemaakt van de groep, al was dit van minder belang voor het defensiebeleid van Kennedy’s regering.
Het was een fascinerende ervaring geweest voor de niet-exacten onder ons, even leerzaam als onheilspellend. Onze bijeenkomsten resulteerden in een verklaring die op 1 mei 1950 werd afgedrukt in de New York Times. ‘Wij zijn van mening’ aldus de achttien ondertekenaars, ‘dat onze huidige strategische positie is gebaseerd op een misplaatst vertrouwen in atoomwapens en strategische bombardementen.’ Deze strategie, vervolgde de verklaring, verzekerde de VS niet van een doeltreffende afweer tegen beperkte agressie, behalve de volkomen onevenredige afweer door een kernoorlog; dit betekende een uitnodiging aan Moskou om de wapens te gebruiken van ‘guerrilla-oorlog en interne revolte in marginale gebieden, in het vertrouwen dat dergelijke lokale acties alleen maar lokale risico’s met zich meebrengen.’ Daar kwam bij dat het zich blijven verlaten op de bom internationaal de indruk wekte dat de Amerikaanse strategie gebaseerd was op ‘het principe van massale vernietiging van het mensdom,’een denkbeeld dat zou kunnen leiden tot een valse voorstelling van de Amerikaanse drijfveren en wrok tegen Amerika’s macht. En voor zover de Verenigde Staten zich verlieten op de bom, zou een accoord ter beperking van het gebruik van kernwapens in feite neerkomen op eenzijdige ontwapening.
Pas als we onze strategie bevrijdden van haar nucleaire kluisters konden we aandringen op internationale beperkende afspraken. In plaats van het alles-of-niets principe van de nucleaire strategie pleitten de ondertekenaars voor het versterken van de grondtroepen, het taktische luchtwapen, het luchttransport en verscheidene gespecialiseerde onderdelen van de strijdkrachten.. ‘De Verenigde Staten, ‘aldus besloot de verklaring,‘ kunnen zich moeilijk tevreden stellen met een strategie (…) die ons land zou veroordelen tot de vreselijke keus tussen mondiale vernietiging enerzijds en een volslagen militaire nederlaag anderzijds.’
Ons gelijk werd pijnlijk duidelijk toen enkele weken later de Koreaanse oorlog uitbrak. Het leek bijna of de Sowjetleiders tot dezelfde conclusie waren gekomen als de opstellers van NSC 68 en de Harvard-MIT groep. Het is heel wel mogelijk dat onzeevenredige defensie het Kremlin ervan overtuigde dat het kon riskeren de agressie van een van zijn vazallen toe te staan of te stimuleren in een gebied als Korea, waar de aanval te ernstig zou zijn voor de conventionele strijdkrachten van de VS, en niet ernstig genoeg voor een kernoorlog. Deze redenering hield alleen geen rekening met Harry S. Truman. Onder Trumans leiding bleken de VS tegen de situatie opgewassen; zij vochten een beperkte oorlog in Korea en gingen het Westen voor in een grote nieuwe opbouw van militaire kracht.

Het einde van de Koreaanse oorlog leidde tot een nieuwe vlaag van heroriëntatie – ditmaal door een regering die de overtuiging was toegedaan dat economische kracht de basis vormde van militaire kracht, en dat de basis van economische kracht werd gevormd door een sluitende begroting. ‘De Russen,’zei Eisenhower eens, ‘streven meer naar een failliet Amerika dan naar een Amerika dat op het slagveld verslagen is.’ Onder een minister van financiën als George Humphrey, die deze stelling ijverig toepaste, moest er worden geschrpt in de defensiebegroting. Omdat paraatheid voor een conventionele oorlog duurder was dan kernwapens en als er moest worden gekozen, minder bijdroeg tot de nationale veiligheid, viel de regering Eisenhower terug op de stellng van Trumans regering in de zorgeloze dagen van het Amerikaanse nucleaire monopolie en belsoot opnieuw overwegend te vertrouwen op kernwapens. ‘We kunnen ons geen beperkte oorlog veroorloven,’ zei minister van defensie Charles Wilson. ‘We kunnen ons alleen veroorloven een grote oorlog te voeren en als er een oorlog komt zal het een grote zijn.’ De luchtmacht ondersteunde deze stelling, had haar in feite zelf ontwikkeld, en door de uitgebreide industrie in tal van staten, die afhankelijk was van projecten van de luchtmacht, had dit departement de meeste invloed op het congres. Zelfs de marine die beheerst werd door de figuur van admiraal Arthur Radford, de nieuwe voorzitter van het Comité van chefs van staven, gaf zijn geloof in beperkte oorlogvoering op voor een belangrijke rol in een eventuele kernoorlog.
John Foster Dulles vatte de nieuwe politiek samen toen hij de doctrine van de massale vergelding lanceerde. Hij verklaarde dat de VS de ‘traditionele’politiek van , rechtstreeks, lokale tegenstand in geval van agressie’ had verlaten en in de toekomst hoofdzakelijk zouden vertrouwen op een ‘enorm vermogen tot onmiddellijke vergelding met middelen en op plaatsen die wij zelf zullen kiezen.’ Dit scheen te betekenen dat de VS van plan waren, lokale agressie niet met beperkte oorlogen te bestrijden, maar met een kernoffensief tegen Rusland en China.
'We hebben een nieuw principe ontwikkeld,' jubelde vice-president Nixon. 'Liever dan dat we ons door talloze communistische speldeprikken kapot laten maken, door talloze kleine oorlogen over de gehele wereld, zullen we ons in de toekomst verlaten op massale, mobiele vergeldingsmiddelen.' In 1961 zei Franz Joseph Strauss, de Westduitse minister van defensie, tegen enkele ambtenaren van Kennedy's regering, dat Radford hem verzekerd had dat de VS onmiddellijk zouden reageren met een totale kernoorlog tegen het communistische blok als één communistische soldaat de grens met het Westen overschreed. We kunnen moeilijk nagaan in hoeverre deze interessante gedachte de Russische troepen ervan weerhouden heeft de grens over te trekken. Het is nogal onaannemelijk dat zelfs de meest optimistische communisten omstreeks 1954 een invasie van West-Europa voor erg waarschijnlijk hielden. Maar hoe het ook zij, als de communisten ergens stoutmoedig tot de aanval overgingen, zoals in Vietnam, bleek massale vergelding een loos dreigement. President Eisenhower vond nooit een geval van lokale agressie waarin nucleaire oorlogvoering een verantwoorde reactie leek. Omstreeks 1957 begon Dulles zelf zich af te wenden van het idee van strategische nucleaire vergelding, hij voelde nu meer voor wat in de praktijk eveneens een hersenschim bleek - tactische kernwapens. Maar nucleaire vernietiging, in welke vorm dan ook, bleef de kern van Eisenhowers strategie. En het concept van massale vergelding bleef onder Eisenhower de defenisebegroting beheersen.*
*

'De Eenhoorn en visioenen van bovenwerelden...'

2010-09-17T23:22:00.000-07:00

Hampton Court

Die Sonette an Orpheus Zweiter Teil
Vers IV
O dieses ist das Tier, das es nicht giebt.
Sie wußtens nicht und haben jeden Falls
-sein Wandeln, seine Haltung, seinen Hals
bis in des stillen Blickes Licht- geliebt.
Zwar war es nicht. Doch weil sies liebten, ward
ein reines Tier. Sie ließen immer Raum.
Und in dem Raume, klar und ausgespart,
erhob es leicht sein Haupt und brauchte kaum
zu sein. Sie nährten es mit keinem Korn,
nur immer mit der Möglichkeit, es sei.
Und die gab solche Stärke an das Tier,
daß es aus sich ein Stirnhorn trieb. Ein Horn.
Zu einer Jungfrau kam es weiß herbei-
und war im Silber- Spiegel und in ihr.
Rainer Maria Rilke

De Mariazuil
Wat zegt onze lieve en getrouwe Zaligmaker van het aardse goed?

“Vergadert u geen schatten op de aarde: de dief steelt ze, de mot verteert ze, de roest verderft ze”. “Vergadert u een schat in de hemel, waar de mot niet bij kan, waar de roest geen verderf kan aanbrengen en waar de dief niet doorgraven kan.”

Op 15 augustus vieren katholieke gelovigen het feest van de Tenhemelopneming van Maria, in de volksmond Maria Hemelvaart. Dit jaar was het zestig jaar geleden dat paus Pius XII het dogma van Maria-Tenhemelopneming afkondigde.

Al tijdens het eerste Vaticaans concilie (1869-1870) vroegen bisschoppen om de dogmatische definitie van de lichamelijke tenhemelopneming van Maria. In 1950 kondigde paus Pius XII officieel het dogma af. Hij bevestigde het op 1 november 1950 in de apostolische constitutie ‘De allervrijgevigste God’, als tweede onfeilbare dogma in de geschiedenis van de kerk en het eerste sinds de afkondiging van de onfeilbaarheid van de paus.
Het dogma bepaalt dat Maria “na het voltooien van haar aardse levensbaan, met lichaam en ziel tot de hemelglorie is opgenomen.”

In de zomermaanden reden de stadsbussen nog maar eens per half uur en stond ik wat langer te wachten bij de bushalte, in de schaduw van de Mariazuil. Midden op het kruispunt van Wilhelminasingel en de Stationsstraat staat bovenop een hagelwitte stenen zuil een meer dan levensgroot beeld van de Maagd Maria met kindje op de arm, haar voet op een maansikkel. De zuil lijkt te zijn opgebouwd naar het beeldteken van Mercurius.

De Mariazuil wordt in de volksmond ook wel ‘toeptafel’ of ‘kaarttafel’ genoemd . Vier Maastrichtse bisschoppen in brons flankeren de zuil, het gelaat gekeerd naar de vier windstreken. De Mariazuil werd ontworpen door de Vlaamse beeldhouwer Albert Polydor Termote. Albert Termote vluchtte aan het begin van de Eerste Wereldoorlog uit België via Engeland naar Nederland .

Bij de voorbereidingen voor het Mariacongres in 1947 in Maastricht werd er een subcommissie aangesteld die tot taak kreeg om in de stad een Mariamonument tot stand te brengen. Ook bij bisschop Mgr. Lemmens leefde de wens om Maastricht, bij de voorbijkomende reizigers en toeristen, als Mariastad te presenteren. Zo verscheen aan het begin jaren vijftig, midden op een van de drukste kruispunten van de stad de Mariazuil van Termote, en werd het monument op 26 oktober 1952 door bisschop Mgr. Lemmens het ingezegend.

Eenhoornsingel

"Bij het ten strijde trekken moet men de eerste slag met de laatste, de geordende vrede, kunnen verbinden om er zeker van te zijn dat men zijn doel bereikt heeft."

Precies 25 jaar na de bevrijding, op een zaterdagmiddag, werd aan de rand van het weiland achter de Eenhoornsingel, een bescheiden monument onthuldigd. Het monument herinnert aan de plaats waar prins Bernhard op 18 september 1944 voor het eerst voet zette op bevrijd Nederlands grondgebied. Men zou kunnen redeneren dat - naar aanleiding van het artikel over de prins in NRC van 23 januari 2010- mogelijk een politiek argument de doorslag heeft gegeven in de overweging van het moment van de eerste landing van de prins.
Lees het zorgvuldig geformuleerde antwoord van minister Van Kleffens op een
telegram van Jhr.Loudon in Washington van 15 september 1944.

codetelegram van Kleffens

In de codetelegrammen is sprake van de 'benoeming' van de prins. Hiermee wordt bedoeld de benoeming van de prins tot Bevelhebber van de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten door koningin Wilhemina op 3 september 1944.

Het woord `singel` duidt oorspronkelijk op een waterloop die onderdeel uitmaakt van de verdedigingslinie van een stad.
In gedachte volg ik een rechte lijn vanaf het Mariamonument aan de Wilhelminasingel naar het westen van de stad. In het verlengde van de St.Servaasbrug, nog vóórdat ik de westrand van de stad heb bereikt, stuit ik frontaal op de Eenhoornsingel. Erachter ligt een groot weiland.

Midden in het weiland staat een groot gebouw; mijn middelbare school .
De gemeenteraad besloot in de jaren zestig tot de bouw van de school in het weiland . Mijn school was aanvankelijk gevestigd in het centrum van de stad, in een klooster, maar het monumentale klooster moest plaats maken voor een winkelcentrum.
Vanaf de zomer van 1969 tot halverwege de jaren zeventig fietste ik praktisch iedere dag van de week naar de Eenhoornsingel.

De V2-raket
In juli 1969 zette de mens voor het eerst in de geschiedenis voet op de maan. De Saturnus V- raket was een verder ontwikkelde, maar vreedzame versie van de V2.
De V2 was één van Hitler’s ‘Vergeldingswapens’ bedoeld om de kansen in de strijd om Europa te keren..
De eerste operationele V2 werd in 1944 in de richting van Parijs afgevuurd vanaf St. Vith, een plaatsje onder Luik. Dat was op 8 september, de dag dat katholieken het feest van Maria Geboorte vieren….
En exact één jaar eerder, op 8 september 1943, capituleerde Italië. Op deze datum viert de katholieke kerk ook het feest van de H. Hadrianus, martelaar. Bijbehorende bijbeltekst is de 'Commune unius Martyris III'

De Nachtwacht in de Sint Pietersberg
Tijdens de oorlog werden Nederlandse kunstschatten, waaronder ‘De Nachtwacht’, ondergebracht in een bunker in de St. Pietersberg. Na de bevrijding van Maastricht kwamen de schilderijen weer ongeschonden terug in Nederlandse handen .

Van 15 december 1941 tot circa 1 maart 1942 - slechts 2,5 maanden - werd in de St. Pietersberg een kluis gemaakt. De bergplaats heeft een inhoud van slechts 360 m3 en de wanden hebben een dikte van 50 cm en een dak van 1 m. Erboven ligt 33 meter mergel en 2 meter grond.
Van 24 maart 1942 tot en met 25 juni 1945 lag de Nachtwacht hier opgeslagen.
Het werk is in goede staat. Maastricht werd bevrijd op 13 september 1944.

Ghost Front - the Ardennes before the 'Battle of the Bulge'-

The first U.S. attack on Germany had ended in a failure. As J. Nobusch, a German historian who as a schoolboy was present as the first battles took place in the Eifel, has commented: 'It is of interest that General Gerow...ordered the offensive stopped at 16 September; the attack was too costly. On 21 September, the withdrawal from the bridgehead was approved." Professor Nobusch's point is clear: why wait those five days between 16 and 21 September, if the offensive was to costly in hunam life? Was this an American cover-up?
Nobusch goes on with a certain amount of schadenfreude:"American sources give the impression that the americans were in control throughout the operation; that their V Corps was not stopped by the Germans. We can doubt this version, for although the bridgehead was defended (after 16 September), it was not extended.
Nobusch's point is again clear. Gerow did not order the withdrawal on account of lack of supplies, high casualties, or even fear of Eisenhowers wrath. Gerow did so because he found the German defenders just too though for him.
Be that as it may, the die had been cast. In the Eifel-Ardennes region with a narrow strip of German territiory around Bleialf, the Americans were back where they had started at the beginning of September.'Ghost Front' -Wunder an Westwall- Charles Whiting; p62/63

-4 December 1941 : Het Amerikaanse invasie-plan 'The Victory Plan' lekt uit. Het plan werd in opdracht van Gen. Marshall ontwikkeld door een Amerikaanse officier. Deze officier - Majoor Albert Wedemeyer- had kort voor de oorlog aan de Duitse Kriegs Akademie gestudeerd en derhalve bekend met 'Grand Strategy' en het Duitse concept van de 'Blitzkrieg'. Hij berekent dat de geallieerden in 1943 een invasie op het vasteland van Europa moeten uitvoeren om de Duitsers zo effectief mogelijk te bestrijden en de oorlog te beeindigen. Maar de Amerikanen ontmoeten tegenstand voor dit plan bij de Britten ; met name bij Prime Minister Winston Churchill.

Le Soir za 6 - zon 7 dec. 1941

- Duitsland en Italië verklaren de Verenigde Staten de oorlog.

Le Soir do 11 dec. 1941

Bekijk hier het bloggerartikel met de 'Pericopen' - de bijbellezingen - behorende bij de R.K. feestdag van 4 december : de H. Barbara en H. Petrus Chrysologus.

Eenhoornjacht

"... - to paraphrase Karl Marx - the admires of Tintin have nothing to lose but the chains of their childhood past." *

Eén week na het overlijden van Reinhard Heydrich, op donderdag 11 juni 1942, startte de Belgische krant ‘Le Soir’ met een nieuw Kuifje-feuilleton, zonder bijzondere titel.
Reinhard Heydrich stierf - na een aanslag- op 4 juni 1942 in Praag.
Eén jaar nadat hij officieel een verbod had afkondiging op de beoefening van de astrologie en de alchemie in het Derde Rijk !

Het stripverhaal verscheen later in de oorlog in een albumversie getiteld ‘Le Secret de La Licorne’.

Het 'Secret de La Licorne'-feuilleton verschijnt in twee delen in Le Soir. Eerst tussen 11 juni 1942 en 14 januari 1943. Vervolgens wordt het verhaal hervat op 19 februari 1943 en eindigt op donderdag 23 september onder de titel 'Trésor de Rackham le Rouge'.

Fabeldier
De Eenhoorn is een fabeldier, het dier heeft ook een symbolische betekenis. Dat zegt C.G. Jung. ‘Zoals Leeuw en Eenhoorn kerkelijk allegorieën van Christus zijn, zo zijn ze alchemisch symbolen van Mercurius.’
‘Gaat het bij het christendom om het ontwikkelen van het dogma door bewustzijn, de alchemie en de astrologie trachten een brug te slaan naar de natuur, d.w.z. naar de onbewuste ziel.’
Het symbool dat de planeet Mercurius in de astrologie en de alchemie weergeeft, laat een samenstelling van symbolen zien: de Maan, de Zon en de Aarde. De Maan (de opstaande maansikkel) staat voor de ziel, de Zon (de hele cirkel) staat voor de Geest en het kruis
(onderaan de cirkel) staat voor de Aarde ofwel het lichaam. Bij het getal vier komt het spirituele in de stof, en op deze manier kunnen we spiritueel bewust worden. Dat wil zeggen: als we ons lagere denken leren overstijgen, ofwel het zichtbare met het onzichtbare integreren.

Als je van A naar B gaat is ‘de vrije wil’ de keuze van de weg erheen. Astrologie is allemaal toeval. De sterren sturen niet, de voortekenen geven slechts aan hoe laat het is...

'Leeuw van Waterloo'
Voor een korte introductie van het begrip 'synchroniciteit' lees ook hier mijn blogartikel.

Eenhoornjacht II
Miniatuur uit een manuscript van de bibliotheek te Kolmar

‘Aan het einde van de Middeleeuwen wordt de voorstelling van de eenhoornlegende uitgebouwd tot een ingewikkelde allegorie. Het dier zoekt zijn toevlucht in de schoot van een -duidelijk als Maria gekarakteriseerde- maagd, gezeten in de hortus conclusus, een ommuurde kloostertuin. De jager is de aartsengel Gabriël, die op een jachthoorn blaast en vier honden voor zich uitdrijft, die de symbolen zijn van de vier goddelijke eigenschappen, die aandeel hadden aan het raadsbesluit van de verlossing, Veritas, Justitia, Misericordia en Pax. De betekenis van dit ingewikkelde bedenksel is niets anders dan de blije boodschap, waarbij Christus, na Gabriël’s vraag en Maria’s antwoord neerdaalt in haar maagdelijke schoot’

Uit:‘Symboliek en iconografie der christelijke kunst ‘ , Prof.Dr. Timmers, 1947.

Visioen van de Bovenwerelden

Op deze negentiende-eeuwse gravure in oude trant doordringt de zoeker naar ‘waarheid’de buitenste sterrengrens van de natuurlijke wereld om de bovennatuurlijke wereld waar te nemen die stenen, planeten, dieren en mensen beneden bestuurt. Hier wordt het hemelmechaniek aan de gang gehouden door kosmische wetten onder Goddelijke leiding, zodat alles in het universum dmv zijn zich ontvouwend lot zijn geestelijke bestemming vervult. Uit ‘Bouwstenen van het Lot’, Warren Kenton

'Mercurius, de boodschapper van ons'
Numerologisch gezien behoort Mercurius bij het getal 4 (3 = wijsheid + 1 = het oneindige) = 4. Het getal vier geeft onder meer weerstand aan. De beperking van het getal vier maakt het mogelijk om in bewustzijn te groeien. Ofwel: zonder pijn geen groei! Vier wordt net als het getal 1, het getal van de magie genoemd. Alchemie is de som van 1+2+3+4=10 (transformatie). Het is de sleutel tot het alchemistische proces in onszelf. Dat wil zeggen: de transformatie van de illusoire materiële wereld (lagere denken) door op een hoger niveau van bewustzijn komen. De kennis van het getal vier was overigens één van de hoofdvoorschriften van de Pythagoreeërs. Pythagoras was onder andere een groot numeroloog.

Zodiac & Swastika

One of the employees of the institute was a retired architect from Salzburg by the name of Straniak, a refined old gentleman in his sixties who revealed a certain facility as a pendulum practitioner. He was convinced that his talent was genuine, and although he had the misfortune to be the author of a short book entitled The Eighth Force of Nature, he did not give the impression of being a charlatan. Straniak had claimed that if he were shown a photograph of a ship, he could pinpoint its position on a map. Officials from the Admiralty had visited him at Salzburg and shown him photographs of the Bismarck and the Prinz Eugen. Straniak had then established the positions of these two ships with the aid of his pendulum.

Many years before, Straniak had been persecuted by the Gestapo on account of his gifts. On that occasion he was packed off to the naval research institute in Berlin together with all his instruments and documents. The Naval Department, which lay behind this move, wanted to carry out certain tests. A Dr. Hartmann was then ordered to Berlin to check the movements of Straniak's pendulum for influences and deviations at sunrise, noon, and sunset and at the time of the full and the new moon. Other sensitives were also observed and tested at the same time. Chapter Four 'In the hands of the Gestapo'

Himmler briefly outlined his basic attitude to astrology and similar occult studies. His discourse was lively and by no means uninteresting. He told me about a few of his own experiences and observations on certain phases of the moon. His ancestors, he said, had been familiar with peasant lore, calculating the right time to plant crops. Indeed he himself invariably began important projects at certain, but not generally known, phases of the moon. His speech, now that we were alone, was simple, uninhibited, and free from technical jargon. Chapter Eight 'Lunch with Heinrich Himmler'

Uit : Zodiac and Swastika Wilhelm Wulff

'The Venlo-Incident'

Een gesigneerd exemplaar van 'The Venlo Incident' vond ik in een boekenkast op zolder. Het boek is gesigneerd twee weken na de inzegening van het Mariamonument door Bisschop Lemmens, en precies 13 jaar na het 'Venlo Incident' waarbij de auteur, Capt. Payne Best, door een Duits commando werd gekidnapped bij Venlo.

Capt. S.Payne Best beschrijft Hitler's woedeaanval na de Poolse Campagne van 1939...Hij zegt dat Hitler zijn belangrijke beslissingen mede nam op basis van de adviezen van zijn astroloog...

De 'Vier Heiligen Gekroonden'

De 'Vier Gekroonde Martelaren'

Op 8 november 1923 , de dag van ‘De Vier Heilige Gekroonden’ -feest van de Vrije metselaars- nam Adolf Hitler naar eigen zeggen het zwaarste besluit van zijn leven. - Lees Smedes' 'De Religie van de Kosmische God': p66-67 en p68-69.

Bruly de Pesche Hoofdkwartier Hitler in Belgie 1940

Foto uit: 'Hitler in Belgie' door René Mathot

De vermiste oom

Uit : 'De Wijsheid in het leven van iedereen. De rechtvaardige wijze en de goddeloze dwaas';
Het einde van rechtvaardigen en goddelozen

-de goddeloze vindt de dood-
Want boosheid maakt hen blind;
Ze hebben geen begrip voor Gods geheimen,
Verwachten geen loon voor heiligheid,
En geloven niet in een kroon voor smetteloze zielen.
Wijsheid 2 : 21,22
-een vroege dood is voor de vrome geen ramp-
Want de betovering van het kwaad verduistert het goede,
En de roes der lusten bederft de onschuldige geest.
Wijsheid 4 : 12

Op 5 februari 1943 werd er een aanslag gepleegd op Gen. Seyffardt. Deze generaal buiten dienst was door de Duitsers benaderd en vervolgens aangesteld tot Befehlshaber van het 'Vrijwilligerslegioen Nederland'... Een jongere broer van mijn vader duikt enkele dagen later onder, nadat de Duitse bezetter er - in reactie op de aanslag - toe overgaat om studenten op te pakken. Mijn oom reist dan, hals over kop, naar Verviers in België.
Lees hier meer over de achtergrond van de aanslag

Er zijn foto's en enkele brieven van mijn oom bewaard gebleven die hij tijdens zijn verblijf in België heeft geschreven. Merkwaardig genoeg verloopt de communicatie met zijn ouders in Tilburg via een bevriende ober, die in Hotel 'de L'Empereur' te M'tricht, zorg draagt voor de post van en naar mijn oom in Verviers.
Ik las het in een brief die ik op zolder gevonden heb en die mijn oom, daags naar zijn vlucht uit Tilburg, aan zijn ouders geschreven heeft.

Grand Hotel 'de L'Empereur' ligt niet ver van het Mariamonument. Om precies te zijn ietsje ten oosten van de Mariazuil.
Mijn oom werd een jaar later , in 1944 op 22 februari op het station van Den Bosch aangehouden.
De Amerikanen maken op die dag in 1944 de 'Gold Declaration' bekend.
Het is de dag dat de katholieken St. Petrus'stoel vieren.

Het gedachtenisprentje

Vergelijk de bijbeltekst op het gedachtenisprentje :

'Ik heb de goede strijd gestreden en het geloof bewaard, daarom is mij de kroon van het eeuwig leven weggelegd.'

met de pericopentekst 'Commune Doctorum' behorende bij de gedachtenis van H. Petrus Chrysologus (4 dec.)

'Ik heb de goede strijd gestreden, de loop volbracht, ik heb het geloof bewaard. Nu rest mij nog de kroon der gerechtigheid die voor mij is weggelegd en die de Heer, de rechtvaardige rechter, mij zal geven op de dag...'

Uit: 'Mit Brennender Sorge'
De Katholieke Kerk in het Duitse Rijk
Encycliek van Paus Pius XI d.d. 14 maart 1937.
Hoofdstuk 9 'Aan de jeugd' :

Men spreekt veel tot u van heldhaftige grootheid in bewuste en onware tegenstelling tot de nederigheid van het Evangelie. Waarom verzwijgt men u dat er ook een heidendom is in de zedelijke strijd? Dat het bewaren van de reinheid, die men bezat op de dag van het H. Doopsel, een heldendaad is, die in de godsdienstige zowel als in de zedelijke orde zeker behoorde te zijn van de waardering die ze verdient.

Men praat u veel over de menselijke zwakheden in de geschiedenis der Kerk. Waarom verzwijgt men u de grootse daden, die de Kerk op haar weg door de eeuwen heen begeleid hebben, de heiligen die zij heeft voortgebracht, de zegen, die uit het levendige contact tussen deze Kerk en uw volk voor de Westerse cultuurwereld voortvloeide? Men spreekt u veel over sport. Met mate beoefend, is de lichamelijke opvoeding een weldaad voor de jeugd. Aan het beoefenen van de sport wordt thans echter zo'n grote plaats ingeruimd, dat noch met de harmonische, volledige ontwikkeling van lichaam en geest, noch met de plichten ten opzichte van het familieleven, noch met het gebod van de Zondagsheiliging rekening wordt gehouden. Met een aan minachting grenzende onverschilligheid ontneemt men aldus de dag des Heren zijn karakter van heiligheid en ingekeerdheid, zoals deze met de beste Duitse traditie in overeenstemming is. Wij verwachten vol vertrouwen van de gelovige Katholieke jeugd, dat zij in deze moeilijke tijden, waarin zij wordt gedwongen toe te treden tot de staatsorganisaties, haar recht op Zondagsheiliging nadrukkelijk zal doen gelden, dat zij bij het krachtig maken van het lichaam haar onsterfelijke ziel niet zal vergeten, dat zij zich niet door het kwaad zal laten overwinnen, maar veeleer zal trachten, het goede over het kwade te laten triomferen, dat haar hoogste en heiligste eerzucht deze zal blijven, in de renbaan van het eeuwige leven de zegekrans te behalen.

Pericopenboek : 9 febr.; Feestdag van de H. Cyrillus ; een verwijzing naar dezelfde bijbeltekst.
De dag valt samen met de eerste datum op de achterzijde van de foto van René Norenburg in Verviers : 9 -2 -1943.

Apostel Paulus aan de Korintiërs
Symboliek is niet meer dan een bevestiging van wat je gedaan hebt. Maar achter de symboliek, daar ligt niet de waarheid. De waarheid ligt in jezelf… ‘Wie liefheeft, die is gekend’. Dat zegt de Apostel Paulus in zijn brief aan de Korintiërs.
Kennis alleen leidt tot eigenwaan, het is de liefde die opbouwt. Als iemand kennis meent te bezitten kent hij nog niet op de juiste wijze. Maar wie liefheeft, die is gekend.
–Paulus 1 Kor. 8 –

Noten :

- * Hugo Frey 'Trapped in the Past'- anti-semitsm in Hergés 'Flight 714';'History and Politics in French-Language Comics and Graphic Novels' - University Press of Mississippi / Jackson - edited by Mark McKinney

-Lisa van Diem ; scriptie 'Meer dan de Nachtwacht en de verhalen van Wim van Schaïk alleen' zie p44 en verder.
- 'Van 'Badkamer'tot 'Toeptafel' door Jo Boesten ; 'Archiefsprokkel' in De Maaspost van woensdag 4 november 2009.
- Maastricht In oude ansichten! Mariamonument: 1 , 2 , 3
- Onthulling monument Eenhoornsingel 13 september 1969 beschreven in Jaaroverzicht '69

- De Heilige Barbara en Kuifje

Originele plaatsing in 'Le Soir' 1942

Plaatsing in de Katholieke Illustratie, jaren vijftig

En in de 'Pep' van 7 maart 1964....

Pericopen bij 7 maart : H. Thomas van Aquino, Belijder en Kerkleraar.

- De eenhoorn in 'Le Chevalier sans nom' door Carlos Laffont in 1957 in het weekblad 'Spirou'/ 'Robbedoes' en werd later - maart 1965 - gepubliceerd in 'Samedi Jeunesse'.

'Brereton Diaries'

2010-01-09T15:13:00.000-08:00

Brereton Diaries:
8 August'44 ( D --plus-63 ):
In 1784 Franklin said: 'Where is the Prince who can afford so to cover his country with troops for its defense, as that ten thousand men descending from the clouds, might not, in many places, do an infinite deal of mischief gefore a force could be brought together to repel them?'
13 August'44( D --plus-68 ):
Gen.Bradley heartily agrees with our decision not to permit the use of airborne troops in small harassing operations such as requested by Gen.Montgomery.
3 September'44( D --plus-89 ):
I told Gen.Browning that the operation - "Linnet II"-, would be mounted tomorrow or not at all.
5 September'44( D --plus-91 ):
"Linnet II", a drop in the Aachen-Maastricht gap cancelled. Planning proceeded on Operation Market.
11 September'44 ( D --plus-97 ):
The stage is set to deal the enemy a knockout.Ten operations are planned.
No.10: Operation "Talisman", in the event of German surrender to seize airfields in the Berlin area to facilitate the establishment of a SHAEF force there and the seizure of the German naval base at Kiel.

Paris, 20 November 1944 ( D - plus - 167) :
SHAEF has designated the following code names :
Operation "Eruption" – airborne invasion of Kiel.
Operation "Eclipse" – airborne invasion of Berlin.
This is a change from the previous name of operation "Talisman".
The present plan is to use two U.S. airborne divisions and a British brigade on the Berlin drop.
These operations were planned for execution in the event of a sudden general collapse of German resistance. Operation "Eclipse" was assigned the following mission: to seize Berlin airfields and establish bases for immediate air force occupation; to occupy Berlin for the purpose of seizing control of the central government; to capture high government officials; to seize government records; and to take over communications. It was expected that ground forces would establish contact with the airborne force in about a week.
Paris, 7 December 1944 ( D - plus - 184 ) :
My planning section briefed me on Operation "Eclipse", the drop on Berlin.
The proper liaison between the Russians, British, and ourselves has not been accomplished on this operation. This will have to be done on a very high level, but it is absolutely necessary. For one thing, we need more airfields in the Berlin area. As matters stand now, only Tempelhof Airdrome is in the U.S. and British zones.

Zie ook : Kenneth O. McCreedy Planning the peace: Operation "Eclipse" and the Occupation of Germany.

7 August 1944 ( D -plus- 62 )
8 August 1944 ( D -plus- 63 )
14/15 August 1944 ( D plus 69/70 )
1 / 3 September 1944 ( D -plus- 87/89 )
4/5 September 1944 ( D -plus- 90/91 )

Captain Basil Little Hart schreef over dit moment in de oorlog - 4 sept. 1944-, nadat hij in de gelegenheid was geweest om de Duitse generaals hierover te horen in 'The Other side of the Hill'

p. 339
p. 340
p. 341
p. 342
p. 343
p. 344
p. 345
p. 346

Paris, 20 November 1944 ( D - plus - 167)

Paris, 7 December 1944 ( D - plus - 184 )

'Leer en Ritueel der Hoger Magie ' 1854/1856 Eliphas Levi

2010-01-07T04:07:00.000-08:00

Uit het voorwoord :
Alphonse-Louis constant, beter bekend onder zijn pseudoniem Eliphas Levi Zahed ( de Hebreeuwse vertaling van zijn naam) werd geboren als zoon van een schoenmaker en leefde waarschijnljk van 1810 tot 1875; er bestaat echter enige onduidelijkheid over de juistheid van deze data. In zijn jonge jaren was hij diaken in de rooms-katholieke kerk in St. Sulpice (een klooster in Parijs), waar hij na enige tijd uit werd verbannen, omdat de leerstellingen die hij predikte lijrecht tegenover die van het katholicisme stonden. Door zijn vlugschrift, het Evangelie der Vrijheid, dat vanuit hetstandpunt der katholieke kerk politiek opruiend zou zijn, belandde hij zelfs in de gevangenis. Toch zijn in deze en eerdere van zijn publicaties weinig sporen te vinden van occulte invloeden. Deze openbaarden zich pas omstreeks 1850.

Uit het 'Voorbericht; Godsdienstige, Wijsgerige en Zedenkundige strekkingen van onze boeken over de Magie' pagina 9-12 :
...De missie van Napoleon is groot en heilig geweest ; omdat er in hem een Woord van waarheid was. Napoleon alleen kon, na de Franse Revolutie, de altaren van het katholicisme weer opheffen en de morele erfgenaam van Napoleon had alleen het recht om Pius IX naar Rome te brengen. Wij zullen zeggen gaan waarom.
Er bestaat in de katholieke leer van de Incarnatie een dogma bekend in de theologische scholen onder de naam van de 'Gemeenschap der Eigenheden'. Dit dogma bevestigt, dat in de vereniging van de goddelijkheid en menselijkheid tot stand gekomen in Jezus Christus, de toenadering van de beide naturen zo nauw geweest is, dat er een identiteit uit voort gekomen is en een zeer eenvoudige eenheid des persoons ; wat teweeg brengt dat Maria, de moeder van de mens, kan en moet genoemd worden Moeder Gods . ( De gehele wereld was in beroering over deze benaming ten tijde van het Concilie van Ephese).
Dit brengt ook teweeg dat men God het lijden van de mens kan toeschrijven en aan de mens de heerlijkheid Gods. In één woord de Gemeenschap der Eigenheden is de solidariteit van de twee naturen, de goddelijke en de menselijke in Jezus Christus ; solidariteit krachtens welke men zeggen kan dat God mens is en de Mens God.
De wereld van de magie tast door aan de wereld te openbaren de algemeen geldende wet van het evenwicht en de harmonie voortkomende uit de evenredigheid der tegendelen, alle wetenschappen bij de basis aan, en geeft door de hervorming der wiskunde een voorspel op de algemene omwenteling in alle takken van menselijk weten : aan het voortbrengend beginsel van de getallen knoopt hij het voortbrengend beginsel van denkbeelden, en dientengevolge het voortbrengend beginsel der werelden, aldus in het licht der wetenschap vangende het onzekere resultaat fysieke intuities van Pythagoras : hij stelt tegenover het theurgische esoterisme van de school van Alexandria een heldere, nauwkeurig, alomgeldende formule, die alle weer tot leven gekomen wetenschappen bewijzen en rechtvaardigen de eerste oorzaak en het laatste doeleinde van de algemene beweging, hetzij in de ideeen, hetzij in de vormen, vatten zich in laatste instantie voor hem samen in enige algebraische tekens onder de vorm van een vergelijking.
De wiskunde, aldus begrepen, brengt ons naar de godsdienst, omdat zij wordt onder alle vormen, het aantonen van het oneindige dat de uitgestrektheid voortbrengt en het bewijs van het absolute, waaruit voortvloeien alle berekeningen van alle wetenschappen. Deze hoogste heiliging van de werken van de menselijke geest, deze verovering van de goddelijkheid door het begrip en door de studie, zal de verlossing van de mensenziel voltooien en de uiteindelijke bevrijding van het Woord der mensheid teweeg brengen. Dan zal wat wij heden nog noemen natuurwet alle gezag en alle onfeilbaarheid bezitten van een geopenbaarde wet ; dan zal men ook begrijpen dat de positieve en goddelijke wet terzelfdertijd een natuurwet is, omdat God de schepper is van de Natuur, en zich niet zou weten tegen te spreken in zijn scheppingen en in zijn wetten.
Uit deze verzoening van het menselijk Woord zal de ware moraal geboren worden, die nog niet op volledige en uiteindeljke manier bestaat. Dan zal ook een nieuw pad opengaan voor de algemene kerk. Inderdaad, tot nu toe, heeft de onfeilbaarheid van de kerk slechts het dogma samengesteld, en daarom wilde zonder twijfel de Godheid niet de hulp nodig hebben, geroepen om later te begrijpen wat zij eerst hadden moeten geloven. Maar, om de moraal samen te stellen, is het niet hetzelfde, want de moraal is menselijk zowel als goddelijk ; en hij moet noodzakelijkerwijze in de overeenkomst instemmen die er zich het meest toe verplicht. Weet gij wat het meest ontbreekt aan de wereld, op het tijdstip, waarop wij gekomen zijn? De moraal. De gehele wereld weet het, de gehele wereld zegt het, en toch staan de scholen der moraal naar alle zijden open..
Merken wij op, dat de morale kwestie het voorwendsel geweest is van de grote afval, die op dit ogenblik de Kerk weduwe en verlaten laat. Uit naam van de menselijkheid, deze uitdrukkingvoor de barmhartigheid heeft men de volksinstincten opgewekt tegen dogma's valseljk beschuldigd onmenselijk te zijn.
De moraal van het katholicisme is niet onmenselijk, maar zij is dikwijls bovenmenselijk ; ook richtte zij zich niet tot de mensen der oude wereld, maar knoopte zij zich vast aan een dogma, dat als mogelijkheid voorop stelde de verwoesting van de oude mens en de schepping van een nieuwe mens. De leer der magie neemt dit dogma met enthousiasme op, en belooft deze geestelijke hergeboorte aan de mensheid voor het tijdperk van het ereherstel van het menselijk Woord. Dan, zegt ze, zal de mens, schepper geworden naar het voorbeeld van God, werkzaam zijn aan zijn zedelijke ontwikkeling en de bewerker van zijn van zijn roemrijke onsterfelijkheid. In zichzelf geloven zo is de verheven roeping van de mens in al zijn rechten hersteld door de doop van de geest : en er zal zich zo'n band tussen de moraal en de onsterfelijkheid vertonen, dat de een de aanvulling en het gevolg van de ander zijn zal.
Het licht van de waarheid is ook het licht van het leven.
Maar de waarheid moet om vruchtbaar in onsterfelijkheid te zijn, ontvangen worden in zielen tegeljk vrij en onderworpen, dat wil zeggen vrijwillig gehoorzaam. Bij de glans van deze helderheid, wordt de orde vastgesteld zowel in de vormen als in de ideeen, terwijl de leugenachtige schemering van de verbeelding slechts monsters voortbrengt en slechts deze kan voortbrengen.

Alphonse-Louis Constant, beter bekend onder zijn pseudoniem Eliphas Levi Zahed wordt gezien als de bewaarder van de Hermetische Traditie en als de grote vernieuwer van het esoterisch denken in de 19e eeuw in Europa. Tijdens zijn filosofische speurtocht ontdekte hij als snel de grote waarde van de geschriften van de oude Gnostici en van de Kabbala.
Zijn ervaringen en ideeën verwerkte Eliphas Levi in zijn boek ‘Leer en Ritueel der Hogere Magie’, een werk dat niet alleen zeer grote invloed heeft uitgeoefend op de meeste occulte en esoterische bewegingen vanaf 1870 tot heden, maar tevens talloze actuele opvattingen over o.a. Hermetiek, Kabbala en Magie heeft beïnvloed.

…Er bestaat niet zoiets als toeval; de studie van de structuur van de Hogere Werelden volgens Kabbala is niets meer dan een afspiegeling van wat je werkelijk bent. ..Je zag er een glimp van en onder de vooringenomen aanname van jou beredenering dat twee totaal verschillende dingen op magische wijze aan elkaar gerelateerd bleken te zijn…. En dat is niet zo, want de kracht achter het leven is een kompleet holistische werkelijkheid die bestaat uit wijsheid , gevoel en bedoeling en ieder deel daarvan is verbonden met ieder ander deel. Dus uiteraard heeft alles wat gebeurt een gevolg voor ieder ander ding dat gebeurt… omdat het er al was voorbij Tijd en Ruimte, wachtend op ons….totdat wij in staat zijn het te voelen en waar te nemen.

Enkele originele stroken van een stripverhaal van Hergé, zoals die gepubliceerd werden in 'Le Soir' (1944) en 'Les Coeurs Valliant' (1946) : het pentagram blijft verborgen achter het rode gordijn tot de publicatie van de cartoon in album versie onder de titel 'Les Sept boules de Cristal ' in 1948.

Voor 'Les Sept Boules de Cristal'1943/1944 door Hergé : open de link

Fragment uit: 'Nederland in Londen' , J. van den Tempel, 1947, p22

2009-02-25T06:41:00.000-08:00

Kloek werk van werkelijk nationaal belang, was in de catastrofale dagen verricht ten aanzien van de Nederlandse koopvaardij. Het zou van onberekenbaar belang blijken voor de toekomstige positie, dat tijdig het overgrote deel van het goud der Nederlandse Bank in veiligheid was gebracht, en dat het overgrote deel der koopvaardijvloot en der Nederlandse zeetrijdkrachten buiten bereik der Duitsers bleef. Hulde voor deze paraatheid en energie! De Nederlandse Regering had reeds van tevoren een evacuatie-plan voor de koopvaardijvloot uitgewerkt, en dankzij de onmiddellijk genomen maatregelen konden 480 schepen, met tezamen 2.5 miljoen b.r.t. en 12000 man personeel worden gered en ter beschikking van de geallieerde oorlogvoering worden gesteld. Een aantal koopvaardijschepen ontsnapte op het laatste ogenblik, onder soms zeer gevaarlijke omstandigheden, aan den greep van den vijand. De stemming op de koopvaardij was voortreffelijk.. Reeds voor de overkomst der Regering had de Nederlandse Gezant zich in verbinding gesteld met de reders die zich toevallig te Londen bevonden, en een commissie ingesteld om hem van advies te dienen: hij was namelijk bij het uitbreken der vijandelijkheden gemachtigd namens de Regering op te treden bij de uitvoering der wetten betreffende de zeescheepvaart. Zo kwam de ‘Nederlandse Scheepvaart- en Handelscommissie’(Netherlands Shipping and Trading Committee) tot stand. Zij werd feitelijk aanstonds, onder het Departement van Handel, Nijverheid en Scheepvaart, een vertegenwoordigende en uitvoerende instantie op scheepvaartgebied, met weldra een hoofdvertakking in New York – een lichaam van groot gezag en invloed. Terecht. Zij was een ondernemersorganisatie met alle karakterisieke deugden – en ook wel de eenzijdigheden van het groot-ondernemers-milieu. De functionarissen verloren de belangen van de hun toevertrouwde rederijen zeker niet uit het oog. Maar door de wisselingen van de tijd hebben zij de vaderlandse zaak op waarlijk grootscheepse wijze gediend. p.22 ‘Nederland in Londen’ J.van den Tempel, oud-minister van sociale Zaken, 1947
Lees ook :"De Nederlands Goudclaim 1945-1998"

Uit: 'Zwijgen betekende goud' André Truyman, -de geheime geschiedenis van de V2 raket en hoe kwade belangen de wereld regeren-
'The Other Side of the Hill' B.H. Liddell Hart

Kassabon van mijn vader voor de aankoop van 'Europa Mobiliseert', Boekhandel Triborgh, Tilburg, 16 februari 1942

De jongste geschiedenis bewijst te duidelijk dat afspraken gebroken worden zodra ze als gevaarlijke remmen gevoeld worden door een natie die meent voor zijn bestaan te
vechten, een overtuiging die dieper wortel schoot naarmate de ‘democratie’ zich ontwikkelde. .
Tenzij de gehele loop der geschiedenis omvergeworpen wordt, zal de komende oorlog een voortzetting vh verleden zijn. Meest waarschijnlijk is dat direct letsel vd bevolking langs indirekte weg komen zal, door aanvallen op militaire objecten in een dichtbevolkte streek gelegen. Een dergelijke dooreenstrengeling begunstigt de meest gewetenloze strijdende partij, daar hem een schone gelegenheid geboden wordt voor een actie die een dubbele uitwerking op de wil vd bevolking zal hebben. Meer of minder goede redenen geven aanleiding tot de verwachting dat er geen tweede bedrijf in de eigenlijke zin des woord komen zal; alleen een naspel.
De verstandigste handelswijze zou thans zijn een indirecte bescherming te scheppen door het doelwit te verkleinen en het systeem voor de ontvankelijkheid voor chaos in te enten. De ware voorbereiding is, de tendens vd moderne oorlog te leren begrijpen.

Captain Basil Liddell Hart in ‘Europa Mobiliseert’ 1938

Tintin au Tibet / Himalaya 1930 / Regards vers l'Annapurna / 'Travellers in Time'

2008-02-09T08:49:00.000-08:00

'Seven things you did't know about Tibet'

Himalaya 1930

Wo mag er ruhen, Farmer, der tollkuhne junge Amerikaner, der hier vor elf Monaten seinen letzten Gang tat ? Ruht er in einer Gletscherspalte, oder hat ihn eine gewaltigen Eislawinen erfasst, die Tag und Nacht uber die Steilwande hinuntersturzen? Der schleier wird sich wohl niemals luften.

Doch ein Mutterherz hofft und harrt, auch wo keine Hoffnung mehr ist. Frau Farmers sehnsuchtiger Glaube klammerte sich an das im Yalungtal gelegene Kloster Detsenroba. Dort werde ihr Sohn verborgen gehalten, eines Tages werde er in die Heimat zuruckkehren. Hellseher hatten ihr das bestatigt. Briefe kamen von Amerika nach Indien, Bitten und Beschworungen, wir mochten doch im Yalungtal, im Kloster Detsenroba, nachforschen. Um der Armen Gewissheit zu verschaffen, arbeiteten wir uns mit dem Kukri durch Urwalddickicht zu dem auf dem altem Moranenwall thronenden Gemauer… eine Ruine, seit 60 Jahren verlassen, mit dem Grabe der letzten Lama-Priester von Yalung. Im Angesicht Himatschals, des Thrones der Gotter, haben diese heiligen Manner als Eremieten darauf gewartet, in ihr Nirwana einzugehen. Da muss jede irdische Hoffnung verstummen.

‘Zum Standlager’ ; Himalaya unsere Expedition 1930; Prof. Dr. Gunther O. Dyhrenfurth ; Verlag Scherl Berlin

Monsieur Hergé

Vraag interviewer: Kuifje is heel realistisch. De albums zijn heel realistisch met veel details. Veel meer dan in andere stripverhalen. Hoe komt dat ? Antwoord Herge: Simpelweg omdat 't avontuur dat Kuifje beleeft voor mij de werkelijkheid is. Ik wil dat de lezers geloven in 't verhaal dat ik vertel. Ik wil er ook in geloven. En om het geloofwaardig te maken zijn vliegtuigen echt vliegtuigen is 'n huis echt 'n huis is 'n motor 'n motor en is 'n boom echt 'n boom. Zodat de personages hun avontuur beleven in onze wereld. Geen sprookjeswereld, geen dichterlijke wereld maar onze eigen wereld van alledag. 'Monsieur Hergé' Interview met Georges Remi

Saint Gervais les-Bains

Wikipédia : Saint Gervais les Bains en zijn gerenommeerde gasten..

Saint Gervais les-Bains vue générale

Regards vers l'ANNAPURNA

...In Parijs wil hij ook een Himalaya-specialist ontmoeten: net voor zijn vertrek schaft hij zich het geïllustreerde album Regards vers L'Annapurna [ een blik op de Annapurna] van Maurice Herzog en Marcel Ichac aan. [...]
Germaine woont de historische ontmoeting bij tussen haar man en de overwinnaar van de Annapurna in diens kantoor van Kléber-Colombes: Georges en ik zijn Herzog gaan opzoeken voor inlichtingen over Tibet. Wat een man! Hij is knap en lijkt een goed mens te zijn. Wat een uitstraling. Ik voelde een schok in mijn hart. Herzog vertelt met enthousiasme over zijn expeditie, zijn sherpa's, de basiskampen en het overwinnen vande pieken. Samen met zijn vrienden heeft hij weliswaar de berg bedwongen, maar dat heeft hem zijn vingers gekost. Germaine kan haar ogen niet van de stompjes afhouden wanneer hij een exemplaar van zijn boek signeert: Aan mijnheer Hergé, dit prachtige bergdecor dat weldra zijn helden zal verwelkomen, van harte...

Philippe Goddin 'Hergé Levenslijnen' -De gebroken lijn- de hoogste toppen de diepste dalen p617-618

Camp dans les rizieres, pres de Belwa

Marcel Ichac: Au Népal, pays le plus accidenté du monde, les terrasses cultivées ont modifié le paysage naturel. Nous avons installé notre camp sur les rizieres, car ce n'est qu'a la mousson que le riz sortira de terre.

Défilé de la Krisna Gandaki entre Kabré et Ghasa

Marcel Ichac: Apres la zone des plateaux fertiles, la vallée se resserre. Nous avions dépassé le dernier bananier il y a quelques instants. La grande route du Tibet, qui remonte la vallée, devient un étroit chemin taillé dans le roc.

Col Oriental de Tilicho et Ganga Purna

Marcel Ichac: Une journée entiere sera nécessaire pour achever la traversée du plateau lacustre de Tilicho. Le soir nous campons au Col Oriental, a l'origine de la vallée de Manangbhot. Le sommet pyramidal est la Ganga Purna.

Ang-Tharkey, Sirdar des sherpas

Marcel Ichac: C'est lui qui commandait avec autorité nos sept sherpas, qui furent les plus précieux auxiliaires de l'expedition. C'est un vétéran de l'Everest. en 1933, il monta deux fois au camp VI avec RUTTLEDGE et il y retourna en 1935, 1936 et 1938, sans compter ses campagnes au Garhwal (Nanda Devi 1936) et au Karakoram en 1937 et 1939. Participant de toutes les grandes entreprises dans l'Himalaya, la conquete de l'Annapurna, ou il accompagna HERZOG au camp V, marque le couronnement de sa carriere.

Regards vers l'Annapurna

Marcel Ichac: Au matin du 5 juin, apres deux jours de tempete, le vent chasse les nuages de la face nord de l'Annapurna. Les alpinistes restés au camp II scrutent avec anxiété cet univers glacé pour découvris les traces de leurs compagnons.

Regards vers l 'Annapurna : Derniere Eclaircie.

Marcel Ichac : Chaque jour la neige descent plus bas. Au camp I, a 5.100 metres, elle n'a pas le temps de fondre que déja, apres une breve eclaircie, les nuages remontent de la vallée.

Nanga Parbat-expeditie 1934

Uli Wieland

Travellers in Time

The party ascending the higher slopes

... On 19th we reached Camp III, where we learned from Colonel Strutt that Mallory, Norton, Somervell, and Morshead had gone up to the North Col in the morning. [...] On 22 May, acting on instructions from Colonel Strutt, Geoffrey Bruce, Wakefield, Tejbir and I, with a number of porters, set out for the North Col to meet and afford any rewuired assistance to the members of the first climbing party who were on their way down from the mountain. We met them just abore the foot of the final steep slopes leading up to the North Col. They were more or less in the last stage of exhaustion, as, indeed, men who have done their best on such a mountain should be.

... The porters arrived at 2 p.m., and at once all began to level off the little platform where the tent was soon pitched, on the very edge of the tremendous precipices falling away to the East Rongbuk and Main Rongbuk Glaciers, over 4,000 feet below. within 20 minutes the porters were scurrying back down the broken, rocky ridge towards the snow-slopes.
I joined Bruce and Tejbir instide the tent. It was snowing hard. After sunset, the storm rose to gale. Sleep was out of the question. We dared not relax our vigilance, for all our strength was needed to hold the tent down. By one o'clock in the morning of the 26th the gale reached its maximum. Dawn broke bleak and chill; the snow had ceased to fall, but hte wind continued with unabated violence. At noon the storm once more regained its strength and rose to unsurpassed fury. But I wanted to hang on and try our climb on the following day. [...] Before daybreak we were up, but putting on our boots was a struggle [...] At 6.30 a.m. we shouldered our bundles and set off. What with cameras, thermos bottles, and oxygen apparatus, Bruce and I each carried well over fourty pounds; Tejbir with two extra cylinders of oxygen shouldered a burden of fifty pounds. Our sheme of attack was to take Tejbir with us as far as the North-east shoulder, there to relieve him of his load and send him back. the weather was clear, but it soon freshened and the cold bagan to have its effect on Tejbir's sturdy constitution...

- 'Travellers in Time' - Assault on Everest - The Everest Expedition, 1922, by Brigadier General the Hon. C.G. Bruce, George Leigh-Mallory and Captain George Finch.

Edgar Francis Farmer -1929-
Lees het bericht in the 'Himalayanclub'-journal.

The Tragedy on Kangchenjunga, 1929.

Edgar Francis Farmer, of the Standard Oil Company of New York, lost his life on or about 27th May 1929 in a plucky but misguided attempt to reach the summit of Kangchenjunga, alone.

Though Farmer had had no experience of climbing elsewhere than in the Rockies, his books and notes show that he had studied his subject thoroughly. He did not divulge his intention to officials or others in Darjeeling, competent to advise or dissuade him, but having obtained the Sikkim frontier pass, after signing the usual undertaking that he would not enter Tibet or Nepal, he started on 6th May, ostensibly to explore the Guicha La region. His ambitious resolve was only disclosed on the return of his porters without him and on examination of his papers after his death. His sole companions were Sherpa and Bhutia porters—all reliable men—whose story is as follows.

Having visited the Guicha La, Farmer turned west, and, after crossing the Kang La into Nepal, he carefully avoided Tseram and ascended the Yalung glacier to a point immediately below the southwest cliffs of Kangchenjunga. His camp-site here is identical with that of Raeburn and Crawford in 1920, and his party found graves which can only have been those of the victims of the disaster to Guillarmod’s expedition of 1908.

On 26th May, with three ex-Everest porters, he started up an ice-fall below the Talung saddle, the south-west cliffs of Kangchen- junga being on his left. Though Farmer himself was extra warmly clad and well-equipped with crampons, his men were indifferently shod and had no crampons. The sun grew powerful, and when his Sirdar pointed out the danger of proceeding thus equipped, he promised to turn back by noon. The going became worse, and a porter slipped and was unable to proceed. At this juncture Farmer ordered the remainder to halt while he continued a little higher in order to take photographs, after promising to return shortly. All efforts to dissuade him failed; he* went on and on, into the mist, the porters waving to him to descend, at intervals when the mist cleared. He was still climbing at five o’clock, after which the mist seems to have obscured him. The porters remained on the look-out till dusk, when they descended to camp and prepared food for him. From here they signalled at intervals with electric torch and Meta fuel. On the following morning they climbed to a spot whence his route cduld be clearly seen, and as the sun topped the Talung ridge they caught a glimpse of him far above them on a steep snow-slope ; but he soon disappeared —to be seen no more. Vision plays strange tricks under such circumstances, and it is of course possible that the porters were mistaken. But they assert it positively, and describe him as moving wildly with arms outstretched. This gives rise to the theory that he had been smitten with snow-blindness. Their vigil continued throughout the whole day and until nine o’clock on the morning of the 28th, when intense hunger forced them down. Reaching Tseram on the 30th they exchanged a chuba, or Tibetan coat, for some Indian corn, and sent their strongest man straight in to Darjeeling, where he arrived on 6th June with news of the tragedy.

The men’s narratives were taken down separately and checked by knowledge of the locality, by dates and by distances. Those who investigated the evidence are convinced that the whole truth was told and that the conduct of the porters was unexceptionable. Farmer had previously, near the Guicha La, created alarm by disappearing alone for several hours. He had the ideal build for a climber and possessed courage and determination, but without doubt the obsession of his ambition affected his judgment and brought about his tragic end. The greatest sympathy is felt with his mother, whose only son he was.

H. W. T.

Afbeeldingen o.a. copyright Hergé / Moulinsart

Everyone Is Everybody Else Barclay James Harvest ; Negative Earth

2008-02-06T14:17:00.000-08:00

For fifty-five days I've been flying around the world
Didn't anybody know, didn't anyone suppose
That my life up here was slowly drifting by
And all I've got to do is sit and cry
The Earth is so clear and it's simply a reach away
I just had to laugh today but the news it seemed to say
That my life once full was surely running dry
I prayed a while but then I had to cry

Look in my eyes - I know
That man is surely just a man
It's no surprise - I know
The road is far too long
And life too short to carry on

For fifty-five days I've been flying around the world
Here in syncopated time, while my tangled web of rhyme
Dangles aimlessly, time drips slowly by
And all I've got to do is sit and cry

Look in my eyes - I know
That man is surely just a man
It's no surprise - I know
The road is far too long
And life too short to carry on

[Les Holroyd, © RAK Publishing Ltd]

I personally rate "Negative Earth" as one of BJH's most underrated songs: Les based the song on the near-disastrous Apollo 13 space mission in April 1970, when an explosion forced the astronauts to use the lunar module Aquarius as a "liferaft" to return to Earth. The song captures the isolation of the astronauts with understatement and a superbly evocative melody. Mel made a rare foray into lyric-writing, and came up with the superb lines beginning "here in syncopated time". More, please!
Taken from : www.bjharvest.co.uk

The Evolution of the Stars and the Formation of the Earth by William Wallace Campbell
Sir George Darwin has been the great contributor to the subject. His popular volume, "The Tides," devotes several chapters to the effects of tidal friction upon the motions of two bodies in mutual revolution. We must pass over the difficult and complicated intermediate steps to Darwin's conclusions concerning the Earth and Moon, which are substantially as follows: the Earth and Moon were originally much closer together than they now are: after a very long period of time, amounting to hundreds of millions of years, the Moon will revolve around the Earth in 55 days instead of in 27 days as at present; and the Moon and Earth will then present the same faces constantly to each other. The estimated period of time required, and the final length of day and month, 55 days, are of course not insisted upon as accurate by Darwin. These tidal forces were unavoidably active, it matters not if the Earth and Moon were originally one body, as Laplace and Darwin have postulated, or originally two bodies, growing up from two nuclei, in accordance with the Kantian school. Whether these forces have been sufficiently strong to have brought the Earth and Moon to their present relation, or will eventually equalize the Moon's day, the Earth's day, and the month, is a vastly more difficult question
From : www.worldwideschool.org
" L'Etoile Mysterieuse / De Geheimzinnige Ster "
'Hommage à Hergé '
door Jan Bosschaert

de Trein der Traagheid

De ridder zonder Naam / Le chevalier sans Nom

De feestdag van de Heilige Barbara en Kuifje

Winston Churchill's Oorlogsredevoeringen 14. -30 December 1941-

'Shangri-La' ; naar TIBET met KUIFJE - artikel in opbouw-

'Shangri-La'

'Zoals HIJ het zag' Elliot Roosevelt -1947-

- Exerpt from Elliot Roosevelt's 'As HE saw It ' -

"Hoofdstuk IV"

De Conferentie te Casablanca

Orde Charles Wingate

Winston Churchill - oorlogsredevoeringen-

14. “Voorbereiding – Bevrijding- Bestorming”

'Nu heeft Duitsland de oorlog verloren'

Admiraal Isokoru Yamamoto

'Assignment : CHURCHILL'-by Inspector Walter H. Thompson of Scotland Yard -

-by Inspector Walter H. Thompson of Scotland Yard -

Het 'Hainan Incident ' van 23 juli 1954

Het 'Ibis'-drama : BOAC Vlucht 777-A van 1 juni 1943

eerste maanreizigers...

Hergé et les Bigotudos

Generaal Sikorski's dood

-de mysterieuze vliegtuigcrash van Liberator AL523 in de avond van 4 juli 1943-

"De Crabb-affaire"

'The Flight of the diamonds' : PK- AFV -3 maart 1942-

'Het Dakota Incident' -1947-

Het ' Gauli-gletscher Drama' van 19 november 1946

Le chevalier sans nom / De ridder zonder naam

Fabeldieren

'Operation Sunrise'

'The Venlo-incident' - Sigismund P. Best-

Goddelijke Getallen

Aleister Crowley Seven seven seven

bouwstenen van het lot

Operation Neptune

De Atoombom

Destination Moon'

Robert A. HeinleinColorado Springs, Colo.5 May 1949

Bugs Bunny

Keerpunt der Tijden -Herbert Agar- 1944

Verzetsman Gerrit Kastein 1910-1943 'een communistisch intellectueel van een vreeswekkende koelbloedigheid' door Buck Goudriaan

Arthur Seyss-Inquart -het leven van een Duits onderkoning in Nederland- H.J. Neuman

Selectie uit het Pericopenboek : - Epistels en Evangelien volgens het Romeins Missaal, 1953-

Uit: C.G. Jung's 'Synchroniciteit'

'De Duizend Dagen' -Nieuwe wegen- Arthur M. Schlesinger Jr.

'De Eenhoorn en visioenen van bovenwerelden...'

'Brereton Diaries'

'Leer en Ritueel der Hoger Magie ' 1854/1856 Eliphas Levi

Fragment uit: 'Nederland in Londen' , J. van den Tempel, 1947, p22

Tintin au Tibet / Himalaya 1930 / Regards vers l'Annapurna / 'Travellers in Time'

Everyone Is Everybody Else Barclay James Harvest ; Negative Earth

^{- Exerpt from Elliot Roosevelt's 'As HE saw It ' -}

'Assignment : CHURCHILL'
-by Inspector Walter H. Thompson of Scotland Yard -

'The Flight of the diamonds' :
PK- AFV -3 maart 1942-

^{Operation Neptune}

Robert A. Heinlein
Colorado Springs, Colo.
5 May 1949